Postanowienie NSA z 22 października 2004 r., GSK 798/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 października 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. - "E.-M. M. B." w R. w sprawie ze skargi R. K. "E.-M. M. B." w R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Kisielewicz, Sędziowie NSA (- Jan Bała, - Edward Kierejczyk (spr.)
- Justyna Chindelewicz protokolant

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 595/02

Uzasadnienie

Powyższym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy w trybie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), oddalił skargę R. K. "E.-M. M. B." w R. na decyzję Urzędu Patentowego z 20 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego.

W imieniu skarżącego rzecznik patentowy wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p.s.a. - zarzucając mu naruszenie prawa materialnego w wyniku błędnej interpretacji art. 4 ust. 1 w związku z art. 7, art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wskutek pominięcia faktu orzekania tej samej osoby w trzyosobowym składzie Urzędu Patentowego przy wydawaniu decyzji z 20 czerwca 2001 r. i uzupełniającej ją decyzji z 13 listopada 2001 r. w części dotyczącej przyznania kosztów postępowania oraz podpisania przez nią odpowiedzi na skargę. Odnośnie pierwszego zarzutu w skardze kasacyjnej przytoczono argumentację kwestionującą wywody WSA, że dokonana decyzją Urzędu Patentowego z 5 maja 2000 r. rejestracja znaku słowno-graficznego "ABAK ZACIERKA BABUNI" na rzecz uczestników postępowania A. B. i K. R. P.P.-U.-H. A. s.c. w C., nie narusza wymienionych przepisów ustawy o znakach towarowych, zasad współżycia społecznego i praw osobistych lub majątkowych skarżącego wynikających z wcześniejszej rejestracji na jego rzecz znaku słowno-graficznego "E.-M. M. B.". Nie znalazły się w niej jednak takie elementy, jak wskazanie zakresu kwestionowanego orzeczenia i stosowny wniosek o jego uchylenie bądź zmianę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wg art. 176 p.s.a. skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom pisma w postępowaniu sądowym "oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany". Odesłanie do wymogów pisma procesowego zawarte w pierwszej części tego przepisu, obejmuje unormowania zawarte w art. 46 - 49 p.s.a., z możliwością usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej na podstawie art. 49 w związku z art. 193. Pozostałe elementy materialne skargi kasacyjnej, objęte cytowaną częścią art. 176 p.s.a., nie podlegają natomiast uzupełnieniu w żadnym trybie po upływie terminu do jej wniesienia, gdyż jedynie w całości stanowią nieodzowną jej konstrukcję.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego odnośnie art. 3933 k.p.c. zawierającego podobne unormowanie jak w art. 176 p.s.a. przyjmowano, że niespełnienie wymagań materialnych kasacji kwalifikuje ją do odrzucenia jako niedopuszczalną (np. postanowienie V CKN 1780/00 z 12 grudnia 2000 r. - OSNC 2001, Nr 3, poz. 52). Również w doktrynie tego rodzaju pogląd spotkał się z pełną aprobatą w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Warszawa 2004, s. 252 i podana tam literatura). Chodzi bowiem o to, że w świetle art. 183 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania sprowadzoną do zaistnienia przynajmniej jednej spośród sześciu wymienionych w nim przesłanek. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie daje Sądowi uprawnień do modyfikacji lub uzupełniania za stronę brakujących jej elementów materialnych, jakie bezwzględnie musi zawierać. Na tym bowiem polega istota postępowania kasacyjnego, w którym skarga jest sporządzana przez określone w art. 175 p.s.a. podmioty legitymujące się nieodzownymi kwalifikacjami.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie wskazuje, że wyrok WSA jest skarżony w całości bądź w części, a ponadto nie zawiera wniosku o jego uchylenie lub zmianę, jak tego wymaga art. 176 p.s.a. Ukazane, nienaprawialne wady skargi kasacyjnej spowodowały, że bez potrzeby bliższego przypominania motywów wyroku i uzasadnienia jej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 176 i 178 p.s.a. orzekł jak w sentencji.