Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt V SA 1931/03, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2002 r. Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie, oddalił skargę.
Zaskarżony wyrok został wydanym w następujących okolicznościach sprawy.
W dniu 24 grudnia 1999 r. w Urzędzie Celnym w Warszawie objęto procedurą dopuszczenia do obrotu importowane z Danii przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie leki przygotowane w opakowaniach do sprzedaży detalicznej, zgłoszone do odprawy celnej w dokumencie SAD [...] ze stawką celną "0", według zadeklarowanego kodu PCN 30043110 Taryfy celnej, i wartości celnej towaru 81887,36 zł.
Decyzją z dnia 16 kwietnia 2002 r., po uprzednim wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej przedmiotowego towaru, Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie uznał zgłoszenia celne z dnia 24 grudnia 1999 r. za nieprawidłowe i ustalił wartość celną towaru stanowiącą podstawę długu celnego w kwocie 40943,96 zł, stwierdzając że z uwagi na zerową stawkę celną – kwota cła (zerowa) nie ulega zmianie. Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie zmianę wartości celnej uzasadnił ujawnieniem w toku kontroli przeprowadzonej w siedzibie importera umowy dystrybucyjnej, zawartej między eksporterem i importerem, o przyznaniu importerowi upustu w wypadku przekroczenia wielkości zakupów określonych w rocznym planie zakupów opracowanego wspólnie przez obu kontrahentów. Ujawniono nadto notę kredytową potwierdzającą przyznanie upustu, zmniejszającego wartość towaru podaną w fakturze handlowej, przedstawionej przy zgłoszeniu celnym.
Decyzją z dnia 15 lipca 2002 r. Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie pozostawił odwołanie strony bez rozpatrzenia wobec nieuzupełnienia braku formalnego odwołania.
Kolejną decyzją z dnia 1 października 2002 r., wydaną w trybie art. 253 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku strony z dnia 24 lipca 2002 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 15 lipca 2002 r.
We wniosku z dnia 17 stycznia 2003 r. (wpływ do organu celnego w dniu 18 lutego 2003 r.) [...] Sp. z o.o. domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2002 r. w całości, na podstawie art. 248 § 1 i w związku z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), podnosząc zarzuty rażącego naruszenia przepisów: Konstytucji R.P., obowiązujących zasad postępowania oraz przepisów prawa materialnego szczegółowo wymienionych we wniosku.
Decyzją z dnia 26 lutego 2003 r., wydaną na podstawie art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego, Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2002 r., wobec stwierdzenia, że wniosek został złożony po upływie terminu wskazanego w powołanym przepisie. Decyzję podpisał z upoważnienia Dyrektora – Kierownik Referatu mł. rewident celny Dariusz Pirogowicz.
Po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 12 marca 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy – Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzją z dnia 17 kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 26 lutego 2003 r. Ta ostatnia decyzja została zaskarżona przez stronę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w sprawie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) i powyższym wyrokiem orzekł o jej oddaleniu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zarówno zarzutów skargi, jak i zarzutu naruszenia art. 2621 § 2 Kodeksu celnego, podniesionego w piśmie procesowym strony z dnia 18 lutego 2004 r. Sąd nie podzielił trafności zarzutu strony skarżącej, iż termin 3-letni określony w art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego powinien być liczony od daty wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2002 r. Sąd uznał za trafne stanowisko organu celnego przyjmujące, iż termin ten zgodnie z cyt. przepisem jest liczony od dnia powstania długu celnego. Skoro zgodnie z art. 209 § 2 Kodeksu celnego dług celny, w przywozie z wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, to termin ten powinien być liczony od dnia 24 grudnia 1999 r., tj. od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu skarżąca nie ma także racji w takim zakresie, w jakim kwestionuje moment powstanie długu celnego. Sąd wskazał na treść art. 65 § 3 Kodeksu celnego i stwierdził, że przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie długu celnego. W przypadku gdy w zgłoszeniu celnym dla towaru zostanie zastosowana stawka "0", kwota długu celnego niezależnie od wartości celnej będzie miała wartość zerową. Długiem celnym w przywozie, w myśl art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego, jest bowiem zobowiązanie powstałe z mocy prawa do uiszczenia należności celnych przywozowych. Należności celne są wymagalne według wartości celnej towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 85 § 1 Kodeksu celnego).
Sąd nie uznał również słuszności zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 17 kwietnia 2003 r. ze względu na naruszenie treści art. 2621 § 2 Kodeksu celnego. Zarzut ten dotyczył Dariusza Pirogowicza, który w dniu 26 lutego 2003 r. wydał z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2002 r., a następnie podpisał pismo z dnia 1 kwietnia 2003 r. skierowane do strony, w którym w oparciu o art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poinformował stronę, że przed wydaniem decyzji organ wyznaczył jej 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w czasie którego może skorzystać z przysługującego jej prawa i poinformował, że sprawę prowadzi Jacek Arciszewski. Sąd podniósł, że z faktu podpisania tego pisma skarżąca wysnuła wniosek, iż osoba, która pismo to podpisała, prowadziła postępowanie dowodowe, co skutkuje jej wyłączeniem z udziału w postępowaniu odwoławczym. Niewyłączenie osoby z udziału w tym postępowaniu powoduje istnienie podstawy do wznowienia postępowania, a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do tego zarzutu Sąd stwierdził, że art. 200 Ordynacji podatkowej dla obrony praw strony przewiduje określone w nim uprawnienia strony i konieczność wyznaczenia jej przez organ celny terminu do realizacji tego uprawnienia po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Podpisanie tego pisma powinno być więc traktowane zgodnie ze stanem faktycznym i jego znaczeniem w sprawie tj. jako czynność informacyjno techniczna. Z akt sprawy nie wynika, aby funkcjonariusz wykonywał jakiekolwiek inne czynności przed wydaniem zaskarżonej decyzji ani by uczestniczył w jej wydaniu. Z tych powodów Sąd uznał, że funkcjonariusz nie brał udziału w prowadzeniu postępowania dowodowego i wydaniu decyzji w tym postępowaniu w rozumieniu art. 2621 § 2 Kodeksu celnego.
W skardze kasacyjnej skierowanej w trybie art. 173 p.p.s.a. do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o. w Warszawie wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2004 r. zarzuciła naruszenie:
- art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi od decyzji, która naruszała przepisy art. 3 § 1 pkt 2, art. 65 Kodeksu celnego przez błędną ich wykładnię, art. 209 § 2 Kodeksu celnego przez błędne zastosowanie oraz art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie;
- art. 145 § 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy istnieniu wad postępowania administracyjnego uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego wobec naruszenia art. 2621 § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 240 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca ponowiła dotychczasową argumentację dotyczącą zarzutu naruszenia art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego twierdząc, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w istocie dług celny nie powstał, bowiem kwota cła wynosi "0", a to oznacza, że nie powstało jakiekolwiek zobowiązanie do jej uiszczenia. Jeżeli dług celny nie powstał, to nie rozpoczął biegu termin określony w art. 2652 Kodeksu celnego. W tej sytuacji nie jest zasadne powoływanie przez Sąd art. 209 § 2 Kodeksu celnego.
Brak jest racjonalnych podstaw do stosowania terminu przedawnienia, gdy przedmiotem postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności ma być decyzja, która nie określa długu celnego, a jedynie niektóre elementy kalkulacyjne. W ocenie skarżącej przepis art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego dotyczy nadzwyczajnej weryfikacji decyzji wydawanych w toku postępowania celnego. Wiązanie zatem 3-letniego terminu z przyjęciem zgłoszenia celnego, a nie z decyzją, która weryfikuje to zgłoszenie celne, jest błędne. Uzasadnia to, zdaniem skarżącej przyjęcie, że 3-letni termin przesądzający o możliwości podjęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej należy liczyć od daty wydania decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 16 kwietnia 2002 r., w której organ określił dług celny na podstawie art. 65 § 4 Kodeksu celnego.
Skarżąca podtrzymała argumenty dotyczące naruszenia w postępowaniu odwoławczym art. 2621 § 2 Kodeksu celnego. W postępowaniu tym brała udział osoba, która podpisała decyzję zaskarżoną następnie odwołaniem. Osoba taka w myśl art. 2622 § 2 Kodeksu celnego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem skarżącej uzasadnia to stwierdzenie, że decyzja drugiej instancji jest obarczona wadą, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej z odpowiednim zastosowaniem art. 2621 § 2 Kodeksu celnego i co stanowi podstawę do uchylenia tej decyzji. Przepisy Kodeksu celnego ani Ordynacji podatkowej nie wskazują jakie czynności podejmowane przez osobę, która podpisała decyzję w pierwszej instancji, powodują jej wyłączenie z postępowania w drugiej instancji. Sąd dokonał więc takiego rozróżnienia, które nie ma oparcia w przepisach prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania sądowego wymienionymi w § 2 tego artykułu, z których żaden w sprawie nie zachodzi.
Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a.
W związku z tym, oceny w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.
W ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy istnieniu wad postępowania administracyjnego uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego wobec naruszenia art. 262¹ § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za uzasadniony. W skardze kasacyjnej słusznie wskazano na brak uzasadnionych podstaw do oddalenia skargi wobec sanowania przez Sąd naruszenia art. 262¹ § 2 Kodeksu celnego przez organ celny.
Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365 – art. 14 pkt 5) i obowiązywał w okresie od dnia 1 maja 2002 r. do 9 sierpnia 2003 r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, pracownik lub funkcjonariusz celny, który brał udział w wydaniu decyzji, której dotyczył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podlegał wyłączeniu od udziału w ponownym rozpatrzeniu sprawy i wydaniu decyzji. Przepis ten miał charakter wyjątkowy, bowiem dotyczył tylko takiego pracownika lub funkcjonariusza celnego, który brał udział w wydaniu decyzji przez dyrektora izby celnej działającego jako organ pierwszej instancji, od decyzji którego nie przysługiwało odwołanie, natomiast strona niezadowolona z takiej decyzji była uprawniona do zwrócenia się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 262¹ § 1 Kodeksu celnego). Regulacja w tym zakresie została zmieniona ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122), która weszła w życie z dniem 10 sierpnia 2003 r. i jako środek zaskarżenia wprowadziła odwołanie w miejsce dotychczasowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie w tego rodzaju sprawach celnych nie było objęte odesłaniem do odpowiedniego stosowania przepisów art. 12 i działu IV Ordynacji podatkowej (art. 262 Kodeksu celnego). W niniejszej sprawie ustalono w sposób bezsporny, że funkcjonariusz celny Dariusz Pirogowicz podpisał z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzję z dnia 26 lutego 2003 r., od której stronie przysługiwało prawo do zwrócenia się do tegoż organu celnego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o czym strona została w tej decyzji pouczona i z prawa tego skorzystała. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie we wniesionym przez nią w dniu 12 marca 2003 r. do Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na wniosek strony wszczęte więc zostało postępowanie, w którym Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie, działający jako organ drugiej instancji, zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia 26 lutego 2003 r. Zgodnie z art. 262¹ § 2 Kodeksu celnego funkcjonariusz celny, który podpisał decyzję, od której przysługiwało prawo do zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, był więc wyłączony z mocy prawa od udziału w takim postępowaniu i wydania decyzji. Wyłączenie od udziału w postępowaniu prowadzonym przez dyrektora izby celnej z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obejmuje podejmowanie przez funkcjonariusza wszelkich czynności procesowych przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji. W myśl art. 2621 § 2 Kodeksu celnego pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji dyrektora izby celnej działającego w pierwszej instancji, a następnie dokonał czynności procesowej przewidzianej przepisami prawa (podpisał pismo) w postępowaniu odwoławczym – podlega z mocy prawa wyłączeniu, o którym mowa w tym przepisie. Funkcjonariusz celny wyłączony z mocy prawa od udziału w sprawie nie mógł zatem podpisać pisma o wyznaczeniu stronie przez organ terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a więc podjęcia czynności określonej przepisem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienny pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku nie jest prawnie uzasadniony. Stwierdzić ponadto należy, że wprawdzie powyższy pogląd NSA został wyrażony na tle stanu prawnego, w którym środkiem zaskarżenia był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie traci on na swojej aktualności po znowelizowaniu przepisu art. 2621 § 2 Kodeksu celnego, w którym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zastąpiono środkiem zaskarżenia, jakim jest odwołanie.
Uzasadnienie wyroku wskazuje, że Sąd takiego rozumowania nie przeprowadził. Dlatego też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy p.p.s.a. należy uznać za uzasadniony.
Nie jest natomiast uzasadniony zarzut skargi w zakresie, w jakim odnosi się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a.).
Przepis art. 265² pkt 1 Kodeksu celnego, dodany ustawą z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny (Dz. U. Nr 40, poz. 402 – art. 1 pkt 36) wprowadza ograniczenie dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji po upływie 3 lat od dnia powstania długu celnego. Po upływie tego okresu organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca wywodzi, że skoro w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 2 długiem celnym jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych, to w sytuacji, gdy należności celne ze względu na zerową stawkę celną wynoszą "0", to nie powstał dług celny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, że przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną (w tej sprawie procedurą dopuszczenia do obrotu) i określenie kwoty wynikającej z długu celnego (art. 65 § 3 Kodeksu celnego) oraz że należności celne są wymagane według wartości celnej towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Ustawodawca w art. 209 § 2 Kodeksu celnego wprowadził zasadę, że dług celny w przywozie powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Trafnie też przyjął Sąd pierwszej instancji, że dla powstania długu celnego i jego wartości istotna jest wartość celna towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. W przypadku, gdy w zgłoszeniu celnym dla towaru zostanie zastosowana stawka celna "0", to kwota długu celnego niezależnie od wartości celnej będzie miała zawsze wartość zerową. Kwota długu celnego mająca wartość zerową w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, może zostać zweryfikowana w trybach przewidzianych w art. 70 i art. 83 Kodeksu celnego np. w sytuacji błędnie zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej i związanej z tym stawki celnej. Interpretacja skarżącej dotycząca art. 265² pkt 1 Kodeksu celnego zdaje się wynikać z faktu, iż błędnie utożsamia pojęcie powstałego z mocy prawa zobowiązania do uiszczenia należności celnych przywozowych (art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego) z czynnością faktyczną, jaką jest zapłacenie kwoty należności celnych w wysokości większej niż "0". Skarżąca na poparcie swojego poglądu w tej mierze nie wskazała żadnego przepisu prawa. Podkreślenia wymaga, że definicja długu celnego w art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego pozostaje w ścisłym związku z zasadą określoną w art. 2 § 1 i § 2 Kodeksu celnego stanowiącą o chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny i o powstaniu z mocy prawa obowiązków i uprawnień stron przewidzianych w przepisach prawa celnego. Jednym z takich obowiązków jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych. Zarzut skarżącej dotyczący sposobu liczenia terminu 3-letniego, o którym mowa w art. 265² pkt 1 Kodeksu celnego nie jest prawnie uzasadniony. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, dotyczącym postępowania administracyjnego zakończonego decyzją, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności.
Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 183 § 1, art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.