Uzasadnienie
W Y R O K
W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 18 listopada 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Maria Myślińska
Sędziowie NSA - Hanna Rybińska
- Czesława Socha (spr.)
Protokolant - Beata Cisek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. – Przedsiębiorstwa "[...]" w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1628/03 w sprawie ze skargi T. P. – Przedsiębiorstwa "[...]" w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej
- skargę kasacyjną oddala -
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. o sygnaturze SA/Bk 1628/03 – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę T. P. – Przedsiębiorstwa "[...]" w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2003 r. o nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej, a którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że zgłoszenie celne z dnia 30 maja 2003 r. zawarte w [...] objęte procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu marki Opel Astra jest nieprawidłowe. Należało po weryfikacji zgłoszenia celnego przyjąć, że jest to w istocie samochód osobowo-towarowy, a nie ciężarowy jak podano w zgłoszeniu celnym. Dokonano wobec tego zmiany kodu określonego w zgłoszeniu celnym z 8704 na 8703 - Taryfy celnej.
Powyższe wnioski oparto o ustalenia, że w nocie tranzytowej zaklasyfikowano do pozycji 8703, a w świadectwie przewozowym EUR-1 określono jako osobowy. Nadto, że posiada 2 miejsca siedzące, za którymi znajduje się krata zamontowana w dolnej części do kotwiczeń używanych do montażu tylnych siedzeń. Posiada 5 drzwi, a w podłodze znajdują się fabryczne umocowania do tylnych siedzeń. Na słupkach bocznych widoczne są kotwiczenia do montażu oparcia tylnego siedzenia, a obok otwory na pasy bezpieczeństwa. Cały przeszklony, a na tylnej szybie zamontowana wycieraczka. Brak trwałej zabudowy czy przebudowy tylnej części samochodu oznacza różne wykorzystanie w zależności od potrzeb. Sposób wykorzystania samochodu nie wpływa na klasyfikację pojazdu.
Oceniając pojazd pod kątem klasyfikacji taryfowej posłużono się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdującej się w części C Taryfy celnej załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 z późn. zm.). Zgodnie z 1 regułą, klasyfikację należy ustalać w zgodzie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz w zgodzie z Ogólnymi Regułami. O klasyfikacji towaru do poszczególnych kodów decydują Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz stan towaru ustalony w dniu przyjęcia zgłoszenia.
Sąd podzielił stanowisko organów, że na ocenę rodzaju samochodu nie ma wpływu pismo producenta General Motors Poland Spółki z o.o. wskazujące na wyprodukowanie pojazdu jako ciężarowego oraz opinia rzeczoznawcy. Opis wskazany przez producenta dotyczył samochodu z roku produkcji 1998 i odbiegał od opisu z rewizji celnej, zaś zgłoszony celnie dotyczył daty 30 maja 2003 r. Biegły zaś stwierdził, że jest to samochód przeznaczony do transportu samochodowego na bazie nadwozia samochodu osobowego kombi i ma fabrycznie wewnątrz zamontowaną na stałe podłogę bagażową. Zamontowana fabrycznie podłoga bagażowa, jak wyjaśnił producent, pokrywa wszelkie kotwiczenia do montażu pasów i siedzeń, a te, jak ustaliły organy w toku rewizji, są widoczne i mogą być użyte do tego celu.
Powyższe oznaczało, że wydane decyzje nie naruszały prawa i dlatego skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej T. Z. P. – właściciel Przedsiębiorstwa "[...]" zaskarżył w całości wyrok – zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uchylenia zaskarżonej decyzji bądź uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów na jego rzecz od organu. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 13 § 1, 262 i 270 Kodeksu celnego (Dz.U. Nr 23, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 174 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.). O ile chodzi o przepisy postępowania jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, to art. 120, 187, 191, 210 § 4, 233 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z cytowanym wyżej art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu podał, że błędnie przyjęto zakwalifikowanie pojazdu. Pominięto dowody powołane przez skarżącego, a które jednoznacznie wskazują na rodzaj pojazdu. Brak całościowej oceny dowodów spowodował błędne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Skarżący powołał dokumenty urzędowe, którym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Konsekwencją tego jest brak wszechstronnego rozważenia całego materiału w sprawie. Pod uwagę brano jedynie dowody przedstawione przez organ. Ocena Sądu, że brak ustosunkowania się organów do opinii stanowi jedynie uchybienie procesowe nie wpływające na wynik sprawy – nie jest prawidłowa. Narusza powołane przepisy w sposób rażący. W ocenie skarżącego, materiał zgromadzony nie pozwalał na klasyfikację przedmiotowego pojazdu w sposób jak to uczyniono w sprawie.
Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że wydany wyrok jest zgodny z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważania wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do określonego, ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Oznacza to, że w przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania – Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodną musi uznać faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez wojewódzki sąd administracyjny.
Skarżący nie przytoczył w podstawie skargi kasacyjnej żadnych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), pod rządami których został wydany zaskarżony wyrok, a które mogły być naruszone przez Sąd. Poprzestano jedynie na powołaniu przepisów – Ordynacji podatkowej. Przed sądem II instancji nie mają zastosowania przepisy ustawy – Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy tylko te przepisy jako procesowe zostały powołane w zarzucie, to ocena zasadności tej podstawy nie jest możliwa i nie może być uznana za usprawiedliwioną. W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje danej sprawy po raz drugi, od początku do końca. Ocenia sprawę jedynie w granicach zarzutów, zgłoszonych w skardze kasacyjnej. Chodzi wówczas o wykazanie naruszenia prawa przez Sąd, czyli przepisów postępowania sądowego, a nie od decyzji administracyjnej. Należało wobec tego przyjąć stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji, a podniesiony zarzut w tym zakresie pozostawić poza oceną w niniejszym postępowaniu.
Skarżący wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego powołał art. 13 § 1 i 270 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. t.j. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.). O ile art. 13 § 1, to jego niewłaściwe zastosowanie poprzez błędne określenie taryfy celnej; zaś art. 270, to niewłaściwe zastosowanie przepisów – Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom urzędowym, w których przedmiotowy pojazd został zakwalifikowany jako ciężarowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oba te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie z przyczyn podanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dodatkowo należy zauważyć, że wobec braku zarzutu naruszenia przepisów postępowania (z przyczyn podanych wyżej), Sąd jest związany ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku. Ustalenia te jednoznacznie wskazują, że jest to samochód osobowo-bagażowy i może być używany bez zmiany konstrukcji zarówno do przewozu osób, jak i do przewozu towarów. Treść przyjętej pozycji 8703, do której zaklasyfikowano pojazd obejmuje zarówno samochody przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, jak również samochody osobowo-towarowe. Nie ma wobec tego podstaw do przyjęcia jak wywodzi skarżący, że błędnie określono taryfę celną. Prawidłowo zatem powołano obowiązującą w dniu dokonania zgłoszenia celnego Taryfę celną stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 z późn. zm.). Organy celne zobowiązane są do stosowania klasyfikacji nomenklatury towarowej taryfy celnej, a nie klasyfikacji zawartej w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Stosownie do art. 13 § 1 – Kodeksu celnego, cło określa się na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Środki taryfowe (inne) określone zostały w art. 14 – Kodeksu celnego. Natomiast z art. 13 § 3, 5 i 6 – Kodeksu celnego wynika, że taryfa celna obejmuje Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa). Klasyfikację towarów w taryfie celnej określa kod taryfy celnej. Taryfę celną ustanawia w drodze rozporządzenia Rada Ministrów. Podkreślić przy tym należy, że żaden przepis Kodeksu celnego nie odsyła do stosowania innych norm niż klasyfikacji towarowej taryfy celnej. Kod taryfy celnej ustalony został dla przedmiotowego samochodu przy uwzględnieniu stanu samochodu w dniu zgłoszenia i zgodnie z zasadami określonymi w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Oznacza to, że nie został naruszony art. 13 § 1 – Kodeksu celnego. Podobnie jak art. 270 – Kodeksu celnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami kasacji wyznacza zakres oceny sposobu naruszenia prawa materialnego podanego w skardze kasacyjnej. Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega na zastosowaniu normy prawnej nieodpowiedniej do danego stanu faktycznego. W ramach tej podstawy kasacyjnej należało wobec tego wyjaśnić dlaczego przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis sąd powinien zastosować. W sytuacji gdy zarzuty procesowe nie mogły być uznane za usprawiedliwione i przyjęto stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji, to powoływanie się na art. 270 – Kodeksu celnego staje się bezprzedmiotowe. Należy jedynie zauważyć, że dokumenty złożone przez skarżącego – jak nota tranzytowa czy też świadectwo przewozowe EUR-1 określiły pojazd jako osobowy. Nie mogły wobec tego inne klasyfikacje wynikające z przepisów szczególnych rzutować na klasyfikację towarów zawartych w taryfie celnej w związku z oceną, o której mowa w art. 270 – Kodeksu celnego.
Powyższe oznacza, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.