Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 listopada 2004 r., sygn. akt GSK 865/04

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dn. 12 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 1980/02 oddalił skargę W. I. H. i E. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej - Izby Odwoławczej z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 1999 r. o uznaniu zgłoszenia przez W. I. H. i E. wynalazku pod tytułem " Sposób pomiaru parametrów energetycznych modulowanego impulsowo pola elektromagnetycznego", nr P. 313277 za wycofane i umorzeniu postępowania w sprawie tego zgłoszenia.

Z ustaleń administracyjnego postępowania uznanych przez Sąd za miarodajne wynika, że W. I. H. i E. w W. dokonał w dniu 15 marca 1996 r. wymienionego wyżej zgłoszenia.

Z akt sprawy wynika, że Urząd Patentowy RP postanowieniem z dn. [...] października 1998 r. nr [...] wezwał stronę do usunięcia- w zakreślonym terminie pod rygorem uznania zgłoszenia za wycofane i umorzenia postępowania - wad i usterek w dokumentacji zgłoszeniowej, sformułowanych następująco:

"1. Zastrzeżenia patentowe nie przedstawiają wynalazku w kategorii określonej w tytule. W zastrzeżeniu niezależnym i w zastrzeżeniu trzecim poprzez obieg sygnału podane są cechy układowe. Natomiast w zastrzeżeniu drugim cechy układowe podane są poprzez połączenia między elementami. Podobnie istota wynalazku i przykład wykonania nie dotyczą rozwiązania w kategorii określonej w tytule.

2. Z uwagi na kategorię rozwiązania podaną w zastrzeżeniach, w istocie wynalazku i w przykładzie wykonania, nieprawidłowy jest opis stanu techniki. Ta część opisu powinna dotyczyć rzeczywistej kategorii rozwiązania opisywanej w zgłoszeniu.
3. Nazwa mierzonej wielkości "parametry energetyczne" jest za ogólna. Brak jest takiej nazwy w dostępnych wykazach wielkości fizycznych.
4. W opisie i zastrzeżeniach zamiast "co najmniej" podać "co najmniej" "

Decyzją z dn. [...] listopada 1999 r. wydaną w powołaniu na art. 29 ust. 2 ustawy z dn.19.

10. 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r.,Nr 26, poz. 117) Urząd Patentowy orzekł o uznaniu zgłoszenia wynalazku za wycofane i umorzeniu postępowania z tego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgłaszający nie wykonał postanowienia Urzędu z dn.
11. 10. 1998 r. w części określonej w pkt. 1 i 3 tego postanowienia. Wskazano, że w odpowiedzi na zawarte w postanowieniu wezwanie, pełnomocnik zgłaszającego przesłał wyjaśnienia(pismo z dn.16 listopada 1999r.) oraz ponownie tę samą wersję opisu wynalazku i zastrzeżeń patentowych i jednocześnie poinformował, że świadomie wybrał zgłoszenie wynalazku w kategorii "sposób" jako zgłoszenie bardziej ogólne i obejmującego szerszą ochronę niż "układ."

Po rozpatrzeniu odwołania W. I. H. i E., Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego działając w trybie przepisów o ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymała w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dn. [...] listopada 1999 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia za wycofane i umorzenia postępowania. W powołaniu na postanowienie z dn.19.

10. 1998 r. wskazano, że zgłoszenia wynalazku dokonał zgłaszający w kategorii "sposobu", mimo iż faktycznie dotyczy on kategorii " układu". Podkreślono że druga wersja zastrzeżeń patentowych jest identyczna jak pierwsza. Nie usunięcie usterek wymienionych w pkt. 1 i 2 postanowienia uzasadnia utrzymanie w mocy kwestionowanej przez stronę decyzji. Mają one bowiem zasadnicze znaczenie dla jednoznacznego określenia przedmiotu ochrony patentowej. Przyjęto natomiast argumentację strony, że nazwa "parametry energetyczne", wbrew zastrzeżeniom z pkt 3 postanowienia, jest dopuszczalna.

W odniesieniu do zawartego w odwołaniu żądania uchylenia postanowienia Urzędu z dn. [...] 10. 1998 r. stwierdzono, że jest ono bezprzedmiotowe, gdyż strona nie złożyła zażalenia w ustawowym terminie i obecnie postanowienie to jest prawomocne.

W. I. H. i E. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszenie prawa. W skardze.zarzucił naruszenie przepisów art. 6 kpa i art. 7 kpa poprzez niezbadanie przez Izbę Odwoławczą, czy były podstawy prawne do wydania postanowienia z 1998 roku oraz tego czy postanowienie miało oparcie w. 33 ust. 1-4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej. Podniósł, że sposób jest szerszym pojęciem niż układ a wybór kategorii jest kwestią wyboru zakresu ochrony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy w sprawie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dn.

30. 08. 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1271), uznając skargę za nieuzasadnioną stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości obowiązującej w dacie badania zgłoszenia przedmiotowego wynalazku, Urząd Patentowy miał prawo wydawania postanowień wzywających zgłaszającego, w wyznaczonym terminie, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia wskazanych braków i istotnych usterek. Na postanowienia te służyły zażalenia. Dokonanie zgłoszenia wynalazku o tytule nie odpowiadającym zastrzeżeniom patentowym było niewątpliwie istotną usterką uzasadniającą wezwanie zgłaszającego do jej usunięcia. Skarżący nie złożył zażalenia na otrzymane postanowienie. W odpowiedzi na postanowienie wyjaśniał jedynie powody dokonania zgłoszenia w takiej formie. Skarżący wykonując postanowienie tylko w części, poprzez usunięcie usterki uznanej za błąd ortograficzny musiał się liczyć z konsekwencjami jego niewykonania, tj. zastosowania przez organ rygoru umorzenia postępowania. Sąd stwierdził, że podziela stanowisko, iż na etapie postępowania odwoławczego od decyzji, brak było podstaw do uchylenia postanowienia. Rozpatrzenie żądania uchylenia postanowienia wymagało przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący składając odwołanie z żądaniem uchylenia postanowienia nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zadaniem Izby Odwoławczej jako drugiej instancji była weryfikacja decyzji o umorzeniu postępowania. Wniosek o uchylenie postanowienia Izba Odwoławcza uznała za bezprzedmiotowy co niewątpliwie było błędem, w tej części powinno być wydane postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie wydane w trybie art. 134 kpa jest ostateczne zatem negatywne rozstrzygnięcie tej kwestii w decyzji nie pozbawiło strony środka odwoławczego i w konkluzji uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej, W. I. H. i E. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów. Wskazał następujące podstawy skargi kasacyjnej:

12. Nieważność postępowania, na podstawie 183 § 2 pkt 4 w związku z art. 18 § l pkt. 7 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.s.a., gdyż w składzie orzekającym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie znajdowała się Sędzia, która jako Przewodnicząca Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej z dnia [...] lipca 2002r, co według autora skargi kasacyjnej, wynika z dostarczonych przez Urząd Patentowy akt sprawy. Zdaniem autora skargi skład orzekający, wyznaczony przez Przewodniczącą Izby Odwoławczej nie był, zgodny z przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej (art. 275 - 278), nie stanowił ciała niezależnego i niezawisłego a ponadto Przewodnicząca Izby, jak wynika nawet z pobieżnej analizy treści uzasadnienia decyzji Izby Odwoławczej, brała nie tylko formalny ale także bezpośredni udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

2. Błędną wykładnię przepisu art.29 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 19.
3. 1972 r. o wynalazczości, w szczególności poprzez błędne uznanie, że sformułowanie zawarte w tym przepisie: "do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia wskazanych braków i istotnych usterek" rozciąga się na zarzuty dotyczące zakresu żądanej ochrony (ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu) i w konsekwencji uznanie tego przepisu za właściwą podstawę prawną do wydania przez Urząd Patentowy postanowienia z dnia [...] października 1998r, a następnie decyzji z dnia [...] listopada 1999r. umarzającej postępowanie w sprawie.

Niewłaściwe zastosowanie powyższego przepisu polegało na zignorowaniu, że przepis ten (umieszczony w rozdziale 3 ustawy) ma zastosowanie w trakcie wykonywania przez Urząd Patentowy badania wstępnego wynalazku, które zostało w przedmiotowej sprawie zakończone w dniu 23-07-1997r, a następnie Urząd Patentowy dokonał ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku.

3. Niezastosowanie przepisu art. 37 § 1 powyższej ustawy, wobec nie stwierdzenia braku ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu.

4 Naruszenie przepisu art. 133 § 11 p.s.a. przez uchylenie się Sądu Wojewódzkiego od zbadania następujących dokumentów wchodzących w skład akt sprawy:

-"Karty zgłoszenia wynalazku"- podstawowego dokumentu Urzędu Patentowego w którym jest odnotowane, że zgłoszenie zostało pozytywnie zweryfikowane w "badaniu wstępnym UP.", zostało ogłoszone w Biuletynie U.P., w badaniu szczegółowym nie stwierdzono braku ustawowych warunków do uzyskania patentu, zatem zgodnie z art.37 § 1 ustawy o wynalazczości, należało, według autora skargi kasacyjnej, wydać decyzję o udzieleniu patentu.

-Treści postanowienia UP. z dnia [...] października 1998r i treści pisma zgłaszającego z dnia 16-11-1999, z których porównania wynika, według autora skargi kasacyjnej, że zgłaszający w pełni i w terminie zastosował się do postanowienia.

-Treści decyzji UP. z dnia [...] listopada 1999 r. i odwołania z dnia 31-01-2000r, z których wynika, że zgłaszający w terminie zaskarżył decyzję i poprzedzające ją postanowienie. Treści decyzji Izby Odwoławczej U.P. w której Izba wydaje decyzję w sprawie "odwołania od decyzji odmawiającej udzielenia patentu na wynalazek"- takiej decyzji w postępowaniu zgłoszeniowym U.P. nie wydał. Z treści uzasadnienia wynika jednoznacznie, że nie jest to oczywista pomyłka: Izba przyznaje rację zgłaszającemu, ale nie wiadomo dlaczego twierdzi, że nic nie można w sprawie zrobić bo postanowienie UP. z dn. [...]-1 0-1989 r. jest prawomocne.

5.Naruszenie przepisu art. 134 § l p.s.a. poprzez zaniechanie zbadania czy wydający decyzję I instancji urzędnik posiada pisemne upoważnienie wydane przez Prezesa Urzędu Patentowego w sytuacji, gdy brak takiego upoważnienia w aktach sprawy oraz w pieczęci podpisującego orzeczenia.

6 Naruszenie przepisów art. 135 i art. 145 § l pkt 1 i 2 p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie do zaskarżonych orzeczeń w sytuacji kiedy ustawa do tego zobowiązuje..Naruszenie art. 145 § 1 pkt. 2 p.s.a. polega także na tym, że "zarzuty, którymi UP uzasadnia swoje orzeczenia nie miały zarówno sensu jak i podstawy prawnej i jako rażąco naruszające prawo wypełniają dyspozycję przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa i dyspozycję przepisu art.145 § 1 pkt. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"

7. Naruszenie przepisu art. 134 kpa poprzez jego nieuzasadnione przytoczenie w wyroku jako merytorycznej podstawy oddalenia skargi. Nie ma racji bytu postanowienie wydane w trybie art. 134 kpa w odniesieniu do postanowienia UP z dnia 19 października 1998r. bo, art. 134 kpa w ogóle nie ma zastosowania w stosunku do postanowień (vide art. 126 kpa).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Porównanie ustawowego uregulowania instytucji skargi kasacyjnej w ustawie p.s.a. z instytucją kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych, uprawnia, zwłaszcza w zakresie określenia podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 ustawy p.s.a. oraz zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § 1 ustawy p.s.a.) do uwzględnienia wykładni i stosowania dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącej kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy konsekwentnie uwypuklał w swoich orzeczeniach, iż związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m.in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym w ocenie skarżącego, uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok SN z 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wypływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997r. III CKN 13/97, OSN z 1997r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który, w ocenie skarżącego, został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, iż następstwa tego naruszenia były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (postanowienie SN z 5 grudnia 1997r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003r. I CKN 317/01, Lex nr 7888). W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającemu się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego.

Z mocy art. 174 ustawy p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie należy zauważyć na wstępie, że skarżący nie powołał art. 174 p.s.a. co jednak nie stanowi przeszkody do nadania jej prawidłowego biegu, gdyż treść zarzutów wskazuje, że skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.s.a. Wobec podniesienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania (objętych drugą podstawą kasacyjną), ocenę zasadności wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od tych przepisów (wyrok SN z 11 maja 2000r. sygn. akt I CKN 678/88 Lex nr 50839).

W pierwszej kolejności wymaga ustosunkowania zarzut nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt. 4 p.s.a. w zw. z art. 18 § 1 pkt. 7 p.s.a. Pierwszy z przepisów normuje dwie niezależne przesłanki nieważności postępowania, która zachodzi zarówno wtedy gdy skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa jak i wówczas gdy w rozpoznawaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Jakkolwiek skarga kasacyjna nie precyzuje, o która sytuację chodzi, to jednak powołanie art. 18 § 1 pkt. 7 p.s. a. w połączeniu z uzasadnieniem tego zarzutu wskazuje, że chodzi o sytuację gdy, w składzie orzekającym w Sądzie I instancji uczestniczył sędzia, który uprzednio brał udział w rozstrzyganiu tej sprawy w organach administracji publicznej. Zarzut ten zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uzasadniony. Zgodnie z przepisami rozdziału 4(art.275-278) ustawy z dn.30 czerwca 2000r.-Prawo własności przemysłowej (Dz. U.

3. 119. 1117), w brzmieniu wówczas obowiązującym, Izbą Odwoławczą utworzoną przez Prezesa Urzędu Patentowego kierował i sprawował nad nią nadzór administracyjny Przewodniczący Izby, który wyznaczał składy zespołów orzekających. Wprawdzie w składzie orzekającym Sądu I instancji uczestniczyła Sędzia, która w 2002 r.- jako Przewodnicząca Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego RP- wyznaczyła zespół orzekający, który wydał w niniejszej sprawie decyzję będącą przedmiotem skargi do Sądu, jednakże czynności administracyjnych, a do takich należy wyznaczenie zespołu orzekającego, nie można utożsamiać z " braniem udziału w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej" w rozumieniu art. 18 § 1 pkt 7 p.s. a. Zarówno w języku potocznym jak i prawniczym funkcje administracyjne nie są tożsame z orzeczniczymi. Branie udziału w rozstrzyganiu sprawy to uczestniczenie w procesie orzekania w organie administracji publicznej. Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie przed NSA sprecyzował uzasadnienie zarzutu, iż winien być rozumiany w ten sposób, że Przewodnicząca Izby Odwoławczej mogła "z dużym prawdopodobieństwem" brać udział w wydaniu zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, przyznając jednocześnie, że brak na to dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że z samego faktu pełnienia w urzędzie organu administracji publicznej funkcji administracyjnych, polegających w szczególności na wyznaczaniu składów orzekających w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie można w żadnym razie wyprowadzać wniosku, że funkcja ta obejmuje również uczestniczenie w procesie orzekania w jakiejkolwiek formie. Wskazać należy, że akta sprawy administracyjnej nie zawierają żadnych danych wskazujących na jakąkolwiek ingerencję Przewodniczącej Izby Odwoławczej U. P. w proces orzekania i treść orzeczenia. Dowodów na taką okoliczność nie przedstawił także skarżący. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, brak jest zatem zarówno podstaw do uznania, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów w/w ustawy, którego nie dostrzegł Sąd I instancji, jak i do przyjęcia, że zachodzi nieważność pierwszoinstancyjnego postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 183 § 2 pkt 4 p.s.a. Nie zachodzą także inne okoliczności powodujące nieważność postępowania, którą to nieważność Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu.(art.183 § 1 p.s.a.).

Postępowanie ze skargi kasacyjnej jest sformalizowane. Poza przypadkami nieważności, jego granice wyznacza skarga kasacyjna, która musi spełniać ustawowe wymogi formalne. W odniesieniu do procesowych podstaw kasacji wymagania te, jak wskazano wyżej, dotyczą,prócz powołania przepisu procedury, który naruszył sąd, wskazania na czym naruszenie to polegało i uzasadnienia w zakresie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Nie stanowi zatem usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej podniesiony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.s.a. jeśli zważyć, że pkt. 1 tego przepisu obejmuje trzy grupy różnych naruszeń prawa, pkt. 2 obejmuje wszelkie sytuacje nieważności administracyjnych orzeczeń a skarga kasacyjna nie wskazuje o które naruszenia chodzi, jakich przepisów dotyczą i w czym się przejawiają. W odniesieniu do pozostałych zarzutów procesowych skarga kasacyjna w niniejszej sprawie odpowiada wymogom formalnym jedynie częściowo, gdyż nie zawiera uzasadnienia co do wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Ułomność skargi kasacyjnej w tym ostatnim zakresie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie przesądza jeszcze o braku uzasadnionych podstaw skargi i dlatego należało odnieść się do poszczególnych zarzutów.

Nie jest trafny zarzut dotyczące naruszenia art. 133 § 1 p.s.a.(w skardze błędnie powołano § 11, którego w art. 133 nie ma). Przepis ten stanowi w szczególności, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Treść uzasadnienia zarzutu nie pozostawia jednak wątpliwości co do tego, że w istocie kwestionowane są ustalenia co do wykonania, wynikających z postanowienia z dn. 19 października 1998 r. obowiązków a więc chodzi o ocenę materiału dowodowego, która wedle autora skargi kasacyjnej jest wadliwa. Oceny materiału dowodowego nie można jednak zwalczać wskazując na naruszenie art. 133 § 1 p.s.a., gdyż powołany przepis nie obejmuje swą dyspozycją tego zagadnienia. Ubocznie zauważyć należy, że elementem uzasadnienia wyroku jest, jak stanowi to art. 141 § 4 p.s.a., zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, w ramach którego nie wszystkie dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych mogą być omówione a tylko te, które są w sprawie istotne i tak skonstruował uzasadnienie wyroku Sąd I instancji. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art.135 p.s.a. to stwierdzenie, że naruszenie nastąpiło przez nie zastosowanie tego przepisów nie stanowi wymaganego przez art. 176 p.s.a. przytoczenia uzasadnienia podstawy kasacyjnej i wobec tego zarzuty uchylały się spod kasacyjnej kontroli. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik procesowy WIHiE przytoczył uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 135 p.s.a., które miało polegać na "nie wyeliminowaniu postanowienia z 1998 r. pomimo, iż rażąco narusza prawo" Jednakże i tak uzasadniony zarzut nie mógł okazać się skuteczny, skoro skarżący nie wskazał nawet w czym owo rażące naruszenie prawa ma się przejawiać i jeśli zważyć, że przepis ten winien być brany pod rozwagę przez Sąd I instancji tylko w przypadku gdy rozstrzygnięcie tego Sądu wzrusza zaskarżoną decyzję. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.s.a. został przez stronę skarżąca wycofany a w aktach Sądu I instancji znajduje się upoważnienie udzielone przez Prezesa Urzędu Patentowego do wydawania decyzji. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 kpa gdyż przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, jakkolwiek został powołany w jego motywach w związku z informacją tam zawartą o trybie stwierdzania przez organy administracji uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Nie stanowi także uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej podniesiona w tej skardze okoliczność braku odniesienia Sądu I instancji do błędnego sformułowania użytego w decyzji odwoławczej jakoby odwołanie dotyczyło decyzji "z dn. [...] listopada 1999 r. odmawiającej udzielenia patentu...." gdyż chodzi tu o oczywista omyłkę, a więc nie mające wpływu na wynik sprawy uchybienie.

Przedstawione wyżej rozważania wskazują, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego nie są uzasadnione, co oznacza, że przy ocenie zarzutów z zakresu prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji. Z ustaleń przyjętych przez ten Sąd wynika, że w sprawie było wydane w 1998 r. postanowienie w trybie art.29 ust 1 ustawy z dn. 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz 117, z zm.) wzywające zgłaszającego do usunięcia w wyznaczonym terminie braków i usterek zgłoszenia. Na postanowienie to służyło stronie zażalenie, lecz skarżąca z możliwości tej nie skorzystała, postanowienie stało się ostateczne i mimo upływu zakreślonego terminu nie zostały usunięte braki i usterki, w tym dotyczące dokonania zgłoszenia wynalazku o tytule nie odpowiadającym zastrzeżeniom patentowym. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok znajduje oparcie w art. 29 ust. 2 ustawy z dn. 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z1993 r. Nr 26, poz 117, z zm.), znajdującym w sprawie zastosowanie z mocy art. 315 ust. 3 ustawy z dn. 30 czerwca 2000 r.- Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117). Przepis ten stanowił, że w razie niewykonania w terminie postanowienia nakazującego usunięcie braków i usterek zgłoszenie należało uważać za wycofane i jednocześnie obligował organ orzekający do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Skoro w niniejszej sprawie, w warunkach nie usunięcia wskazanych prawomocnym postanowieniem braków zgłoszenia, organ orzekający wydał decyzję o umorzeniu postępowania, przeto zarówno ta decyzja jak i wyrok Sądu I instancji oddalający skargę omawianego przepisu nie naruszyły.

Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 29 ust. 1 i art. 37 § 1(chodzi zapewne o ust. 1 bo przepis nie dzieli się na paragrafy) ustawy o wynalazczości, bowiem przepisy te nie normują materii objętej decyzją o umorzeniu postępowania i jako nie znajdujące w sprawie zastosowania nie mogły być naruszone przez Sąd.

Biorąc powyższe pod uwagę należało oddalić skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw (art. 184 p.s.a.)