Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między tą Izbą a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., który dotyczy określenia organu właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela - Dyrektora Izby Wytrzeźwień w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r.
W uzasadnieniu wniosku podano, że na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 1998 r. (...) wystawionego przez wierzyciela - Izbę Wytrzeźwień w K., organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego K. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku dłużnika [...] zarn. w [...] celem realizacji obowiązku za pobyt i opiekę w Izbie Wytrzeźwień.
Po zastosowaniu środka egzekucyjnego, zobowiązany pismem z dnia 8 kwietnia 2003 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, kwestionując istnienie i zasadność obowiązku poddanego egzekucji, a zatem stan faktyczny wskazany w art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./, dalej ustawa o postępowaniu egzekucyjnym. Organ egzekucyjny stosownie do treści art. 34 par. 1 tej ustawy pismem z dnia 17 kwietnia 2003 r. zwrócił się do wierzyciela w sprawie jego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel - Dyrektor -Izby Wytrzeźwień w K. wydał na podstawie art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w dniu [...] kwietnia 2003 r. postanowienie nr [...], w którym nie uwzględnił zarzutów [...] zawartych w jego piśmie z dnia [...] kwietnia 2003 r., zgłoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego.
W postanowieniu tym zawarł pouczenie, że na postanowienie przysługuje zażalenie do Prezydenta Miasta K. za pośrednictwem Wydziału Spraw Społecznych w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia.
[...] zgodnie z powyższym pouczeniem wniósł zażalenie na stanowisko wierzyciela do Prezydenta Miasta K. Pismem z dnia 25 sierpnia 2003 r. Urząd Miasta K. poinformował zobowiązanego o przekazaniu jego zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., jako organu właściwego do jego rozpoznania. SKO w K., uznając swoją niewłaściwość, pismem z dnia 25 listopada 2003 r. akta sprawy wraz z zażaleniem przesłało do Dyrektora Izby Skarbowej w K., wskazując, iż jest to właściwy organ odwoławczy. Twierdząc, że zgodnie z art. 17 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie, które wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Zdaniem SKO przepis ten w sposób jasny precyzuje organ odwoławczy właściwy do rozpoznania zażalenia. Ponieważ organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., to zgodnie z powołanym wyżej przepisem organem odwoławczym jest Dyrektor Izby Skarbowej w K. W odpowiedzi na wniosek, SKO w K. podtrzymało swoje stanowisko oraz powołało się dodatkowo na przepisy art. 23 par. 2 i par. 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, z których jego zdaniem wynika, że właściwym do rozpoznania ww. zażalenia jest Dyrektor Izby Skarbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy administracyjnej, w której przedstawiono do rozstrzygnięcia spór między Izbą Skarbową w K. a SKO w K., wynika, że w sprawie tej zostało wydane postanowienie przez wierzyciela - Dyrektora Izby Wytrzeźwień w K. w trybie art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w którym nie uwzględnił zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego [...] Na to postanowienie wniósł zażalenie [...]
Istota sporu sprowadza się do tego, który z organów wymienionych wyżej jest właściwy do rozpoznania tego zażalenia, W myśl art. 17 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, -- o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Stosownie zaś do treści art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9,10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie /par. 2 art. 34/.
Z powyższego wynika, że rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zarzutów uzależnione jest od wyrażonego przez wierzyciela stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, a zatem w grę wchodzi tu współdziałanie tych dwóch organów. Taka sytuacja procesowa uregulowana jest w art. 106 Kpa. W myśl art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W sprawie bezsporne jest, że Dyrektor Izby Wytrzeźwień w K. wydał w dniu [...] kwietnia 2003 r. postanowienie nr 3, w którym nie uwzględnił zarzutów [...]
W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że w ramach współdziałania organów administracji przy załatwianiu sprawy, w razie zajęcia stanowiska przez organ współdziałający w formie postanowienia w trybie art. 106 par. 5 Kpa, właściwym organem do rozpoznania zażalenia na to postanowienie jest organ wyższego stopnia w stosunku do organu, który jest właściwy w tym wypadku do wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. W procesowej instytucji współdziałania organów, o której mowa w art. 106 Kpa, chodzi przecież o to, że załatwienie sprawy jest uzależnione od stanowiska innego określonego organu, który jest usytuowany w określonej strukturze instancyjnej. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny jest organem administracji rządowej, zaś wierzycielem organ jednostki samorządu terytorialnego, to jest oczywiste, że do rozpoznania zażalenia na postanowienie wydane przez organ jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 106 par. 5 Kpa właściwe jest samorządowe kolegium odwoławcze, które jest organem wyższego stopnia w stosunku do organu jednostki samorządu terytorialnego, a nie organ wyższego stopnia w stosunku do organu administracji rządowej, który ma wydać postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Stosownie bowiem do przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. 2001 nr 79 poz. 856 ze zm./ samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących do właściwości Jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej /tak też stanowi art. 17 pkt 1 Kpa/.
Z przytoczonych wyżej powodów, na podstawie art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji postanowienia.