Postanowienie NSA z 19 kwietnia 2004 r., GZ 10/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. B. i L. B.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 1203/01

Skład

Sędzia NSA Czesława Socha

Sprawa

w sprawie ze skargi G. B. i L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia z urzędu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej postanawia: - zażalenie oddalić -

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 19 kwietnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. B. i L. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 1203/01 w sprawie ze skargi G. B. i L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia z urzędu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej postanawia:

• zażalenie oddalić -

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem odrzucono zażalenie G. B. i L.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2004 r. o niedopuszczalności do udziału w postępowaniu przed Sądem jako pełnomocnika doradcy podatkowego Konrada Przesmyckiego.

W uzasadnieniu podał, że zażalenie nie jest dopuszczalne skoro nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła G. B. i L. B.. Zarzuciły, że wydane postanowienie jest sprzeczne z prawem. Domagały się jego uchylenia i dopuszczenia do udziału w rozprawie przed I instancją powołanego pełnomocnika.

W uzasadnieniu podały, że zaskarżalność kwestionowanego postanowienia wynika z art. 33 i następne ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.). Brak dopuszczenia pełnomocnika do udziału w postępowaniu przed Sądem wynika z błędnej interpretacji przepisów obowiązujących w tej części. Pełnomocnik ten działał też w postępowaniu administracyjnym. Brak udziału tego pełnomocnika wpłynie negatywnie na zobowiązania podatkowe skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest bezzasadne.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres kontroli zaskarżonego postanowienia ograniczony jest do jego oceny zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast uprawniony w tym postępowaniu do oceny zgłoszonych też zarzutów w zakresie wydanego postanowienia o niedopuszczalności do udziału w postępowaniu przed Sądem jako pełnomocnika doradcy podatkowego. Zarzuty te podlegają ocenie zgodnie z art. 191 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) na wniosek strony dopiero w odwołaniu od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Uwzględnienie takiego wniosku następuje wówczas, gdy treść tego postanowienia będzie miała wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejsze zażalenie mógł jedynie zbadać – czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 w związku z art. 193 i 197 § 2 cytowanej wyżej ustawy.

Przepis art. 194 § 1 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia tam wymienione. Oznacza to, że przepis enumeratywnie wymienia przypadki zaskarżalności postanowień.

Słusznie podkreślił Sąd I instancji, że skoro nie jest tam wymienione postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze pełnomocnika doradcy podatkowego i brak jest także przepisu szczególnego w tym zakresie, to zażalenie nie jest dopuszczalne. Powołany zaś art. 33 tej ustawy nie ma w sprawie zastosowania.

Sąd I instancji powołując się na przepisy szczególne ustawy, miał na uwadze sformułowanie zawarte w cytowanym wyżej art. 194 § 1 – "w przypadkach przewidzianych w ustawie". W przedmiotowej sprawie chodzi w szczególności o Rozdział 3 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż rozdział ten dotyczy – Pełnomocników, a więc podmiotów mogących działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Przepisy tam wymienione nie stanowią, że na wydane w toku postępowania postanowienia przed sądem administracyjnym służy stronie zażalenie. Oznacza to brak dopuszczalności zaskarżenia tego rodzaju postanowienia.

W tej sytuacji, skoro także przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia i tego rodzaju postanowienie nie jest objęte katalogiem art. 194 § 1 ustawy, odrzucenie zażalenia na podstawie powołanej przez Sąd I instancji jest w pełni uzasadnione. Konsekwencją tego jest oddalenie zażalenia na podstawie art. 197 w związku z art. 184 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.