Postanowienie NSA z 22 kwietnia 2004 r., GZ 11/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Lu 1489/03

Skład

Sędzia NSA Kazimierz Jarząbek

Sprawa

w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie torfu bez wymaganej koncesji postanawia: - oddalić zażalenie -

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 22 kwietnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Kazimierz Jarząbek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Lu 1489/03 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie torfu bez wymaganej koncesji postanawia:

• oddalić zażalenie -

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Lu 1489/03, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 października 2003 r. nr ŚiR.VII.7418/81/03 w przedmiocie decyzji o ustaleniu opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie torfu bez wymaganej koncesji, postanowił:

1. przyznać D. K. prawo pomocy w części i zwolnić ją od wpisu od skargi ponad kwotę 500 (pięćset) zł;
2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, iż sytuacja finansowa i rodzinna skarżącej wykazana przez nią we wniosku wskazuje na to, iż nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej pomocy w zakresie całkowitym, albowiem z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja finansowa jest na tyle stabilna, że jest ona w stanie ponieść koszty wpisu od skargi do kwoty 500 zł oraz ewentualne inne koszty sądowe, a także koszty ustanowienia adwokata z wyboru.

D. K. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, w którym domagała się:

• rozłożenia kwoty 500 zł (wpisu) na dwie raty;
• przyznania prawa pomocy przez ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu zażalenia podała, że nie jest w stanie jednorazowo uiścić wpisu w kwocie 500 zł i dlatego prosi o rozłożenie na dwie raty. Ponadto wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego – ustanowienie adwokata, albowiem sama nie jest w stanie skutecznie bronić swoich praw. Jej sytuacja majątkowa i rodzinna jest na tyle trudna, że nie stać jej na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1. w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
2. w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał analizy wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy i zajął trafne stanowisko;

1. iż skarżącej może być przyznane tylko prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi ponad kwotę 500 zł oraz
2. że sytuacja finansowa skarżącej jest na tyle stabilna, iż jest ona w stanie ponieść koszty wpisu do kwoty 500 zł, a także inne koszty, w tym ustanowienia pełnomocnika.

W zażaleniu skarżąca powołała się w zasadzie na te same okoliczności, które podała we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a zatem okoliczności, które już trafnie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skoro skarżąca nie podważyła tej trafnej oceny, to wobec tego zażalenie jej nie mogło być uwzględnione.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.