Postanowienie NSA z 12 lipca 2004 r., GZ 29/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 lipca 2004r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. R.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2004r. sygn. akt I SA/Bd 188/04

Skład

Sędzia NSA Hanna Rybińska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 17 lutego 2004r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych p o s t a n a w i a - zażalenie oddalić - U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 24 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 17 lutego 2004r. Nr [...] w przedmiocie należności celnych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd stwierdził, że T. R. w skardze wniesionej do WSA złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten jednak zdaniem sądu nie zawiera argumentów uzasadniających wstrzymanie decyzji w myśl art. 6 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z powyższym brak było podstaw do jego uwzględnienia. Powyższe postanowienie zaskarżył T. R. za pośrednictwem swojego pełnomocnika adwokata M.. W zażaleniu strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W zażaleniu pełnomocnik skarżącego zarzucił sądowi orzekającemu powołanie okoliczności, które jego zdaniem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i są sprzeczne z ustawą. Podstawę prawną wstrzymania wykonania stanowi bowiem według pełnomocnika skarżącego treść art. 237 § 2 pkt 1 ustawy – Kodeks celny, który powoduje odmienne przyczyny uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że: zażalenie nie jest zasadne. Podstawę prawną wstrzymania wykonania decyzji po przekazaniu sądowi skargi stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie tego przepisu sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu. Jednak wydanie takiego postanowienia uzależnione jest od uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. We wniosku o wstrzymanie wykonania zamieszczonym w skardze, skarżący powołuje się na przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy nie podając jednak żadnych okoliczności, które by uzasadniały ten wniosek. Słusznie więc sąd orzekający w I instancji uznał, że brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku. Powołanie w zażaleniu art. 237 § 2 ustawy – Kodeks celny jest błędne, bowiem sąd działa wyłącznie na podstawie ustawy regulującej postępowanie przed sądem. Natomiast powołany przez skarżącego przepis może być stosowany przez organy celne o czym w § 1 art. 237 ustawa wyraźnie stanowi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie należało oddalić.

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 12 lipca 2004r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

|Przewodniczący Sędzia NSA |Hanna Rybińska | po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2004r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2004r. sygn. akt I SA/Bd 188/04 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 17 lutego 2004r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych p o s t a n a w i a

• zażalenie oddalić -

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 17 lutego 2004r. Nr [...] w przedmiocie należności celnych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd stwierdził, że T. R. w skardze wniesionej do WSA złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten jednak zdaniem sądu nie zawiera argumentów uzasadniających wstrzymanie decyzji w myśl art. 6 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z powyższym brak było podstaw do jego uwzględnienia.

Powyższe postanowienie zaskarżył T. R. za pośrednictwem swojego pełnomocnika adwokata M.. W zażaleniu strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W zażaleniu pełnomocnik skarżącego zarzucił sądowi orzekającemu powołanie okoliczności, które jego zdaniem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i są sprzeczne z ustawą. Podstawę prawną wstrzymania wykonania stanowi bowiem według pełnomocnika skarżącego treść art. 237 § 2 pkt 1 ustawy – Kodeks celny, który powoduje odmienne przyczyny uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:

zażalenie nie jest zasadne. Podstawę prawną wstrzymania wykonania decyzji po przekazaniu sądowi skargi stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie tego przepisu sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu. Jednak wydanie takiego postanowienia uzależnione jest od uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zamieszczonym w skardze, skarżący powołuje się na przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy nie podając jednak żadnych okoliczności, które by uzasadniały ten wniosek. Słusznie więc sąd orzekający w I instancji uznał, że brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku.

Powołanie w zażaleniu art. 237 § 2 ustawy – Kodeks celny jest błędne, bowiem sąd działa wyłącznie na podstawie ustawy regulującej postępowanie przed sądem. Natomiast powołany przez skarżącego przepis może być stosowany przez organy celne o czym w § 1 art. 237 ustawa wyraźnie stanowi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie należało oddalić.