Postanowienie NSA z 10 sierpnia 2004 r., GZ 48/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn, akt I SA/Sz 313/04

Skład

Sędzia NSA Halina Wojtachnio

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia l marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego p o s t a n a w i a - oddalić zażalenie – UZASADNIENIE Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia l marca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji w przedmiocie powstania długu celnego. Pełnomocnik Z. K. adwokat M. P. w piśmie z dnia 29 marca 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Sz 313/04 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), zwanej dalej p.s.a. Pełnomocnik Z. K. od wymienionego postanowienia złożył zażalenie (pismo z dnia 27 czerwca 2004 r.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.s.a. W konkluzji wniósł o zmianę postanowienia bądź o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z artr. 61 § 3 p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, w którym powinny być wskazane okoliczności uzasadniające jej wstrzymanie. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił wysokością wymierzonych należności celnych, znacznymi kosztami postępowania skargowego oraz kosztami uzyskiwania dochodów przez stronę w dotychczasowym postępowaniu (wyjazdy do Australii w celu uzyskania dokumentów istotnych w sprawie, opinie specjalistów). Wniosek nie zawiera wskazania, które z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.s.a. uzasadniają wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Stwierdzić ponadto należy, że twierdzenia skarżącego są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi. Uniemożliwia to Sądowi dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.s.a. podniesiony w zażaleniu należy uznać za bezzasadny. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 10 sierpnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie

Sędzia NSA Halina Wojtachnio po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn, akt I SA/Sz 313/04 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia l marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego p o s t a n a w i a

• oddalić zażalenie –

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia l marca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji w przedmiocie powstania długu celnego.

Pełnomocnik Z. K. adwokat M. P. w piśmie z dnia 29 marca 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Sz 313/04 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), zwanej dalej p.s.a.

Pełnomocnik Z. K. od wymienionego postanowienia złożył zażalenie (pismo z dnia 27 czerwca 2004 r.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.s.a. W konkluzji wniósł o zmianę postanowienia bądź o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z artr. 61 § 3 p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, że sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, w którym powinny być wskazane okoliczności uzasadniające jej wstrzymanie.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił wysokością wymierzonych należności celnych, znacznymi kosztami postępowania skargowego oraz kosztami uzyskiwania dochodów przez stronę w dotychczasowym postępowaniu (wyjazdy do Australii w celu uzyskania dokumentów istotnych w sprawie, opinie specjalistów). Wniosek nie zawiera wskazania, które z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.s.a. uzasadniają wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Stwierdzić ponadto należy, że twierdzenia skarżącego są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi.

Uniemożliwia to Sądowi dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.s.a. podniesiony w zażaleniu należy uznać za bezzasadny.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.