Postanowienie NSA z 12 sierpnia 2004 r., GZ 50/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt 2 II SA/0l 233/04

Sprawa

w sprawie wniosku H. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia oddalić zażalenie U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt 2 II SA/01 233/04, na podstawie art. 87 § 1 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwana dalej p.s.a.), odrzucił wniosek H. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w dniu 11 maja 2004 r. doręczone zostało wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, którego adresatem była Skarżąca. Uiszczenie wpisu w dniu 19 maja, a więc dzień po wyznaczonym terminie spowodowało odrzucenie skargi postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r. (sygn. akt 2 II SA/01 234/04). W dniu 15 czerwca 2004 r. do Sądu wpłynął wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uiszczenia wpisu, uzasadniony wskazaniem okoliczności, iż wezwanie do dokonania tej czynności odebrała jej córka o czym Skarżącej nie poinformowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał argumentację zażalenia za niezasadną. H. B. wniosła zażalenie na wyżej wymienione postanowienie. W zażaleniu Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 72 p.s.a., potwierdzając, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi odebrała jej córka, która nie przekazała Skarżącej informacji o odebraniu pisma. Według Skarżącej doręczyciel pozostawiając pismo innej osobie niż adresat nie upewnił się czy podejmuje się ona oddania pisma adresatowi. Uiszczając wpis w dniu 19 maja 2004 r., Skarżąca nie miała świadomości, że wpłaty dokonuje po terminie. O fakcie, że termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 18 maja 2004 r. Skarżąca powzięła wiadomość dopiero w dniu 8 czerwca 2004 r. kiedy osobiście odebrała postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. W związku z tym złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w dniu 15 czerwca 2004 r. było dokonane w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Niedotrzymanie terminu do uiszczenia wpisu przez Skarżącą było niezawinione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 72 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie gdy doręczyciel nie zastanie adresata w mieszkaniu, doręczyć może pismo dorosłemu domownikowi. W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż pismo będące wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego pod nieobecność Skarżącej zostało doręczone jej córce jako dorosłemu domownikowi. Skarżąca nie kwestionuje, że jej córka jest dorosłym domownikiem. Z treści zażalenia wynika natomiast, że zarzuca ona, iż doręczyciel "nie upewnił się" czy jej córka "podejmie się" oddania pisma adresatowi w czym upatruje naruszenie art. 72 p.s.a., uznając przy tym, że doręczenie pisma było nieskuteczne w związku z czym niedotrzymanie terminu ustawowego było niezawinione. Zarzut ten nie może być uznany za zasadny. Przyjęcie bowiem przez domownika (córkę Skarżącej) pisma i pokwitowanie jego odbioru jest jednoznaczne z podjęciem się przekazania tego pisma adresatowi /rodzi stosunek zobowiązaniowy pomiędzy odbiorcą pisma i jego adresatem/. Doręczenie pisma dorosłemu domownikowi (art. 72 p.s.a.) jest więc skuteczne i powoduje, że termin do dokonania określonej czynności z jakim ustawa wiąże doręczenie pisma rozpoczyna bieg od dnia odbioru pisma i dokonania pokwitowania przez domownika. Nie ma przy tym znaczenia to, czy odbiorca pisma /dorosły domownik/ przekazał je adresatowi. Domniemanie skutecznego doręczenia pisma przewidziane art. 72 p.s.a. może być wprawdzie obalone. Ciężar udowodnienia, że pismo nie zostało Stronie doręczone przez osobę, która przyjęła na siebie obowiązek przekazania go Stronie, spoczywa na adresacie pisma. W niniejszej sprawie, Skarżąca twierdzi że wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało jej przez córkę przekazane, a jednocześnie w dniu 19 maja 2004 r. dokonała wpis. W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż najpóźniej w tym dniu Skarżącej znana była przyczyna mogąca ewentualnie prowadzić do obalenia domniemania przewidzianego art. 72 p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że zażalenie nie zostało oparte na usprawiedliwionych podstawach, orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 197 § 2 tej ustawy.

Skład

Sędzia NSA Hanna Szafrańska-Falkiewicz

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 12 sierpnia 2004r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Hanna Szafrańska-Falkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt 2 II SA/0l 233/04 w sprawie wniosku H. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt 2 II SA/01 233/04, na podstawie art. 87 § 1 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwana dalej p.s.a.), odrzucił wniosek H. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uiszczenia wpisu od skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w dniu 11 maja 2004 r. doręczone zostało wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, którego adresatem była Skarżąca. Uiszczenie wpisu w dniu 19 maja, a więc dzień po wyznaczonym terminie spowodowało odrzucenie skargi postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r. (sygn. akt 2 II SA/01 234/04). W dniu 15 czerwca 2004 r. do Sądu wpłynął wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uiszczenia wpisu, uzasadniony wskazaniem okoliczności, iż wezwanie do dokonania tej czynności odebrała jej córka o czym Skarżącej nie poinformowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał argumentację zażalenia za niezasadną.

H. B. wniosła zażalenie na wyżej wymienione postanowienie. W zażaleniu Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 72 p.s.a., potwierdzając, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi odebrała jej córka, która nie przekazała Skarżącej informacji o odebraniu pisma. Według Skarżącej doręczyciel pozostawiając pismo innej osobie niż adresat nie upewnił się czy podejmuje się ona oddania pisma adresatowi. Uiszczając wpis w dniu 19 maja 2004 r., Skarżąca nie miała świadomości, że wpłaty dokonuje po terminie. O fakcie, że termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 18 maja 2004 r. Skarżąca powzięła wiadomość dopiero w dniu 8 czerwca 2004 r. kiedy osobiście odebrała postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. W związku z tym złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w dniu 15 czerwca 2004 r. było dokonane w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Niedotrzymanie terminu do uiszczenia wpisu przez Skarżącą było niezawinione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 72 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie gdy doręczyciel nie zastanie adresata w mieszkaniu, doręczyć może pismo dorosłemu domownikowi.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż pismo będące wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego pod nieobecność Skarżącej zostało doręczone jej córce jako dorosłemu domownikowi. Skarżąca nie kwestionuje, że jej córka jest dorosłym domownikiem.

Z treści zażalenia wynika natomiast, że zarzuca ona, iż doręczyciel "nie upewnił się" czy jej córka "podejmie się" oddania pisma adresatowi w czym upatruje naruszenie art. 72 p.s.a., uznając przy tym, że doręczenie pisma było nieskuteczne w związku z czym niedotrzymanie terminu ustawowego było niezawinione.

Zarzut ten nie może być uznany za zasadny.

Przyjęcie bowiem przez domownika (córkę Skarżącej) pisma i pokwitowanie jego odbioru jest jednoznaczne z podjęciem się przekazania tego pisma adresatowi /rodzi stosunek zobowiązaniowy pomiędzy odbiorcą pisma i jego adresatem/.

Doręczenie pisma dorosłemu domownikowi (art. 72 p.s.a.) jest więc skuteczne i powoduje, że termin do dokonania określonej czynności z jakim ustawa wiąże doręczenie pisma rozpoczyna bieg od dnia odbioru pisma i dokonania pokwitowania przez domownika. Nie ma przy tym znaczenia to, czy odbiorca pisma /dorosły domownik/ przekazał je adresatowi.

Domniemanie skutecznego doręczenia pisma przewidziane art. 72 p.s.a. może być wprawdzie obalone. Ciężar udowodnienia, że pismo nie zostało Stronie doręczone przez osobę, która przyjęła na siebie obowiązek przekazania go Stronie, spoczywa na adresacie pisma.

W niniejszej sprawie, Skarżąca twierdzi że wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało jej przez córkę przekazane, a jednocześnie w dniu 19 maja 2004 r. dokonała wpis.

W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż najpóźniej w tym dniu Skarżącej znana była przyczyna mogąca ewentualnie prowadzić do obalenia domniemania przewidzianego art. 72 p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że zażalenie nie zostało oparte na usprawiedliwionych podstawach, orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 197 § 2 tej ustawy.