Postanowienie NSA z 4 listopada 2004 r., GZ 59/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Domu Finansowo-Handlowego [...] Spółki z o.o. w Szczecinie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt VI SA/WA 902/04 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia:

Skład

Sędzia NSA - Edward Kierejczyk

Sentencja

• oddalić zażalenie na wymienione postanowienie - U Z A S A D N I E N I E Wymienionym postanowieniem WSA odmówił tej spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi z powodu niespełnienia przesłanki określonej w art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), tj. uprawdopodobnienia braku jej winy w nieterminowym dokonaniu czynności procesowej. Zawinienie w uchybieniu terminu do wniesienia skargi wynikło bowiem z niedowładu organizacyjnego spółki i w świetle orzecznictwa nie zaistniała szczególna przeszkoda niemożliwa do usunięcia, aby usprawiedliwić spóźnione wniesienie skargi od powyższej decyzji. W zażaleniu spółka wniosła o zmianę postanowienia przez przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ponieważ zaniedbanie sekretarki prowadzącej sekretariat innej firmy nie wynikało z niedowładu organizacyjnego spółki. Z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną nie było możliwe zatrudnienie samodzielne sekretarki, a choroba dziecka osoby wykonującej w systemie łączonym te czynności, była poważną przeszkodą w terminowym dokonaniu czynności procesowej, wymagającą uwzględnienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wg art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jest to rozwiązanie przyjęte z procedury administracyjnej i cywilnej, w której przesłanki niezbędne do przywrócenia terminu doczekały się niepodważalnego dorobku w orzecznictwie i doktrynie. Przykładowo w postanowieniu I PKN 76/99 Sądu Najwyższego z 12 marca 1999 r. (OSN 2000/11/431) sformułowano tezę, że zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników, pracowników kancelaryjnych) powoduje, że nie można uznać braku jej winy w uchybieniu terminu. Poza tym generalną regułą – obejmującą również jednostki organizacyjne – jest, że wina personelu administracyjnego w uchybieniu terminu obciąża podmiot sprawujący taką obsługę ("Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem", Warszawa 1989, t. I, s. 275). Nie ma przy tym znaczenia, jakiego rodzaju stosunek prawny bądź system organizacyjny łączy ze stroną osobę, która dokonuje na jej rzecz czynności wysłania pisma procesowego. W przeciwnym razie byłby zagrożony cały system ochrony stron o sprzecznych interesach, realizowany w stosownych procedurach. W tej sytuacji postanowienie WSA nie naruszało unormowań zawartych w art. 87 § 2 powołanej ustawy i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie jej art. 197 w związku z art. 184 orzekł jak w sentencji.

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 4 listopada 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA - Edward Kierejczyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Domu Finansowo-Handlowego [...] Spółki z o.o. w Szczecinie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt VI SA/WA 902/04 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia:

• oddalić zażalenie na wymienione postanowienie -

Uzasadnienie

Wymienionym postanowieniem WSA odmówił tej spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi z powodu niespełnienia przesłanki określonej w art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), tj. uprawdopodobnienia braku jej winy w nieterminowym dokonaniu czynności procesowej. Zawinienie w uchybieniu terminu do wniesienia skargi wynikło bowiem z niedowładu organizacyjnego spółki i w świetle orzecznictwa nie zaistniała szczególna przeszkoda niemożliwa do usunięcia, aby usprawiedliwić spóźnione wniesienie skargi od powyższej decyzji.

W zażaleniu spółka wniosła o zmianę postanowienia przez przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ponieważ zaniedbanie sekretarki prowadzącej sekretariat innej firmy nie wynikało z niedowładu organizacyjnego spółki. Z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną nie było możliwe zatrudnienie samodzielne sekretarki, a choroba dziecka osoby wykonującej w systemie łączonym te czynności, była poważną przeszkodą w terminowym dokonaniu czynności procesowej, wymagającą uwzględnienia zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wg art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jest to rozwiązanie przyjęte z procedury administracyjnej i cywilnej, w której przesłanki niezbędne do przywrócenia terminu doczekały się niepodważalnego dorobku w orzecznictwie i doktrynie.

Przykładowo w postanowieniu I PKN 76/99 Sądu Najwyższego z 12 marca 1999 r. (OSN 2000/11/431) sformułowano tezę, że zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników, pracowników kancelaryjnych) powoduje, że nie można uznać braku jej winy w uchybieniu terminu.

Poza tym generalną regułą – obejmującą również jednostki organizacyjne – jest, że wina personelu administracyjnego w uchybieniu terminu obciąża podmiot sprawujący taką obsługę ("Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem", Warszawa 1989, t. I, s. 275). Nie ma przy tym znaczenia, jakiego rodzaju stosunek prawny bądź system organizacyjny łączy ze stroną osobę, która dokonuje na jej rzecz czynności wysłania pisma procesowego. W przeciwnym razie byłby zagrożony cały system ochrony stron o sprzecznych interesach, realizowany w stosownych procedurach.

W tej sytuacji postanowienie WSA nie naruszało unormowań zawartych w art. 87 § 2 powołanej ustawy i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie jej art. 197 w związku z art. 184 orzekł jak w sentencji.