Postanowienie NSA z 19 kwietnia 2004 r., GZ 7/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2949/02

Skład

Sędzia NSA Czesława Socha

Sprawa

w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2002 r. sygn. akt [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: - zażalenie oddalić -

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 19 kwietnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2949/02 w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2002 r. sygn. akt [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia:

• zażalenie oddalić -

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem oddalono wniosek B. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2004 r. oddalającego skargę w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

W uzasadnieniu Sąd przyjął, że sytuacja materialna skarżącej umożliwia poniesienie opłaty od skargi kasacyjnej wynoszącej w sprawie 100 zł oraz wydatek za sporządzenie przez adwokata skargi kasacyjnej.

Skarżąca B. S. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie choćby częściowego zwolnienia od kosztów.

W uzasadnieniu podała, że Sąd błędnie ocenił możliwości finansowe. Faktycznie dochody miesięczne są niższe, a to dowodzi, że zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata jest uzasadnione. Chodzi zatem o to, że od faktycznych dochodów należy pomniejszyć wydatki obciążające skarżącą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest bezzasadne.

Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie całkowitym lub częściowym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Oznacza to, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Koszty sądowe obciążające skarżącą w sprawie, sprowadzają się w obecnym jej stadium do opłaty od skargi kasacyjnej wynoszącej 100 zł oraz wydatku za sporządzenie przez adwokata lub radcę prawnego skargi kasacyjnej. Chodzi więc o § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 z 2003 r.), § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) bądź § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Trafnie Sąd przyjął, że wysokość wydatków obciążających skarżącą w sytuacji materialnej w jakiej znajduje się, pozwala na uiszczenie kosztów.

Strona wnosząc sprawę przed sądem, powinna liczyć się z kosztami i gromadzić potrzebne środki z dochodów bieżąco uzyskiwanych. Wyjątkowo, gdy niezwłoczne wniesienie sprawy zapewni ochronę praw strony ze względu na bliski termin, z upływem którego jej roszczenie wygaśnie lub ulegnie przedawnieniu, albo ze względu na inne okoliczności prawne lub faktyczne. Chodzi wówczas o sytuację, że nie ma podstaw do zarzucenia stronie rozmyślnego braku działania. W sprawie takie wyjątkowe okoliczności o jakich mowa wyżej nie zachodzą. Rodzaj sprawy, posiadany majątek, dochody bieżące, pozwalają na poniesienie kosztów w powyższym zakresie. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że ponoszone wydatki uniemożliwiają poniesienie kosztów. Skarżąca nawet nie przeczy, że uzyskuje dochody. Powołany wyżej przepis jednoznacznie wskazuje, że przy całkowitym zwolnieniu, osoba powinna wykazać brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, a przy częściowym – brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe sytuacje nie zachodzą w sprawie.

Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 197 w związku z art. 184 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie zostało oddalone.