Postanowienie NSA z 24 września 2004 r., GZ 78/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 24 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. A.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2004r. sygn.akt 6 II SA 3803/02

Skład

Sędzia NSA - Kazimierz Jarząbek (spr.)

Sprawa

w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 października 2002r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę aplikantów adwokackich p o s t a n a w i a: - odrzucić zażalenie -

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 24 września 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA - Kazimierz Jarząbek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3803/02 w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę aplikantów adwokackich postanawia:

• odrzucić zażalenie -

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3803/02 oddalił skargę R. A. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę aplikantów adwokackich.

Od wyroku tego wniósł skargę kasacyjną A. P., do której dołączył pełnomocnictwo podpisane przez R. A. o następującej treści "Niniejszym na podstawie przepisu art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ustanawiam Andrzeja Prusa moim pełnomocnikiem w sprawie 6 II SA 3803/02 prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz w postępowaniu kasacyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2004 r., na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej u.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną z przyczyn podmiotowych, albowiem została ona sporządzona - z naruszeniem art. 175 § 1 u.p.s.a. – przez osobę nie będącą radcą prawnym lub adwokatem.

Na postanowienie to A. P. jako pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu sprawie.

W uzasadnieniu podniósł, że jego zdaniem art. 177 (chodzi prawdopodobnie o art. 175 przyp. NSA) oraz art. 35 u.p.s.a. są niezgodne z art. 45, art. 77 ust. 2, art. 176 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem ograniczają możliwości wyboru pełnomocnika procesowego i krąg osób uprawnionych do sporządzenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści § 1 pkt 7 art. 194 u.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W myśl zaś § 4 tego artykułu, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego oraz że przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Przedmiotowa sprawa nie jest sprawą dotyczącą obowiązku podatkowego lub własności przemysłowej, przeto zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź też przez podmioty wymienione w § 2 art. 175 u.p.s.a.

Autor ww. zażalenia nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 1 i 2 u.p.s.a., a zatem nie jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2004 r. w sprawie 6 II SA 3803/02.

Do powyższego dodać należy, że Konstytucja RP z 1997 r., jak i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają przepisów upoważniających sąd administracyjny do wypowiadania się o niekonstytucyjności ustawy, a w rezultacie o odmowie stosowania przepisu ustawy.

Jedynym organem, który może orzekać w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją jest z mocy art. 188 pkt 1 Konstytucji RP – Trybunał Konstytucyjny, którego właściwość rzeczowa w tym zakresie jest potwierdzona w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.