Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 10 listopada 2004r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2445/02 w sprawie ze skargi [...]– PUPH "[...]" S.C. w Wałczu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 23 września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego
postanawia:
- 1. oddalić zażalenie,
- 2. zwrócić Stronie znaki opłaty sądowej w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).
Uzasadnienie
[...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 23 września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 lipca 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2445/02, oddalił tę skargę.
Pełnomocnik Skarżących złożył do Sądu wniosek o doręczenie powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem dokonując jednocześnie opłaty kancelaryjnej od tego wniosku w formie znaków opłaty sądowej.
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2004 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, pomimo uiszczenia opłaty kancelaryjnej w znakach opłaty sądowej, wezwał Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej przez wpłacenie kwoty 100 złotych na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w terminie siedmiu dni.
Na powyższe zarządzenie pełnomocnik Skarżących pismem z dnia 24 sierpnia 2004 r., wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej p.p.s.a.) przez błędną wykładnię, polegającą na nieuznaniu opłaty kancelaryjnej dokonanej znakami opłaty sądowej. Podniósł, że przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobu uiszczania opłaty sądowej, skoro funkcjonuje również sposób polegający na wykupieniu znaków opłaty sądowej, honorowany przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Stwierdził również, że "w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) w obrębie tego samego systemu prawnego nie mogą funkcjonować sprzeczne regulacje prawne."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym sądownictwo administracyjne zostało wyposażone we własną, odrębną procedurę, regulującą między innymi kwestię opłat sądowych.
Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych.
W art. 219 § 2 p.p.s.a. określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Opłata uiszczona przez Skarżących znakami opłaty sądowej nie spełniła warunków określonych w art. 219 § 2 p.p.s.a. Sąd nie podziela zarzutu, iż przepis ten nie stanowi zamkniętego katalogu sposobów uiszczania opłaty sądowej. W związku z tym nie można uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Znaki sądowe w wysokości 100 złotych podlegają zwrotowi, gdyż taka forma opłaty sądowej nie została przewidziana przez ustawodawcę w przepisie art. 219 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a. jeżeli opłata kancelaryjna nie została uiszczona, Przewodniczący zarządzi ściągnięcie tej opłaty od Strony. W tym przypadku, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zasadnie wezwał Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych, w terminie 7- dniowym za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, pod rygorem ściągnięcia tej kwoty w drodze egzekucji sądowej.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.