Postanowienie NSA z 9 listopada 2004 r., GZ 86/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Gminy Szklarska Poręba na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1587/2001

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na pismo Zarządu Miasta Szklarska Poręba w przedmiocie zwrotu opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: uchylić postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu U Z A S A D N I E N I E A. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na pismo Zarządu Miasta Szklarska Poręba z dnia 22 maja 2003 r., którym odmówiono mu zwrotu środków pieniężnych na niewykorzystaną koncesję na sprzedaż alkoholu za rok 2001. Wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1587/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nakazał zwrot uiszczonej opłaty w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia za sprzedaż napojów alkoholowych w roku 2001 oraz zasądził koszty postępowania przed sądem od Gminy Szklarska Poręba na rzecz strony skarżącej. Pełnomocnik strony przeciwnej - Gminy Szklarska Poręba, adwokat Anna Jechalska, wniosła od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną, którą Sąd postanowieniem z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1587/2001 odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, iż zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., opłatę sądową uiścić można gotówką w kasie właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Uiszczenie opłaty sądowej w formie znaków sądowych nie spełnia wymogu uiszczenia (wyrok NSA sygn. akt FSK 212/04, pub. "Gazeta Prawna" z dnia 1 czerwca 2004 r., Nr 106). Skarga kasacyjna została wniesiona przez zawodowych pełnomocników, co tym bardziej przemawia za zastosowaniem art. 220 § 3 p.p.s.a., stosownie do treści którego skarga nienależycie opłacona podlega odrzuceniu. Nadto pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej, o czym stanowi art. 221 p.p.s.a. W danej sprawie pismo podlegało opłacie stałej, lecz mimo to opłaty sądowej dokonano w znakach opłaty sądowej. Pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2004 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, iż w rzeczywistości w tej sprawie nie chodziło o wpis stały, lecz stosunkowy, ponieważ przedmiotem sprawy jest określona wartość majątkowa (opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu). Stąd Sąd winien wezwać pełnomocnika do uiszczenia wpisu stosunkowego, zanim podjął rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi. Błędnym jest zakwalifikowanie przez Sąd wniesionej skargi kasacyjnej jako skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się zwrotu nadpłaconej opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Tak sformułował swoje żądanie zawarte w pismach z dnia 31 marca 2001 r. oraz 25 kwietnia 2001 r. skierowanych do Urzędu Miasta w Szklarskiej Porębie. Również WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 marca 2004 r. orzekł w przedmiocie zwrotu opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nakazując zwrot tej opłaty. Należy więc przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była należność pieniężna w rozumieniu art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ma przy tym znaczenia, że należność ta nie została określona kwotowo – zarówno przez stronę, jak i przez Sąd. Według wspomnianego art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, pobiera się wpis stosunkowy. Z uwzględnieniem tej regulacji należy zatem interpretować postanowienia § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Wpis stały w sprawach ze skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności pobiera się tylko wtedy, gdy przedmiotem tego aktu lub czynności nie jest należność pieniężna. Jest bowiem oczywiste, że przepis aktu podustawowego nie może stanowić lex specialis w stosunku do przepisu ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien zatem zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił należną opłatę sądową i dopiero po nieuiszczeniu, mimo tego wezwania, należnego wpisu, skargę kasacyjną odrzucić. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. m.s.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 9 listopada 2004r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Gminy Szklarska Poręba na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1587/2001 w sprawie ze skargi A. K. na pismo Zarządu Miasta Szklarska Poręba w przedmiocie zwrotu opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: uchylić postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania

Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu

Uzasadnienie

A. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na pismo Zarządu Miasta Szklarska Poręba z dnia 22 maja 2003 r., którym odmówiono mu zwrotu środków pieniężnych na niewykorzystaną koncesję na sprzedaż alkoholu za rok 2001.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1587/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nakazał zwrot uiszczonej opłaty w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia za sprzedaż napojów alkoholowych w roku 2001 oraz zasądził koszty postępowania przed sądem od Gminy Szklarska Poręba na rzecz strony skarżącej.

Pełnomocnik strony przeciwnej - Gminy Szklarska Poręba, adwokat Anna Jechalska, wniosła od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną, którą Sąd postanowieniem z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 1587/2001 odrzucił.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, iż zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., opłatę sądową uiścić można gotówką w kasie właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Uiszczenie opłaty sądowej w formie znaków sądowych nie spełnia wymogu uiszczenia (wyrok NSA sygn. akt FSK 212/04, pub. "Gazeta Prawna" z dnia 1 czerwca 2004 r., Nr 106). Skarga kasacyjna została wniesiona przez zawodowych pełnomocników, co tym bardziej przemawia za zastosowaniem art. 220 § 3 p.p.s.a., stosownie do treści którego skarga nienależycie opłacona podlega odrzuceniu. Nadto pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej, o czym stanowi art. 221 p.p.s.a. W danej sprawie pismo podlegało opłacie stałej, lecz mimo to opłaty sądowej dokonano w znakach opłaty sądowej.

Pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2004 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, iż w rzeczywistości w tej sprawie nie chodziło o wpis stały, lecz stosunkowy, ponieważ przedmiotem sprawy jest określona wartość majątkowa (opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu). Stąd Sąd winien wezwać pełnomocnika do uiszczenia wpisu stosunkowego, zanim podjął rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi. Błędnym jest zakwalifikowanie przez Sąd wniesionej skargi kasacyjnej jako skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się zwrotu nadpłaconej opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Tak sformułował swoje żądanie zawarte w pismach z dnia 31 marca 2001 r. oraz 25 kwietnia 2001 r. skierowanych do Urzędu Miasta w Szklarskiej Porębie. Również WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 marca 2004 r. orzekł w przedmiocie zwrotu opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nakazując zwrot tej opłaty.

Należy więc przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była należność pieniężna w rozumieniu art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ma przy tym znaczenia, że należność ta nie została określona kwotowo – zarówno przez stronę, jak i przez Sąd.

Według wspomnianego art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, pobiera się wpis stosunkowy. Z uwzględnieniem tej regulacji należy zatem interpretować postanowienia § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).

Wpis stały w sprawach ze skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności pobiera się tylko wtedy, gdy przedmiotem tego aktu lub czynności nie jest należność pieniężna. Jest bowiem oczywiste, że przepis aktu podustawowego nie może stanowić lex specialis w stosunku do przepisu ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien zatem zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił należną opłatę sądową i dopiero po nieuiszczeniu, mimo tego wezwania, należnego wpisu, skargę kasacyjną odrzucić.

Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

m.s.