Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 685/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. z siedzibą w R. (dalej: zakład) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 1169/12, którym to odrzucono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 czerwca 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania o zwrot podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r.
2. W piśmie z 3 czerwca 2013 r., zakład reprezentowany przez doradcę podatkowego S.K., na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) wniósł o stwierdzenie niezgodności z art. 9, 28, art.131, art.132 Dyrektywy 2006/112/WE postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 685/13 oddalającego skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 1169/12, odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 listopada 2012 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 czerwca 2011 r. odmawiającej zwrotu kwot płaconych nienależnie w cenie nabycia czynności ściśle związanych z opieką medyczną w rozumieniu art.132 ust.1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE i związanego z nim wyroku o sygn. akt I FSK 1991/11.
W piśmie wniesiono o:
- 1) stwierdzenie niezgodności postanowienia z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 683/13 r. z art. 9, w zw. z art. 10, art. 28, art. 131, i art. 132 ust. 1 pkt b, art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE oraz poprzedzającego, tj. wyroku NSA o sygn. akt I FSK 1991/11, który zawiera wytyczne wiążące WSA w Rzeszowie rażąco naruszając podniesione przepisy ze szkodą dla skarżącej i wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 25611 oraz naruszenia art. 25 § 3, art. 170, art. 183, art. 184.
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jeżeli NSA nie podziela stanowiska skarżącej, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem art.9 i art.10 Dyrektywy 2006/112/WE, art.249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską to zawieszenie postępowania i wystąpienie w trybie prejudycjalnym z pytanie do ETS.
- 3) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy
- 4) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 3. W piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. zakład wyjaśnił m.in., że w piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. wskazał na postanowienie z dnia 21 maja 2013r. sygn. akt: "I FSK 868/13" zamiast "I FSK 865/13".
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 685/13 podlega odrzuceniu. Wskazanie w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. na sygn. akt "I FSK 865/13" Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jak oczywistą omyłkę. Z pisma z dnia 3 czerwca 2013 r. jak i uzasadnienia pisma z dnia 11 lipca 2013 r. wynika bowiem, że wniesiono o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia o sygn. akt I FSK 685/13. Wymienione zaś w obu przywołanych pismach orzeczenie o sygn. akt I FSK 1991/11 było powoływane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 685/13.
- 4.2. Zgodnie z art. 285h § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Okoliczności, z powodu których skarga może być oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" mogą mieć zarówno charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Do pierwszej grupy należy zaliczyć np. wniesienie skargi przez podmiot niebędący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie albo nie mający zdolności sądowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. prof. R. Hausera, prof M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011 r., str. 943). O tym, że skarga wniesiona przez podmiot nie będący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie jest niedopuszczalna przemawiają regulacje działu VIIa ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a zwłaszcza art. 285a § 1 - 2 i art. 285c tej ustawy. Zgodnie z § 1 art. 285 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Paragraf 2 wskazuje, że skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Przepis art. 285c u.p.p.s.a. stanowi zaś, że od tego samego orzeczenia strona może wnieść tylko jedną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z przywołanych przepisów wprost wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest strona. Stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast przymiot strony posiadają podmioty wymienione w art. 33 § 1-2 u.p.p.s.a.
- 4.3. Wymienionym postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji, którym to odrzucono skargę uznając, że zakład nie ma zdolności w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została wniesiona przez N. z siedzibą w R. W tym stanie rzeczy i w niniejszej sprawie przesłanką przemawiającą za odrzuceniem wniesionej skargi jest okoliczność wniesienia skargi przez zakład, który w ocenie Sądu odwoławczego nie był w świetle obowiązujących przepisów prawa upoważniony do jej złożenia.
4.4. Zwrócić również należy uwagę, że art. 285a § 1 u.p.p.s.a. wskazuje, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Tymczasem w postanowieniu Sądu pierwszej instancji odrzucającym skargę jak i postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013r. podstawę prawną stanowiły przepisy prawa krajowego. Sąd pierwszej instancji, odrzucił skargę stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 u.p.p.s.a. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 maja 2013 r. za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5 u.p.p.s.a. Tym samym w tymże orzeczeniu (objętym niniejszym skargą) nie przeprowadzano wykładni wymienionych w niniejszej skardze przepisów prawa europejskiego. Niniejsza skarga nie spełnia zatem wymogu wynikającego z przepisu art. 285a § 3 u.p.p.s.a., gdyż z jej petitum oraz uzasadnienia nie wynika, że niezgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej.
4.5. Kolejną przesłanką przemawiającą za odrzuceniem skargi, jest treść art. 285e § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., w którym ustawodawca określił szczególne wymogi, jakie powinna spełniać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, natomiast w tej skardze występuje brak wskazania przez pełnomocnika zakresu żądania, czyli określenia, czy orzeczenie od którego została wniesiona niniejsza skarga, jest zaskarżone w całości lub w części.
4.6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie została wykazana, jako warunek konieczny i niezbędny przesłanka mówiąca, że przez wydanie przedmiotowego orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa, zgodnie z treścią przepisu art. 285a § 1 u.p.p.s.a. Z art. 285e § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. wynika, że chodzi o uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Oznacza to, że strona winna wskazać, że pomiędzy skarżonym orzeczeniem, a szkodą istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.
W uzasadnieniu niniejszej skargi jedynie podniesiono, że zaskarżone postanowienie "to instrukcja jak wyrządzić szkodę skarżącej, gdy wystąpi z wnioskiem o zwrot kwot, które wystawca faktury nazywa podatkiem VAT". Strona nie uprawdopodobniła, że poniosła czy też poniesie szkodę.
- 4.7. Powołane wyżej braki skutkują koniecznością odrzucenia skargi, na podstawie art. 285h § 1 u.p.p.s.a., jako niespełniającej wymagań określonych w art. 285e § 1 pkt 1, pkt 4 u.p.p.s.a. Podobne stanowisko zostało wyrażone również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r. I FNP 6/13, które skład rozpoznający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
- 4.8. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 285h § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.