Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 667/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. z siedzibą w R. (dalej: zakład) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 15/13, którym to odrzucono skargi na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 czerwca 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 i za styczeń 2011 r.
2. W piśmie z 3 czerwca 2013 r., zakład reprezentowany przez doradcę podatkowego S.K., na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) wniósł o stwierdzenie niezgodności z art.9, 28, art.131, art.132 Dyrektywy 2006/112/WE postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 667/13 oddalającego skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 15/13, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 czerwca 2011 r., w sprawie zwrotu kwot płaconych nienależnie w cenie nabycia czynności ściśle związanych z opieką medyczną w rozumieniu art.132 ust.1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE i związanego z nim wyroku o sygn. akt I FSK 1991/11.
W piśmie wniesiono o:
- 1) stwierdzenie niezgodności postanowienia z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 667/13 r. z art. 9, w zw. z art. 10, art. 131, i art. 132 ust. 1 pkt b, art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE oraz poprzedzającego, tj. wyroku NSA o sygn. akt I FSK 1991/11, który zawiera wytyczne wiążące WSA w Rzeszowie rażąco naruszając podniesione przepisy ze szkodą dla skarżącej i wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 138/11 i postanowienia z dnia 10 stycznia 2013 o sygn. akt I SA/Rz 15/13 oraz naruszenia art. 25 § 3, art. 170, art. 183, art. 184;
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jeżeli NSA nie podziela stanowiska skarżącej, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem art.9 i art.10 Dyrektywy 2006/112/WE, art.249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską to zawieszenie postępowania i wystąpienie w trybie prejudycjalnym z pytaniem do ETS.
- 3) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy
- 4) zasadzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 3. W piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. zakład doprecyzował m.in., że orzeczeniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 667/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od orzeczenia WSA w Rzeszowie o sygn. akt I SA/Rz 15/13, a w uzasadnieniu odniósł się do orzeczenia o sygn. akt I FSK 1991/11.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 667/13 podlega odrzuceniu.
- 4.2. Zgodnie z art. 285h § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Okoliczności, z powodu których skarga może być oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" mogą mieć zarówno charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Do pierwszej grupy należy zaliczyć np. wniesienie skargi przez podmiot niebędący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie albo nie mający zdolności sądowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. prof. R. Hausera, prof M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011 r., str. 943). O tym, że skarga wniesiona przez podmiot nie będący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie jest niedopuszczalna przemawiają regulacje działu VIIa ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a zwłaszcza art. 285a § 1 - 2 i art. 285c tej ustawy. Zgodnie z § 1 art. 285 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Paragraf 2 wskazuje, że skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Przepis art. 285c u.p.p.s.a. stanowi zaś, że od tego samego orzeczenia strona może wnieść tylko jedną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z przywołanych przepisów wprost wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest strona. Stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast przymiot strony posiadają podmioty wymienione w art. 33 § 1-2 u.p.p.s.a.
- 4.3. Wymienionym postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji, którym to odrzucono skargi uznając, że zakład nie ma zdolności w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została wniesiona przez N. z siedzibą w R. W tym stanie rzeczy i w niniejszej sprawie przesłanką przemawiającą za odrzuceniem wniesionej skargi jest okoliczność wniesienia skargi przez zakład, który w ocenie Sądu odwoławczego nie był w świetle obowiązujących przepisów prawa upoważniony do jej złożenia.
4.4. Zwrócić również należy uwagę, że art. 285a § 1 u.p.p.s.a. wskazuje, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Tymczasem w postanowieniu Sądu pierwszej instancji odrzucającym skargę jak i postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r. podstawę prawną stanowiły przepisy prawa krajowego. Sąd pierwszej instancji, uznając się związany wcześniejszym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 190 u.p.p.s.a odrzucił skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 u.p.p.s.a. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 maja 2013 r. za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 190 u.p.p.s.a. Tym samym w tymże orzeczeniu (objętym niniejszym skargą) nie przeprowadzano wykładni wymienionych w niniejszej skardze przepisów prawa europejskiego. Niniejsza skarga nie spełnia zatem wymogu wynikającego z przepisu art. 285a § 3 u.p.p.s.a., gdyż z jej petitum oraz uzasadnienia nie wynika, że niezgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej.
4.5. Kolejną przesłanką przemawiającą za odrzuceniem skargi, jest treść art. 285e § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., w którym ustawodawca określił szczególne wymogi, jakie powinna spełniać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, natomiast w tej skardze występuje brak wskazania przez pełnomocnika zakresu żądania, czyli określenia, czy orzeczenie od którego została wniesiona niniejsza skarga, jest zaskarżone w całości lub w części.
4.6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie została wykazana, jako warunek konieczny i niezbędny przesłanka mówiąca, że przez wydanie przedmiotowego orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa, zgodnie z treścią przepisu art. 285a § 1 u.p.p.s.a. Z art. 285e § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. wynika, że chodzi o uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Oznacza to, że strona winna wskazać, że pomiędzy skarżonym orzeczeniem, a szkodą istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.
W uzasadnieniu niniejszej skargi jedynie podniesiono, że zaskarżone postanowienie "to instrukcja jak wyrządzić szkodę skarżącej, gdy wystąpi z wnioskiem o zwrot kwot, które wystawca faktury nazywa podatkiem VAT". Strona nie uprawdopodobniła, że poniosła czy też poniesie szkodę.
- 4.7. Powołane wyżej braki skutkują koniecznością odrzucenia skargi, na podstawie art. 285h § 1 u.p.p.s.a., jako niespełniającej wymagań określonych w art. 285e § 1 pkt 1, pkt 4 u.p.p.s.a. Podobne stanowisko zostało wyrażone również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r. I FNP 6/13, które skład rozpoznający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
- 4.8. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 285h § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.