Postanowienie NSA z 29 maja 2018 r., I FNP 2/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi S. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 219/15, oddalającego skargę kasacyjną S. K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 907/14

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędzia NSA Marek Kołaczek Sędzia WSA del. Małgorzata Fita

Sprawa

w sprawie ze skargi S. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia:

Sentencja

1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku;
2. zwrócić S. K. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem opłaty stałej od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 219/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. K. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 września 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 907/14 oddalającego skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
2. Pismem z 26 października 2017 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2016 r., domagając się stwierdzenia niezgodności przedmiotowego orzeczenia z art. 1, art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej: Dyrektywa 2006/112/WE) oraz art. 10, art. 34, art. 234 Traktatu Wspólnoty Europejskiej powodujące znaczną szkodę dla realizacji ochrony życia obywateli EWG i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Skarżący wskazał również na zasadność zawieszenia postępowania i wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE w kwestiach: a) czy przepisy Dyrektywy 2006/112/WE oraz inne przepisy EWG uprawniają organy podatkowe i sądy krajowe do orzekania, iż podstawowe zasady podatku od wartości dodanej takie, jak między innymi zasada opodatkowania konsumpcji, zasada neutralności mogą być zmieniane w drodze orzeczeń organów podatkowych lub sądowych; b) czy art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE, wyłącza neutralność podatnika świadczącego opiekę o której mowa w tym przepisie; c) czy interesem publicznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE wyłącza neutralność podatnika świadczącego opiekę, o której mowa w tym przepisie; c) czy interesem publicznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE jest by konsument płacił podatek od wartości dodanej w cenie netto świadczonej usługi, czy by skarb państwa odnosił korzyści z tego zwolnienia.
4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 285f § 3 i art. 285h ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: ustawa p.p.s.a.), ewentualnie o oddalenie skargi na podstawie art. 285k § 1 ustawy p.p.s.a., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym z uwagi na istniejące podstawy do odrzucenia skargi tudzież brak ważnych względów przemawiających za wyznaczeniem rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

5. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r., w sprawie I FSK 219/11, podlega odrzuceniu.
6. Zgodnie art. 285a § 1 ustawy p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe; z kolei od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (§ 3). Przepis ten stanowi więc podstawę prawną do rozpatrywania przedmiotowego wniosku w sprawie.
7. Wymogi formalne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia określone zostały w art. 285e § 1 ustawy p.p.s.a. Przepis ten wyznacza szereg ustawowych elementów konstrukcyjnych takiej skargi, których - w przypadku ich niespełnienia - nie można sanować przez ewentualne wezwanie strony do uzupełnienia braków. Takim ustawowym wymogiem jest, stosownie do art. 285e § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a., uprawdopodobnienie wyrządzenia skarżącemu szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Pozostaje to w związku z funkcją, jaką realizuje instytucja skargi o niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postaci stwierdzenia, że kwestionowane orzeczenie ma przymiot niezgodności z prawem, co otwiera następczo możliwości realizacji uprawnień naprawienia szkody w postępowaniu przed sądem powszechnym.
8. Analizując spełnienie warunków ustawowych przez skargę w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał na czym polegało wyrządzenie mu szkody przez wydanie wyroku z 1 grudnia 2016 r. w sprawie I FSK 219/15. We wniosku, oprócz polemicznej, względem kwestionowanego rozstrzygnięcia, analizy przepisów, skarżący nie wykazał warunku wyrządzenia szkody. Nie spełnia tej przesłanki ogólny wywód o "okradaniu konsumentów – pacjentów ze środków jakie władza ustawodawcza przeznacza na ochronę życia w budżecie państwa" ani żądanie zapłaty kwoty 5000 zł, na którą składają się "koszty opinii prawnych oraz koszty sądowe wraz z odsetkami".
9. Podkreślenia wymaga, że kwestionowany wyrok zapadł na tle sądowej kontroli aktu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, co z założenia już możliwości powstania szkody w następstwie jego wydania, nie czyni ewidentną. Stanowisko podobne, co do możliwości wyrządzenia szkody na tle postępowania w sprawach o wydanie interpretacji wyrażał już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 10 maja 2012 r. sygn akt I FNP 1/12 czy z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn akt I FNP 3/11 (dostępne na stronie www.orzeczeniansa.gov.pl). W ślad ze wyrażonym w tych orzeczeniach stanowiskiem, które w znaczącym zakresie podziela skład orzekający w tej sprawie, charakter prawnopodatkowy interpretacji indywidualnych oraz implikacji związanych ze stosowaniem się do ich treści (przede wszystkim tym, że interpretacje takie nie są wiążące dla wnioskodawcy) co do zasady nie będzie możliwe uprawdopodobnienie szkody, o której traktuje art. 285e § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a.
10. Skarżący nie wykazał związku pomiędzy wydanym orzeczeniem a poniesieniem szkody w skonkretyzowanej wysokości. Tymczasem wymóg wyrządzenia stronie szkody przez wydanie kwestionowanego wyroku obejmuje również skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co wskazuje również art. 285d ustawy p.p.s.a., który nie różnicując skarg ze względu na podstawę prawną ich składania (art. 285a § 1, 2 lub 3 ustawy p.p.s.a.) stanowi o wymogu wyrządzenia stronie szkody wydaniem orzeczenia.
11. Brak w rozpoznawanej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia elementu konstrukcyjnego takiej skargi, jakim jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody na skutek wydania orzeczenia, którego skarga dotyczy, a więc wymogu z art. 285e § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a., skutkuje koniecznością odrzucenia skargi, na podstawie art. 285h § 1 ustawy p.p.s.a., jako niespełniającej wymagań określonych w art. 285e § 1 ustawy p.p.s.a.
12. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285a § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 i art. 285l ustawy p.p.s.a.