Postanowienie NSA z 28 lutego 2013 r., I FNP 3/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi N. w B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 401/11

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej O. SKA w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie ze skargi O. SKA w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 marca 2010 r., nr... w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Skład

Sędzia NSA Janusz Zubrzycki przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Arkadiusz Cudak przewodniczący
Sędzia NSA Krystyna Chustecka przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 401/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną O. SKA w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I SA/Po 550/10, w sprawie ze skargi O. SKA w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 marca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

NZOZ w B.(dalej powoływany jako "NZOZ") złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołując się na przepis art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a") NZOZ wniósł o:

1. stwierdzenie, że wyrok ten w sposób rażący narusza art. 132 ust. 1 lit. B w związku z art. 131 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1; dalej "Dyrektywa 112"), w części dotyczącej nabywania czynności ściśle związanych z opieką szpitalną i medyczną, dla której pacjent jest zwolniony z podatku, ewentualnie, że jest to podatek techniczny, niebędący zobowiązaniem podatkowym, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, w przypadku uznania, że niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy,
2. zawieszenie postępowania i wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do ETS, czy Rzeczpospolita Polska uchybia zobowiązaniom Państw Członkowskim UE – art. 132 ust. 1 pkt B i art. 134 Dyrektywy 112 – odmawiając neutralności podatku VAT opodatkowując czynności ściśle związane z opieką szpitalną i medyczną, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. B w związku z art. 131 Dyrektywy 112 – zwolnienie w interesie publicznym,
3. zasądzenie na rzecz NZOZ kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W art. 285h § 1 P.p.s.a. wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Okoliczności, z powodu których skarga może być oceniona przez NSA jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" mogą mieć zarówno charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Do pierwszej grupy należy zaliczyć np. wniesienie skargi przez podmiot niebędący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie albo niemający zdolności sądowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011 r., str. 943). O tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesiona przez podmiot niebędący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie jest niedopuszczalna przemawiają regulacje działu VIIA ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zwłaszcza art. 285a § 1 - 2 i art. 285c tej ustawy. W myśl art. 285a § 1 P.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (art. 285a § 2 P.p.s.a.). Natomiast art. 285c ustawy stanowi, że od tego samego orzeczenia strona może wnieść tylko jedną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Z przywołanych przepisów wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest strona, którą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przymiot strony posiadają także podmioty wymienione w art. 33 § 1-2 P.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona w tej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 401/11, podlega odrzuceniu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zaskarżony tą skargą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak wskazano na wstępie, został wydany na skutek skargi kasacyjnej O. SKA w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oddalającego skargę ww. spółki na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług. Stroną postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie był zatem NZOZ, wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tegoż wyroku. Z akt sprawy nie wynika również, aby podmiotowi temu (NZOZ) przysługiwały uprawnienia, o których mowa w art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a.

W związku z powyższym należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 401/11, została wniesiona przez podmiot do tego nieuprawniony, a zatem skargę tę należało odrzucić, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a.

----------------------- 3