Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt I FSK 910/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną "B." Spółka z o.o. Spółka komandytowa w D. (dalej "Spółka") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 października 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 523/11, w sprawie ze skarg Prokuratora Rejonowego w D. na decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z 30 marca 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z 24 lutego 2010 r. dotyczących podatku od towarów i usług za 2006 r.
Od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (dalej "skarga"), zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które spowodowało niezgodność orzeczenia z prawem, tj. art. 15 pkt 2 VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) - obecnie art. 146 ust.1 lit. b) i art. 147 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. 06.347.1. ze zm., dalej: "Dyrektywa 112").
Spółka wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania i stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Spółka, uprawdopodabniając wyrządzenie szkody zaskarżonym wyrokiem, podniosła, że odmienne rozstrzygnięcie w zaskarżonym wyroku oznaczałoby, że nie musiałaby ona płacić podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. od dostawy towarów na rzecz podróżnych mających miejsce zamieszkania poza terytorium Wspólnoty, wynoszącego łącznie 1 543 224 zł. Jako szkodę powodowaną wyrokiem podała wskazaną kwotę podatku wraz z odsetkami za zwłokę. Argumentowała, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mógł być w żaden inny sposób zaskarżony, ponieważ od wyroków wydanych przez ten Sąd nie przysługuje inny środek prawny, aby go wzruszyć.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 910/12, podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 285a § 3 p.p.s.a., od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Niezgodność z prawem w rozumieniu wskazanego przepisu rozumieć należy jako niebudzącą wątpliwości, oczywistą i rażącą obrazę prawa, z góry widoczną, będącą wynikiem niewątpliwie błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania prawa, możliwą do stwierdzenia "na pierwszy rzut oka". Tak więc rażące naruszenie norm prawa to naruszenie oczywiste, bezsporne, ewidentnie odbiegające od danej normy, pozostające w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu, i przez to mające charakter nadzwyczajny. Podkreślić również należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie może zastępować, wyprzedzać ani uzupełniać skargi kasacyjnej.
Przez normy prawa Unii Europejskiej należy rozumieć normy prawa wynikające ze źródeł prawa Unii Europejskiej, zwłaszcza z przepisów prawnych wydawanych na podstawie obowiązujących traktatów, tj. Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Źródła prawa Unii Europejskiej można podzielić na źródła prawa pierwotnego i prawa pochodnego. Do pierwszej kategorii zaliczamy: wszystkie traktaty założycielskie, ich kolejne modyfikacje, traktaty akcesyjne, ogólne zasady prawa oraz prawo zwyczajowe.
Natomiast źródłami prawa pochodnego są akty poszczególnych instytucji Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 288 Traktatu o Unii Europejskiej aktami prawnymi Unii Europejskiej są: rozporządzenia, dyrektywy, decyzje (mające charakter wiążący), oraz zalecenia i opinie (mające charakter niewiążący). Ponadto do aktów prawa pochodnego należy zaliczyć umowy zawierane przez Unię albo przez państwa członkowskie (por. B. Dauter, R. Hauser, Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, Materiały szkoleniowe 2010, nr 9, str. 26; A. Wróbel (red.), Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, Warszawa 2005, str. 76).
Sprawa, w której wydany został przedmiotowy wyrok NSA dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z 24 lutego 2010 r. w zakresie podatku od towarów i usług, w kontekście "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w tym także wskazanych w rozpatrywanej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem - art. 15 pkt 2 VI Dyrektywy Rady, jak również art. 146 ust.1 lit. b i art. 147 Dyrektywy 2006/112/WE.
Wynika z tego, że w powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał już oceny, czy na tle okoliczności rozpatrywanej sprawy można mówić o rażącym naruszeniu powyższych norm prawa Unii Europejskiej i stwierdził, że takie rażące naruszenie tych przepisów nie ma miejsca, co znalazło wyraz w motywach tegoż wyroku.
Od jego wydania nie zmieniły się jakiekolwiek okoliczności niniejszej sprawy, a w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka podnosi te same argumenty, które wskazywała w skardze kasacyjnej skierowanej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być te same zarzuty, które były już formułowane w skardze kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji i były przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd w zaskarżonym niniejszą skargą wyroku.
Celem bowiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowne odnoszenie się do zarzutów spółki rozstrzygniętych już prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu.
W świetle powyższego, skoro brak podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 285k § 1 p.p.s.a. oddalił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.