Uzasadnienie
Na mocy zarządzenia z 18 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał Małgorzatę C. do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w kwocie 290 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, z uwagi na nieobecność adresatki w miejscu zamieszkania została awizowana w dniu 23 maja 2005 r. Skarżąca odebrała ją osobiście 7 czerwca 2006 r. i jak wskazuje znajdujący się w aktach sprawy bankowy wydruk komputerowy 16 czerwca 2005 r. uiściła wpis stosunkowy w kwocie wskazanej przez Sąd pierwszej instancji w treści skierowanego do niej wezwania.
W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 4 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Małgorzaty C. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzupełnienie przez skarżącą braku formalnego w postaci uiszczenia wpisu stosunkowego z naruszeniem zakreślonego dla tej czynności procesowej terminu. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w świetle art. 72 i 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., doręczenie pisma zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu nastąpiło 30 maja 2005 r., a co za tym idzie siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi mijał 6 czerwca 2005 r. Tymczasem skarżąca na wezwanie Sądu pierwszej instancji odpowiedziała dopiero 16 czerwca 2005 r. co musiało skutkować odrzuceniem skargi zgodnie z dyspozycją art. 220 par. 1 i 3 p.p.s.a.
Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż wezwanie do uiszczenia wpisu stosunkowego zostało doręczone z pominięciem zasad określonych w art. 72 i 73 p.p.s.a., a mianowicie awizowano je i złożono w placówce pocztowej, co stanowi rozwiązanie ostateczne, dopuszczalne dopiero w momencie braku możliwości doręczenia w inny sposób wskazany w ww. przepisach. Ponadto strona podniosła, iż wezwanie odebrała osobiście 7 czerwca 2005 r., natomiast wpis od skargi uiściła z zachowaniem terminu t.j. 13 czerwca 2005 r., o czym świadczy załączona do skargi kasacyjnej kserokopia polecenia przelewu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej odrzucenie stwierdzając zarazem, iż nie spełnia ona podstawowych wymogów przypisanych dla tego środka odwoławczego, a mianowicie: nie wskazuje właściwie strony przeciwnej, nie podaje daty wydania zaskarżonego postanowienia oraz nie zawiera żadnej podstawy kasacyjnej w myśl art. 174 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosowanie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis ten wprowadza dwojakiego rodzaju wymagania skargi kasacyjnej. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 p.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym, właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
W świetle przytoczonego przepisu należało zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika organu podatkowego i stwierdzić, iż skarga kasacyjna jako nie spełniająca wszystkich wskazanych wymogów musiała podlegać odrzuceniu. W szczególności w jej treści zabrakło wskazania podstaw kasacyjnych, które umożliwiły by Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie wskazanie żadnej z wymienionych podstaw /za podstawę kasacyjną nie można z całą pewnością uznać wzmianki na temat zasad doręczenia pism w myśl art. 72 i 73 p.p.s.a., zawartej w uzasadnieniu skargi/ stanowi brak o charakterze nieusuwalnym, który powoduje, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 180 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak, w sentencji.