Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 880/17, E. sp. z o.o. w L. (dalej: spółka) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 10 sierpnia 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia 13 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącej spółki sformułował jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przywołując żadnych okoliczności mających świadczyć o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie wskazując nawet ogólnikowo na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W takiej sytuacji należy uznać, że spółka nie wykazała, by w jej przypadku zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym skarżący upatruje niebezpieczeństwa zajścia skutków w tym przepisie określonych. To obowiązkiem skarżącej było sprecyzowanie okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie jej ochrony tymczasowej, a brak konkretnego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny.
Warto też zauważyć, że skarżąca spółka była świadoma istotności prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i udokumentowania przedstawionych twierdzeń - niedopełnienie obowiązków ciążących na wnioskodawcy w tym względzie było już przyczyną odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (postanowienie WSA z dnia 16 listopada 2017 r.).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.