Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 616/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. S.A. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2007 r. w zakresie podatku od towarów i usług. Sąd I instancji wskazał, iż ze stempla na przesyłce zawierającej skargę wynika, iż skarga została wniesiona 26 lutego 2008 r., podczas gdy termin do dokonania tej czynności procesowej upłynął 25 lutego 2008 r. Tym samym w sprawie zaszła przesłanka odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a.").
2. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono nieważność postępowania z powodu pozbawienia spółki możności obrony jej praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), a także naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi spółki, mimo iż została wniesiona w terminie, a przez to naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i pozbawienie spółki prawa do sądu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że spółka poprzez odrzucenie jej skargi na posiedzeniu niejawnym została pozbawiona możności obrony swych praw. Podkreślono, iż dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym ustalenia co do uchybienia terminu przy wniesieniu skargi nie odpowiadały prawdzie, były bowiem wynikiem braku przekazania przez Ministra Finansów do Sądu pisma procesowego spółki, które przedstawiało przyczyny, dla których przesyłka zawierająca skargę została opatrzona stemplem z datą dzienną 26 lutego 2008 r. Spółka w swoim piśmie z dnia 17 marca 2008 r. wyjaśniła bowiem, iż przesyłka została pozostawiona w urzędzie pocztowym dnia 25 lutego 2008 r., a opatrzenie jej pieczęcią z dnia 26 lutego 2008 r. było spowodowane omyłką pracownika Poczty Polskiej wynikającą z ilości pism oddanych w tym urzędzie w dniu 25 lutego 2008 r. przez pełnomocnika spółki.
Do pisma z dnia 17 marca 2008 r. zostały dołączone oświadczenia Poczty Polskiej, potwierdzające stanowisko spółki. Organ jednakże nie przekazał tych pism do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z pozostałymi aktami sprawy.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP spółka wskazała raz jeszcze, że nie doszło z jej strony do uchybienia terminowi do wniesienia skargi, co zostało poparte oświadczeniami Poczty Polskiej. Tryb odrzucenia skargi został zastosowany nieprawidłowo, bowiem skarga, jako wniesiona w terminie, nie podlegała odrzuceniu. Wskazane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pozbawiło spółkę prawa do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a tym samym doprowadziło do naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
- 3. Minister Finansów nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
4. Słuszny jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wskazać należy, iż nie jest w sprawie sporny moment, w którym termin do dokonania powyższej czynności procesowej upłynął (25 lutego 2008 r.). W ocenie strony jej skarga została wniesiona w terminie, zatem nie podlegała odrzuceniu.
Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić.
Na mocy art. 83 § 3 P.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Nie ma przy tym znaczenia, iż zgodnie z art. 54 § 1 ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, nawet bowiem jeśli bezpośrednim adresatem pisma jest organ, dzień oddania takiej przesyłki w polskim urzędzie pocztowym jest dniem wniesienia jej do sądu.
Z oświadczeń strony oraz dołączonej przez nią do akt sprawy dokumentacji z Poczty Polskiej wynika, iż oddanie pisma nastąpiło w dniu 25 lutego 2008 r. Stąd też stwierdzić należy, iż wskazana na stemplu pocztowym data (26 lutego 2008 r.) jest rezultatem niezawinionej przez stronę omyłki pracownika poczty i nie może mieć decydującego wpływu na ustalenie momentu oddania pisma w polskiej placówce pocztowej, o którym mowa w art. 83 § 3 P.p.s.a.
Skoro wniesienie skargi nastąpiło w dniu 25 lutego 2008 r., a więc w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a., odrzucenie skargi naruszało art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, pozbawiając tym samym stronę możności obrony jej praw (art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a.) i naruszając jej prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
- 5. Uwzględniając przedmiotową skargę kasacyjną należy jednak podkreślić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w dacie posiedzenia, na którym odrzucono skargę spółki - 31 marca 2008 r. - nie posiadał wiedzy dotyczącej rzeczywistej daty nadania spornej przesyłki. Pismo procesowe z dnia 17 marca 2008 r., na które w skardze kasacyjnej wskazuje strona, zostało bowiem Sądowi przekazane dopiero w przesyłce z dnia 15 kwietnia 2008 r. (k. 38-45). Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał możliwości uwzględnienia okoliczności faktycznych popierających stanowisko spółki w swym rozstrzygnięciu. Nadto wskazać też trzeba, iż, choć nie zasługuje na aprobatę zwłoka organu w przesłaniu pisma strony, nie było również możliwe, wbrew stanowisku spółki, przekazanie go Sądowi wraz z pozostałymi aktami sprawy, bowiem z akt sądowoadministracyjnych wynika, iż skarga spółki wraz z odpowiedzią na nią organu i pozostałymi aktami administracyjnymi została przekazana Sądowi, zanim pismo spółki z 17 marca 2008 r. wpłynęło do organu.
- 6. Z tych to względów skarga kasacyjna została uwzględniona zgodnie z art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.
- 7. Nie rozstrzygnięto wniosku strony o zwrot kosztów postępowania, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 powyższej ustawy.