Uzasadnienie
Wnioskiem z 3 lipca 2010 r. E. K. zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 12 maja 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 9 grudnia 2008 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2003r. oraz za poszczególne miesiące 2004 r.
Wnioskodawczyni podnosiła, że wyrokiem z 12 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1242/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzje stwierdzając jednocześnie, że nie mogą one być wykonane w całości. Jednakże z informacji uzyskanych od organu podatkowego wynika, że egzekucja wszczęta na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o ww. decyzje nie może być zawieszona z uwagi na nieprawomocność wyroku WSA w Warszawie (wyrok zaskarżony skargą kasacyjną wnioskodawczyni). Dalej wnioskodawczyni powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wskazała na swoją trudną sytuację finansową i podnosiła, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi jej zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wcześniej podano, w wyroku z 12 stycznia 2010 r. w sprawie III SA/Wa 1242/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił kwestionowane przez E. K. decyzje organów podatkowych obu instancji i stwierdził, że nie mogą one być wykonane w całości. Wstrzymania wykonania tych samych decyzji domaga się skarżąca we wniosku będącym przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu.
W tym miejscu należy powołać się na treść art. 152 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w przypadku uwzględnienia skargi sąd obowiązany jest określić, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to, mające niewątpliwie ten sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2-3 P.p.s.a., traci przy tym moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wobec powyższego za zasadne należy uznać stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 9 sierpnia 2005r., sygn. akt II FSK 885/05 (ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 8), że art. 152 P.p.s.a. wyłącza możliwość odpowiedniego stosowania przepisów art. 61 § 3-5 przed sądem kasacyjnym na podstawie art. 193 omawianej ustawy, w odniesieniu do spraw, w których sąd I instancji uwzględnił skargę i wypowiedział się, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.
Tutejszy Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w omawianym postanowieniu, że niedopuszczalne jest aby Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się w postępowaniu wpadkowym w kwestii, która została już przesądzona w zaskarżonym do tego sądu wyroku sądu I instancji. Rozstrzygnięcie w tym zakresie traci bowiem moc dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a zatem nie może być wcześniej podważane orzeczeniem wpadkowym Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec powyższego należy również przyjąć, że orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 152 P.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nie daje podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ta decyzja dotyczy. Egzekucja wszczęta na podstawie decyzji, której wykonanie wstrzymane zostało nieprawomocnym wyrokiem sądu I instancji podlega zatem zawieszeniu na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a.