Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2010 r., I FSK 2077/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. L. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 531/09, oddalającego skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 lutego 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.
W piśmie z dnia 26 maja 2015 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyżej wskazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc przede wszystkim o jego zmianę przez uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonej decyzji. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdzając, że środkiem dowodowym mającym istotny wpływ na wynik sprawy jest wydany w jego sprawie karnej uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 lipca 2014 r., utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 11 lutego 2015 r. Skarżący zauważył, że z uzasadnienia wyroku wynika, że brak jest podstaw do uznania, iż faktury, którymi posłużył się skarżący, były tzw. "pustymi" fakturami.
Sąd karny stwierdził, że nie sposób poczynić ustaleń co do tego, że skarżący miał świadomość posługiwania się dokumentami podrobionymi, brak jest też podstaw do uznania, że transakcje dostawy paliwa były transakcjami pozornymi. Stanowisko zaprezentowane przez sąd karny w wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. potwierdza argumentację skarżącego w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego i istnienie jego dobrej wiary. Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok w dniu 3 grudnia 2010 r. pominął kluczowy w sprawie wyrok sądu karnego uniewinniający skarżącego, w związku z czym skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę o wznowienie postępowania, jeżeli została wniesiona po terminie lub nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania powołując się na podstawę określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Dokonując wstępnej kwalifikacji skargi o wznowienie postępowania, stosownie do powołanego powyżej art. 280 § 1 p.p.s.a., należy mieć na uwadze, iż dla wykazania, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia nie wystarczy samo jej przytoczenie we wniesionej skardze. Trzeba bowiem wykazać, że taka ustawowa podstawa w danej sprawie rzeczywiście istnieje, a więc należy przytoczyć fakty i okoliczności mieszczące się w dyspozycji przepisu prawnego, określającego podstawę wznowienia postępowania.
Z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika natomiast, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi powołana przez skarżącego ustawowa podstawa wznowienia postępowania, której upatruje on w wydaniu wyroku sądu karnego uniewinniającego go od zarzucanego mu czynu. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a., wspomniany w przepisie środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 802 oraz powołana tam uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969 r., nr 12, poz. 208). W rozpoznawanej sprawie środek dowodowy w postaci wydania uniewinniającego wyroku powstał już po uprawomocnieniu się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego orzeczenia są prawomocne od chwili ich ogłoszenia, bowiem nie przysługuje od nich środek odwoławczy.
Ponieważ powoływany w sprawie wyrok Sądu Rejonowego został wydany w dniu 14 lipca 2014 r., utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Okręgowego w dniu 11 lutego 2015 r., zaś wyrok kończący postępowanie sądowoadministracyjne wydano w dniu 3 grudnia 2010 r., należało uznać, że powołany przez skarżącego środek dowodowy nie stanowi podstawy wznowieniowej zakończonego postępowania przed sądem administracyjnym. Wskazane wyroki sądów karnych nie mogą być potraktowane jako nowa okoliczność faktyczna lub środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., gdyż w przepisie tym chodzi o okoliczności faktyczne lub środki dowodowe istniejące już przed uprawomocnieniem się wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie. Przepis stanowi, że okoliczności (dowody) zostały "później wykryte", a zatem nie były znane stronom w czasie toczącego się postępowania i z tego tylko powodu nie mogły być wykorzystane w tym postępowaniu, co mogłoby mieć wpływ na jego wynik.
Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r., I GSK 68/12.
Przedstawione rozważania uzasadniają stwierdzenie, że skarga o wznowienie postępowania nie jest w istocie oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, określonych w art. 270 – 273 p.p.s.a. dlatego też podlega odrzuceniu w oparciu o art. 280 § 1 i art. 276 p.p.s.a.