Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2013 r., III SA/Wa 168/13, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 listopada 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2006 r. do kwietnia 2007 r., stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa.
Sąd podzielił stanowisko organu o zawyżeniu przez skarżącego podatku naliczonego, co spowodowało określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okresy. Za prawidłowe przyjęto w tym zakresie ustalenie, że uwzględnione w rozliczeniu faktury, wystawione przez G. K. prowadzącego działalność pod nazwą D., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
W skardze kasacyjnej od ww. wyroku zgłoszono wnioski o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 art. 180 § 1, art. 187, art. 188 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje.
Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną Sąd odwowławczy stwierdził, że wpis od skargi złożonej do Sądu pierwszej instancji został uiszczony po terminie wynikającym z art. 220 § 1 Ppsa.
Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 21 czerwca 2013 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 2000 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 25 czerwca 2013 r., natomiast wpis od skargi uiszczono 3 lipca 2013 r. (k. 137-140 akt sądowych). Tymczasem termin do opłacenia skargi upływał 2 lipca 2013 r.
Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby stronie przywrócono termin do uiszczenia wpisu od skargi; nie składano również wniosku o takim przedmiocie. Należy zatem przyjąć, że skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 220 § 3 Ppsa.
Stosownie natomiast do art. 189 Ppsa, "jeżeli skarga ulegała odrzuceniu (...) Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę". Jak przy tym zauważono w uchwale z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09 (ONSAiWSA 2010/3/40), w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w zw. z art. 193 Ppsa jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego. Skład powiększony podkreślił, że jeżeli w sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a zatem gdy sprawa nie mogła być merytorycznie rozpoznana, wówczas nie obowiązuje zakaz reformationis in peius, gdyż nie wchodzi w grę pogorszenie sytuacji prawnej strony wnoszącej środek odwoławczy.
Mając powyższe na względzie Sąd kasacyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 189 w zw. z art. 220 § 3 Ppsa.