Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Sz 788/16, uwzględnił skargę D. i E. M. (dalej: skarżący) na dwie decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. (dalej: organ) z dnia 3 czerwca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych w sprawach podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 r. i 2008 r. i uchylił przedmiotowe decyzje wraz z poprzedzającymi je rozstrzygnięciami tego samego organu wydanymi w ww. sprawach w pierwszej instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.
W wyniku wstępnego badania złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł braki uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu.
Przede wszystkim wskazać należy, że po wniesieniu skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji zobligowany jest doręczyć odpis tej skargi stronie przeciwnej, celem umożliwienia jej m. in. wniesienia odpowiedzi na skargę (art. 179 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718], dalej: p.p.s.a.). Ponadto w świetle art. 176 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać m. in. wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie zaś z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wskazane działania procesowe odbywają się na etapie tzw. postępowania międzyinstancyjnego, które - choć faktycznie toczy się przed wojewódzkim sądem administracyjnym - w swej istocie jest postępowaniem zawisłym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji doręczył odpis skargi kasacyjnej organu (zawierającej m. in. oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy) adwokatowi M. R., uznając go za należycie umocowanego pełnomocnika skarżących. Następnie w piśmie z dnia 5 stycznia 2017 r. tenże pełnomocnik, powołując się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy, wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zauważyć jednak należy, że w aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty pełnomocnictwa z dnia 4 lipca 2016 r., udzielonego przez skarżących odrębnie ww. adwokatowi do "(...) reprezentowania (...) przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, w przedmiocie wniesienia skargi (...)" na wspomniane na wstępie decyzje organu (k. 18 i 20 akt sądowych). Zakres przedmiotowy udzielonych przez skarżących pełnomocnictw jest zatem wąski (wniesienie skargi do Sądu pierwszej instancji) i niewątpliwie nie obejmuje prawa do występowania w ich imieniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu zainicjowanym skargą kasacyjną organu (także postępowaniu międzyinstancyjnym).
W konsekwencji podjęte przez Sąd pierwszej instancji po wniesieniu skargi kasacyjnej działania procesowe (doręczenie jej odpisu) były wadliwe, co wywołuje również dalsze negatywne konsekwencje w zakresie skuteczności prawnej wniosku zawartego w piśmie adwokata M. R. z dnia 5 stycznia 2017 r. Prawna doniosłość wskazanych czynności procesowych wymaga bowiem uprzedniego zweryfikowania przez Sąd pierwszej instancji umocowania ww. osoby do występowania w imieniu skarżących przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 180 p.p.s.a. - postanowił zwrócić skargę kasacyjną Sądowi pierwszej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków.