Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2005 r., I SA/Gl 843/05, którym Sąd w sprawie ze skargi "B." - M. Spółka jawna w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 marca 2005 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, odrzucił skargę na podstawie art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części p.p.s.a.
Sąd I instancji na wstępie przedstawił stan sprawy, z którego wynika, iż Przewodniczący Wydziału Sądu zarządzeniem z dnia 31 maja 2005 r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.094 zł. Obliczono go na podstawie wartości przedmiotu sprawy wskazanego w skardze /36.450 zł/. Wezwanie opatrzono rygorem odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia w terminie kwoty 1.094 zł. Jednocześnie wezwano pełnomocnika strony do wyjaśnienia rozbieżności w określeniu wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem organ odwoławczy podał wartość 11.369 zł.
Z potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie zostało doręczone w dniu 8 czerwca 2005 r., a poleceniem przelewu z dnia 14 czerwca 2005 r. przekazano na rachunek bankowy WSA w Gliwicach kwotę 441,07 zł. W dniu 17 czerwca 2005 r. wpłynęło /nadane w urzędzie pocztowym 15 czerwca 2005 r./ pismo procesowe, w którym strona skarżąca oświadczyła, iż prostuje podaną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia i wyjaśnia, iż powinna ona wynosić 11.369 zł. Spór dotyczy, bowiem wartości podatku VAT, wynikającego z faktury VAT z dnia 17 stycznia 1999 r., a nie jak błędnie podano w skardze kwoty różnicy podatku od towarów i usług za listopad 1999 r. do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 36.450 zł. Strona uiściła zatem wpis, obliczony według sprostowanej wartości przedmiotu zaskarżenia i wniosła o uznanie go za "wniesiony w prawidłowej wysokości".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu postanowienia przytoczył treść art. 215 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wskazał, iż zgodnie z tym przepisem, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Podstawę obliczenia wartości wpisu w takich sprawach stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez stronę skarżącą. Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca otrzymała wezwanie do uiszczenia wpisu obliczonego od podanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia tj. kwoty 36.450 zł, a wezwanie opatrzono rygorem odrzucenia skargi w razie nie uiszczenia 1 094 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Zdaniem Sądu w tym stanie sprawy zastosowanie się do wezwania wymagało opłacenia wpisu w wartości oznaczonej w piśmie skierowanym do strony.
Jednocześnie skarżąca miała możliwość sprostowania wartości przedmiotu zaskarżenia, a w dalszej kolejności Sąd dokonałby zwrotu różnicy między kosztami pobranymi a kosztami należnymi /art. 225 p.p.s.a./.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca uiściła wpis w wysokości niższej niż kwota określona w wezwaniu. Podaną w nim wartość wpisu obliczono prawidłowo według danych podanych przez stronę, a błąd w obliczeniu opłaty można kwestionować poprzez zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wysokości wpisu. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga pozostała nieopłacona i zgodnie z art. 220 par. 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 215 par. 1 w zw. z art. 218, art. 220 par. 3 oraz art. 225 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż przepisy ustawy p.p.s.a. nie zawierają regulacji dotyczącej postępowania w przypadku stwierdzenia przez skarżącego, że błędnie dokonał określenia wysokości przedmiotu zaskarżenia, zaś jedynym przepisem w tym zakresie jest art. 218, zgodnie z którym Przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia określoną w piśmie. Zdaniem autora skargi, wobec rozbieżności w określeniu wysokości przedmiotu zaskarżenia, która wynikała z odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej, Przewodniczący jeszcze przed wydaniem zarządzenia w przedmiocie ustalenia wpisu mógł na podstawie art. 218 p.p.s.a. dokonać sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i zarządzić w tym celu dochodzenie, czego jednak nie uczynił.
Ponadto skarżący podniósł, że pismo wniesione przez niego w terminie siedmiu dni od daty doręczenia zarządzenia Przewodniczącego ustalającego wysokość wpisu sądowego, pomimo błędnego oznaczenia go jako pismo procesowe winno zostać uznane przez Sąd jako zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wysokości wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji, jako podstawa do orzekania nie jest kwestionowany przez skarżącą spółkę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu, jednocześnie wezwano stronę do wyjaśnienia rozbieżności w określeniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Strona wpis uiściła w niższej wysokości, prostując w piśmie procesowym wartość przedmiotu zaskarżenia do kwoty wpłaconej przez stronę.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 218, art. 220 par. 3 oraz art. 225 p.p.s.a. jest uzasadniony. Zgodnie z art. 218 p.p.s.a. Przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie. W rozpoznawanej sprawie w momencie wydania zarządzenia, istniała rozbieżność pomiędzy kwotą podaną jako wartość przedmiotu sporu przez wnoszącego skargę a kwotą wskazaną przez organ w odpowiedzi na skargę. Strona zobligowana zarządzeniem do wyjaśnienia tych rozbieżności, w piśmie procesowym oświadczyła, że prostuje podaną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia, wyjaśniając powody błędnego podania zawyżonej kwoty wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie wskazała, iż uiściła wpis w skorygowanej wysokości.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takim stanie sprawy brak było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 par. 3 p.p.s.a. Stanowisko Sądu I instancji, iż strona powinna uiścić wpis od zawyżonej wartości przedmiotu zaskarżenia, a następnie Sąd dokonałby zwrotu różnicy między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, nie znajduje w tej sprawie uzasadnienia. Strona skarżąca uiściła, bowiem wpis w prawidłowej wysokości.
Nie jest dopuszczalne odrzucenie skargi na podstawie art. 220 par. 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy strona w wyznaczonym terminie uiściła wpis w prawidłowej wysokości, choć innej niż wynika to z treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przyjęcie innej wykładni tego przepisu prowadziłoby do sytuacji, w której prawidłowo opłacona skarga podlegałaby odrzuceniu przez Sąd. Stanowiłoby to naruszenie powołanego art. 220 par. 3 p.p.s.a.
Jednocześnie należy zauważyć, że w takiej sytuacji strona odpowiada za poprawność dokonanej wpłaty tytułem należnego wpisu. W sytuacji bowiem, gdy wpłata byłaby dokonana w niewłaściwej wysokości, Sąd odrzuciłby skargę jako nienależnie opłaconą. Skoro jednak bezspornym jest, że strona uiściła należny wpis w prawidłowej wysokości to brak było podstaw do odrzucenia skargi.
Ponadto pismo procesowe strony skarżącej zostało wniesione w terminie do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego. Zgodnie z art. 194 par. 3 w zw. z art. 198 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Pismo procesowe strony nie zawierało wniosku o zmianę bądź uchylenie zarządzenia, jednak jest to brak, który może podlegać sanowaniu na skutek wezwania. Możliwe zatem było także przeprowadzenie postępowania w przypadku wątpliwości, co do charakteru pisma procesowego strony skarżącej.
W związku z powyższym zgodnie z art. 185 par. 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.