Uzasadnienie
Skarga kasacyjna X. sp. z o.o. z/s w W. dotyczy postanowienia z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Wa 61/13, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę X. sp. z o.o. z/s w W. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2013 r.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że skarżąca złożyła dwie skargi na bezczynność wskazanego powyżej organu w zakresie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za te same okresy rozliczeniowe. Postępowanie ze skargi wniesionej dnia 11 września 2013 r. toczyło się pod sygn. akt III SAB/Wa 45/13 i zakończyło wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r.
Z powyższych względów przedmiotową skargę, wniesioną w tej samej sprawie w dniu 26 września 2013 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił.
Na powyższe orzeczenie X. sp. z o.o. z/s w W. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako podstawy kasacyjne skarżąca powołała:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie:
- a) art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez odrzucenie skargi pomimo braku ku temu podstaw prawnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- b) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "Pusa" w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Op" poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu skargi oraz braku stwierdzenia rażącej bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2013 r., które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie prawa materialnego tj art. 87 ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej "Uptu" polegające na ich niezastosowaniu poprzez brak stwierdzenia bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Przystępując do oceny postawionych zarzutów w pierwszej kolejności należało odnieść się do naruszenia art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa i stwierdzić, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w sprawie nastąpiła tożsamość spraw objętych skargami z dnia 11 września 2013 r. oraz z dnia 26 września 2013 r., a zatem Sąd pierwszej instancji miał prawo, aby na podstawie powołanego przepisu, skargę z dnia 26 września 2013 r., jako drugą z kolei wniesioną w tej samej sprawie, odrzucić. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W niniejszym postępowaniu mamy natomiast do czynienia ze skargą tej samej spółki na bezczynność tego samego organu, w odniesieniu do realizacji tych samych uprawnień, wynikających z przepisów Uptu, za analogiczne okresy rozliczeniowe.
Nie sposób zatem uznać, że sprawa objęta skargą nie była w dacie wydania zaskarżonego postanowienia w toku, skoro Sąd pierwszej instancji w sprawie skargi X. sp. z o.o. z/s w W. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2013 r. prowadził postępowanie pod sygnaturą III SAB/Wa 45/13, w które w dniu 13 lutego 2014 r. zakończyło się wyrokiem stwierdzającym bezczynność organu podatkowego.
Nie ma również racji autor skargi kasacyjnej, który w swoistym "trwaniu" organu w bezczynności, upatruje więcej niż jednej sprawy sądowoadministracyjnej. Podobnie jak w przypadku aktu lub czynności organu, w sytuacji bezczynności, uprawnionemu podmiotowi służy tylko jedna skarga do sądu administracyjnego, w następstwie której Sąd zobowiązuje organ do podjęcia określonego działania w wyznaczonym terminie. Niezastosowanie się organu do wyroku Sądu, może natomiast implikować kolejne działania strony, wskazane w art. 154 i 155 Ppsa, wśród których nie wskazano złożenia kolejnej skargi na bezczynność organu w tej samej sprawie.
Z tego też względu nie znajdują uzasadnienia obawy skarżącej związane z brakiem możliwości prawnego oddziaływania na organ po niewykonanym wyroku stwierdzającym jego bezczynność.
Skoro zatem Sąd pierwszej instancji prowadził postępowanie w sprawie bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2013 r., to kolejna wniesione skarga w tej samej sprawie podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa.
Jeśli chodzi natomiast o pozostałe zarzuty kasacyjnej należało stwierdzić, że nie miały one związku z orzeczeniem stanowiącym przedmiot kontroli instancyjnej w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji, wobec stwierdzenia podstaw do odrzucenia skargi, nie miał podstaw by badać zarówno kwestię wystąpienia bezczynności organu jak również zasadność dokonania samego zwrotu, wokół których to zagadnień, koncentrowały się zarzuty kasacyjne, wymienione w pkt 1b i 2 przytoczonych wcześniej podstaw kasacyjnych.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.