Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1111/14

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z 5 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 825/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.W. (zwanego dalej: "stroną skarżącą" lub "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r.

2. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że w 2008 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą F., przedmiotem której była produkcja i sprzedaż wyrobów jubilerskich ze złota i srebra. Ponadto, przedmiotem działalności były również m.in. usługi grawerowania i usługi wykonania obrączek z powierzonego materiału.

Na podstawie ustaleń poczynionych w prowadzonym względem skarżącego postępowaniu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. stwierdził, że w 2008 r. strona, poza działalnością w ramach firmy F., prowadziła również działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży usług i wyrobów jubilerskich w serwisie internetowym Allegro, na koncie "...". Działalność ta nie była ewidencjonowana, a tym samym w 2008 r. skarżący nie wykazał do opodatkowania całego obrotu. W konsekwencji organ, na podstawie art. 193 § 4 i art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie "O.p."), nie uznał za dowód w postępowaniu, prowadzonej przez skarżącego za poszczególne miesiące 2008 r. ewidencji sprzedaży VAT w części dotyczącej sprzedaży na portalu internetowym Allegro.

Z uwagi na powyższe ustalenia, w wydanej 12 grudnia 2012 r. decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w łącznej wysokości 111.002 zł.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej, Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z 14 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie zgodził się z argumentacją zawartą w odwołaniu, z której wynikać miało, że skarżący poprzez serwis Allegro odsprzedawał obrączki wyłącznie z prywatnych kolekcji, znajdujących się w jego posiadaniu przez okres ponad półroczny. Zdaniem organu sprzedawane przez skarżącego wyroby jubilerskie nie pochodziły z jego prywatnej kolekcji, lecz były wykonywane na zamówienie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy I instancji słusznie zatem uznał, że do sprzedaży usług polegających na wykonywaniu obrączek według określonego wzoru, wykonywaniu obrączek z powierzonego materiału, usług piaskowania i diamentowania obrączek oraz sprzedaży wyrobów ze złota należy zgodnie z art. 41 ust. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej w skrócie "u.p.t.u."), zastosować stawkę podatku w wysokości 22%.

1. 3. Nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, skarżący wniósł skargę do Sądu pierwszej instancji, w której w większości powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
2. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
3. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd ten stwierdził, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, że skarżący działał na platformie Allegro w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego handlową i usługową działalność gospodarczą. Zdaniem tego Sądu twierdzenie skarżącego, że dokonując w 2008 r. zbycia łącznie 388 kompletów obrączek wykonanych wg określonych wzorów, z możliwością dostosowania ich do potrzeb klienta, oraz innej biżuterii na rzecz 530 kupujących, dokonywał on sprzedaży wyrobów ze złota zgromadzonych uprzednio w ramach prywatnych zbiorów kolekcjonerskich organy podatkowe trafnie uznały za niewiarygodne. Prawidłowo przy tym wskazały na dane dotyczące wpłat i wypłat na rachunku bankowym skarżącego oraz zapisy z aukcji Allegro, a mianowicie, że "wszystkie obrączki są nowe, wykonywane na zamówienie, a termin wykonania: do 14 dni od daty zakupu" oraz na informacje o przerwie urlopowej. Skarżący oferował wykonanie obrączek według tego samego wzoru na kilkudziesięciu aukcjach, zdarzało się także, że na jednej aukcji sprzedał więcej niż 1 usługę wykonania kompletu obrączek wg tego samego wzoru. Sąd zwrócił też uwagę na to, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z żadnego opisu transakcji nie wynikało, że przedmiotem sprzedaży miałby być towar pochodzący z prywatnej kolekcji, o wartości kolekcjonerskiej czy antycznej.
4. 6. Pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w skardze kasacyjnej w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ust. 2 u.p.t.u. oraz w zw. z art. 84 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię, polegającą na odmówieniu stronie skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego dotyczącego sprzedaży zgromadzonej przez niego prywatnej kolekcji obrączek jako osobie prywatnej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej - treść ustawy podatkowej nie informuje o ilości transakcji (jej ograniczeniu) do zastosowania tego zwolnienia, co więcej z treści wysłowionej normy prawnej wynika, że istotny jest czas posiadania oraz brak prawa do obniżenia kwoty podatku należnego, a nie okoliczności sprzedaży.

W oparciu o powyższe wniesiono uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów procesu oraz zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

1. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna..

8.1. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie występują, oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, korygowania zarzutów strony skarżącej, czy też wyręczania strony przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej bądź ich uzasadnieniu.

8.2. W skardze kasacyjnej zawarto jedynie zarzuty odnoszące się do przepisów prawa materialnego. Wobec braku w niej zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania nie został przez skarżącego skutecznie podważony ustalony przez organy i przyjęty za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny. Za pomocą jedynie zarzutów materialnoprawnych nie można bowiem skutecznie kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. W tej sytuacji dla oceny zarzutów materialnoprawnych miarodajny jest stan faktyczny ustalony w sprawie. Ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika zaś, że przedmiotem sprzedaży przez skarżącego w serwisie Allegro nie był prywatny zbiór kolekcjonerski lecz nowe wyroby wykonywane głównie na indywidualne potrzeby zamawiających. Przedmiotem tej sprzedaży nie były więc towary używane, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Stan faktyczny ustalony w sprawie, a nie podważony skutecznie w skardze kasacyjnej, nie mieści się w dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt u.p.t.u. Dostawa tych towarów nie jest zatem, jak słusznie przyjęto w tej sprawie, objęta zwolnieniem od podatku na podstawie wskazanego wyżej przepisu. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 43 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 84 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP jest więc nieuzasadniony.

9. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skargę tę, jako niezasadną, należało stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.