Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 824/14, oddalił skargę W. R. (dalej: strona lub skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
Następnie pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. skarżący zawnioskował o zawieszenie postępowania sądowego, jako podstawę prawną swego żądania wskazując art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a. W treści przedmiotowego wniosku strona podniosła, że złożyła pozew do Sądu Rejonowego dla W. - Ż. w W. przeciwko Skarbowi Państwa (Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. oraz Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W.) o ustalenie, iż ww. organy podatkowe podejmowały wobec "P." Sp. z o.o. (dalej: spółka) czynności prawne, podczas gdy spółka ta nie posiadała organów.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w jego ocenie, w rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania cywilnego zainicjowanego przed sądem powszechnym. Przedmiotem ustalenia we wspomnianym postępowaniu cywilnym ma być to, że skarżący skutecznie złożył rezygnację z funkcji prezesa i jedynego członka zarządu spółki. W konsekwencji czynności organów podatkowych są obarczone wadą nieważności, ponieważ spółka nie posiadała organów od listopada 2010 r., przez co organ podatkowy nie mógł w żaden realny sposób prawidłowo wprowadzać do obrotu prawnego swoich aktów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada zatem istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjonalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Chodzi więc o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub ujawniło się w toku postępowania sądowego.
Należy ponadto zauważyć, że zasadność wniosku o zawieszenie postępowania kasacyjnego winna być oceniana przez sąd rozpoznający taki wniosek z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania. Jak bowiem wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie tej nie występuje kwestia prejudycjalna, której rozstrzygnięcie przez inny sąd warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Nie można zgodzić się bowiem ze skarżącym co do tego, że zagadnieniem wstępnym jest wskazana we wniosku o zawieszenie postępowania kwestia będąca przedmiotem postępowania cywilnego przed Sądem Rejonowym dla W. - Ż. Zauważyć bowiem należy, że w ramach postępowania zainicjowanego przez sądem powszechnym skarżący zamierza w istocie wykazać (ustalić), że w określonym czasie (listopad 2010 r.) zrezygnował z pełnienia funkcji w zarządzie spółki i od tego czasu spółka nie posiadała organów, a zatem podejmowane przez organy podatkowe wobec niej działania były bezskuteczne.
Oceniając znaczenie powyższej okoliczności przez pryzmat niniejszej sprawy stwierdzić należy, że fakt rezygnacji strony z funkcji prezesa zarządu spółki mógłby mieć znaczenie w kontekście regulacji art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), dalej: O.p., w myśl którego odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Jednakże podkreślić należy, że w złożonej skardze kasacyjnej jej autor nie podniósł zarzutu naruszenia ww. przepisu, a jak już wyżej zasygnalizowano, sąd kasacyjny co do zasady związany jest granicami skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu z urzędu przesłanek nieważności postępowania.
Sugerowana zaś przez stronę ewentualna nieważność działań organów podatkowych odnosi się do działań podejmowanych w postępowaniach toczących się wobec spółki (wymiarowym, egzekucyjnym), a nie takich, których stroną był skarżący.
Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż na obecnym etapie postępowania rozstrzygnięcie sprawy podanej kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego nie będzie zależało od sposobu zakończenia postępowania zainicjowanego przez stronę przed sądem powszechnym. Ewentualny wynik tego postępowania może stanowić jedynie podstawę do wzruszenia zaskarżonej decyzji w trybie administracyjnym (w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez NSA) bądź okoliczność tę obowiązane będą wziąć pod uwagę organy podatkowe ponownie rozpoznające sprawę (w sytuacji, gdy doszłoby do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji). W związku z tym, nie jest zasadne zawieszenie postępowania kasacyjnego w przedmiotowej sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.