Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20.09.2006 r., sygn. I SA/Kr 833/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...].03.2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2004 r.
W uzasadnieniu do tego rozstrzygnięcia wskazano, że w zakreślonym terminie skarżący, mimo otrzymania w dniu 19.06.2006 r. wezwania do uiszczenia wpisu, nie wpłacił należnej kwoty. W związku z tym Sąd na podstawie art. 220 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa".
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną W. C., w której wniesiono o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, polegające na błędnym ustaleniu wpisu sądowego od skargi w oparciu o § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193) - zwanego dalej "rozporządzeniem o pobraniu wpisu.."
W uzasadnieniu do tak sformułowanego zarzutu wywiedziono, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uznał jako podstawę do obliczenia należnego przepis § 1 pkt 2 rozporządzeniem o pobraniu wpisu.. Podkreślono, że przepis art. 233 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" upoważniający Radę Ministrów do wydania rozporządzenia uzależnił wysokość wpisu stosunkowego od wartości przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem w § 1 rozporządzeniem o pobraniu wpisu.. wpis stosunkowy od skargi określa się na podstawie wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Pojęcie "wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" jest pojęciem znacznie szerszym niż pojęcie "wartości przedmiotu zaskarżenia", które odpowiada mu jedynie w przypadku zaskarżenia aktu administracyjnego w całości. Powyższe spostrzeżenia doprowadziły autora skargi kasacyjnej do wniosku, że § 1 rozporządzeniem o pobraniu wpisu.. przekracza ramy ustawowej delegacji i przez to nie wiąże ani strony ani Sądu.
W związku z tym wezwanie o uiszczenie wpisu wysłane w niniejszej sprawie do skarżącego a następnie nie wypełnienie jego przez stronę nie mogło skutkować odrzuceniem skargi, gdyż nie było ku temu ani należnych podstaw faktycznych czy prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniesionej skargi kasacyjnej stwierdził, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 173 § 1 popsa skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie jest więc co do zasady dopuszczalne za pomocą tego środka zaskarżenia kwestionowanie innych rozstrzygnięć zapadłych w indywidualnej sprawie.
Tymczasem w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej, choć formalnie wnosi skargę kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, to jednak faktycznie zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego zarządzenia o ustaleniu wysokości wpisu od wniesionej skargi. Cały jego wywód koncentruje się bowiem na wykazaniu, że żądany wpis sądowy został pobrany w oparciu o przepisy rozporządzenia, które nie mają mocy wiążącej, gdyż zostały wydane z przekroczeniem granic ustawowej delegacji, a zatem nie mogą wywoływać żadnych skutków prawnych, w tym nie mogą prowadzić do odrzucenia skargi.
Powyższe okoliczności sprawiają zatem, że wniesiona skarga kasacyjna nie może wywrzeć oczekiwanego przez stronę skutku. Z akt sprawy niezbicie wynika, że skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wniósł zażalenia od zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 12.06.2006 r., które pełnomocnik otrzymał w dniu 19.06.2006 r. Tym samym utracił prawo do kwestionowania podstaw faktycznych i prawnych jego wydania. Kwestia ta została prawomocnie przesądzona. Strona skarżąca nie może więc "naprawić" swojego zaniechania w tym zakresie wnosząc skargę kasacyjną. Ten środek zaskarżenia nie może bowiem pełnić de facto roli zażalenia.
Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 popsa orzekł jak w sentencji.