Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1549/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", oddalił skargę Z. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 listopada 2006 r. w przedmiocie jego odpowiedzialności jako prezesa zarządu M. C. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2000 r. i 2001 r..
Na powyższe orzeczenie, strona, działająca za pośrednictwem ustanowionego na zasadzie prawa pomocy pełnomocnika – adwokata, złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz swojego pełnomocnika kosztów pomocy prawnej, które nie zostały pokryte w całości lub w części.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy, za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pismem z dnia 9 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę kasacyjną oraz wniósł o:
- - nieobciążenie skarżącego kosztami postępowania, w tym także kosztami wywołanymi udziałem pełnomocnika organu podatkowego i zwolnienie go od tych kosztów, a to z uwagi na jego trudną sytuację życiową, udokumentowaną załączonym oświadczeniem;
- - zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii kosztów świadczonej pomocy prawnej w zakresie złożonej skargi kasacyjnej, które to koszty nie zostały pokryte w całości lub w części.
Uzasadniając cofnięcie skargi kasacyjnej pełnomocnik strony podał, że wobec stwierdzenia przedawnienia należności podatkowych dalsze procedowanie w sprawie stało się bezcelowe. Do pisma dołączył wypełnione oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Jak stanowi art. 60 P.p.s.a. - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten, w związku z treścią art. 193 P.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 P.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
Jeśli chodzi natomiast o wnioski, które pełnomocnik strony zawarł w piśmie z dnia 9 września 2011 r. należy wyjaśnić, że jak wynika z akt sprawy stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, a mianowicie została ona zwolniona od kosztów sądowych oraz ustanowiono jej profesjonalnego pełnomocnika. Kosztami sądowymi są, w myśl art. 211 P.p.s.a., opłaty sądowe (wpis, opłata kancelaryjna) oraz zwrot wydatków, uregulowany w art. 213 P.p.s.a. Koszty udziału pełnomocnika strony przeciwnej, które strona skarżąca jest obowiązana ponosić w przypadku nieuwzględnienia skargi (skargi kasacyjnej), stanowią koszty postępowania, które nie są objęte prawem pomocy, a zatem nie można, w ramach tego prawa, skutecznie wnioskować o ich nieegzekwowanie. Są one zasądzane przez sąd administracyjny, który stosownie do art. 207 § 2 P.p.s.a., jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, może od tego obowiązku odstąpić w całości lub w części.
Nie mniej jednak, w warunkach rozpoznawanej sprawy, argumentacja strony dotycząca ciężkiej sytuacji materialnej, jako potencjalny czynnik przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia kosztów, nie ma i tak większego znaczenia, albowiem Sąd kasacyjny umarzając postępowanie kasacyjne, nie jest uprawniony do zasądzania jakichkolwiek kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej. Wynika to wprost z treści art. 209 P.p.s.a., który to przepis wskazuje orzeczenia w ramach których, wniosek o zwrot kosztów (w tym wypadku Dyrektora Izby Skarbowej w K.) mógłby być rozpoznany. Wśród tych kazuistycznie wymienionych orzeczeń nie wymieniono orzeczenia wydawanego na podstawie art. 161
Natomiast na podstawie art. 258 par. 1 pkt 8 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przyznał od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rzecz Kancelarii Prawnej radcowsko-adwokackiej spółki cywilnej: K. M., A. M. wynagrodzenie w kwocie 120 zł podwyższone o stosowny podatek od towarów i usług za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wysokość tego wynagrodzenia Sąd ustalił na podstawie par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.), przyjmując, że w sprawie dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatnika na osobę trzecią przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Zaskarżona decyzja nie określała, ani nie ustalała takiej należności (zobowiązania podatkowego), natomiast rozstrzygnięto w niej o spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej, do przeniesienia odpowiedzialności za zaległość podatkową na inny podmiot niż podatnik.