Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1381/05, mocą którego oddalono skargę spółki A na decyzję Dyrektora Izby celnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd opisał przebieg sprawy oraz wskazał, że przedmiotem sporu jest uprawnienie skarżącej do zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu wyrobu akcyzowego zharmonizowanego w postaci oleju hydraulicznego, a następnie podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie trzy przesłanki, wynikające z obowiązujących przepisów w sprawie zwrotu akcyzy, w związku z czym skarga podlega oddaleniu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył go w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię w postaci przyjęcia, że skarżącemu nie przysługuje prawo zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. W związku z powyższym wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie oraz orzeczenie zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadniając zarzut przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz stwierdzono, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji strona nigdy nie kwestionowała obowiązywania przepisu art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), zwanej dalej: ustawa o podatku akcyzowym oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674), zwanego dalej: Rozporządzenie MF. Autor skargi kasacyjnej wskazał na art. 2 pkt 8 powołanej ustawy oraz potrzebę uzupełnienia jego wykładni poprzez odwołanie się do art. 166 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ustanowionego w drodze Rozporządzenia (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. Zdaniem strony, w świetle uregulowań wspólnotowych, art. 60 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 5 pkt 2 i 3 Rozporządzenia MF podatnik spełnił wymogi uprawniające go do zwrotu akcyzy.
W ocenie strony skarżącej organ podatkowy, a następnie Sąd pierwszej instancji błędnie przyjęły, że towary wspólnotowe w wolnym obszarze celnym określone w art. 166 litera b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego to towary, dla których przewidziane jest przyznanie subwencji eksportowej na podstawie przepisów dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej. Chybiony jest również zarzut podniesiony w stosunku do podatnika w decyzji organu I instancji o niewystarczalności dokumentacji potwierdzającej zapłatę podatku akcyzowego, który został zbagatelizowany przez stronę przeciwną w zaskarżonej decyzji, a przez Sąd pierwszej instancji w ogóle nie był rozpoznawany. Podkreślono, że z deklaracji AKC-3/G i wyjaśnień "S." Sp. z o.o. w C. z dnia 20 2004 r. jednoznacznie wynika, że uwidoczniona w rozliczeniu kwot podatku akcyzowego od poszczególnych wyrobów w pozycji 15 mieści się kwota podatku akcyzowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy podkreślić, że rozpatrywany środek odwoławczy jest środkiem niezwykle sformalizowanym. Wymogi jakie musi spełniać skarga kasacyjna wskazane zostały w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: u.p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wymagania te wymienione zostały w art. 46, 47 oraz 215 § 1 u.p.p.s.a.) oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Konsekwencje zaistnienia braku poszczególnych elementów są jednakże różne, w zależności od tego czy brak jest usuwalny, czy też nie.
W sytuacji gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, brak takiego elementu może być uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. Wówczas przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Inaczej rzecz ma się w odniesieniu do nieusuwalnych braków formalnych, do których zaliczyć należy pominięcie któregokolwiek z koniecznych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, przesądzających o wyjątkowym charakterze tego środka odwoławczego, wskazanych w drugiej części art. 176 u.p.p.s.a. Do elementów tych należy m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Stosownie do art. 174 u.p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwie zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy w tym miejscu, że powołanie podstawy kasacyjnej oznacza wskazanie przez stronę konkretnego przepisu, który jej zdaniem został naruszony oraz uzasadnienie tego zarzutu. Zagadnienie powyższe było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, w którym stwierdzono, że to autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego, wykazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy (treść orzeczenia).
W rozpoznawanej sprawie sformułowany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie odpowiada zawartym w cytowanych przepisach wymaganiom. Nie wiadomo, jaki konkretnie przepis prawa materialnego jest jego przedmiotem, dlatego też w ocenie tutejszego Sądu ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa.
Mając powyższe na uwadze postanowiono w oparciu o art. 180 w związku z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną odrzucić.