Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Po 403/06, mocą którego na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - odrzucono skargę Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w przedmiocie podatku akcyzowego.
W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że w dniu 19 maja 2006 r. strona odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 115 zł. Termin do uiszczenia opłaty upłynął 26 maja 2006 r., natomiast strona dokonała tej czynności 29 maja 2006 r. Z uwagi na powyższe Sąd skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej od przedmiotowego postanowienia w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. strona wniosła o jego uchylenie, gdyż zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz o nakazanie Sądowi pierwszej instancji dalszego prowadzenia sprawy.
W uzasadnieniu stwierdzono, że postanowienie to jest wadliwe, bowiem zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W niniejszej sprawie skarżący dokonał wpłaty 26 maja 2006 r. (przedstawiono stosowny dowód wpłaty), a więc w terminie. Dodano, że dla zachowania terminu nie jest istotna data wpływu środków na rachunek bankowy sądu, ale data dokonania wpłaty w placówce pocztowej bądź banku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 tego artykułu. W rozpatrywanej sprawie nieważność postępowania nie zaszła. Tym samym ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia może być przeprowadzona tylko i wyłącznie w oparciu o te podstawy kasacyjne, które skarżący podał w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 P.p.s.a./. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie zarzutu. W przypadku zarzucenia uchybień przepisom procesowym niezbędne jest również wykazanie, że podniesione uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej może on wziąć pod uwagę tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.
W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie powiązał jednak wskazanego przepisu z żadnym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego, który w jego ocenie został przez Sąd pierwszej instancji naruszony. Strona powołała co prawda w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., jednakże przepis ten nie był w sprawie stosowany, co więcej, zastosowany być nie mógł. Pominąwszy fakt, że nie jest on adekwatny do problemu, który w sprawie wystąpił (dotyczy bowiem nadania pisma, a nie uiszczenia opłaty), należy stwierdzić, iż postępowanie przed sądami administracyjnymi nie jest regulowane w kodeksie postępowania administracyjnego, a we wskazanej na wstępie ustawie P.p.s.a. Oczywistym jest więc, że Sąd nie mógł tego przepisu naruszyć. Formułując podstawy kasacyjne należy mieć na względzie, że dopiero powiązanie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. z konkretnym przepisem proceduralnym z ustawy P.p.s.a. może skutecznie doprowadzić do podważenia ustaleń faktycznych w sprawie.
Z uwagi na okoliczność, iż w podstawach kasacyjnych skarżący nie przytoczył jako naruszonych żadnych przepisów postępowania, nie zakwestionował tym samym skutecznie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym postanowieniu, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, nie ma możliwości weryfikowania przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Z ustaleń tych wynika natomiast, że strona nie uiściła w terminie należnego w sprawie wpisu sądowego. Co za tym idzie, zasadnym było odrzucenie jej skargi jako nie opłaconej w terminie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddalić.