Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 155/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uwzględnił skargę Ł. (dalej "skarżąca") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "organ") z 16 stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
Od powyższego wyroku organ wywiódł skargę kasacyjną, zarzucając w niej m.in. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", przez przyjęcie, że w okolicznościach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej planowana przez skarżącą transakcja sprzedaży nieruchomości nie będzie podejmowana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz że skarżąca, dokonując sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości, nie będzie działała w charakterze podatnika VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy skarżąca, dokonując sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości — w sytuacji gdy zleca przyszłemu nabywcy (udzielając stosownego pełnomocnictwa) wykonanie na jego koszt szeregu działań mających na celu niejako dostosowanie zbywanej nieruchomości do potrzeb tego nabywcy — będzie z tytułu tej transakcji podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postanowieniem z 28 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 92/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego:
"1) Czy przepisy dyrektywy [2006/112], a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że osoba, dokonująca sprzedaży nieruchomości, niesłużącej poprzednio do działalności gospodarczej, zlecając przygotowanie do sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który następnie, jako pełnomocnik tej osoby, podejmuje szereg zorganizowanych działań w celu podziału i zbycia za wyższą cenę, prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą;
2) Czy przepisy dyrektywy [2006/112], a w szczególności art. 9 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że za osobę prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą należy uznać odrębnie każdego ze współdziałających małżonków".
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na zbieżność kwestii spornej występującej w rozpoznawanej sprawie ze stanowiącą przedmiot ww. pytań prejudycjalnych (w szczególności pytania nr 1), rozstrzygnięcie powyższych zagadnień prawnych przez Trybunał będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane w sprawie I SA/Wr 92/23.