Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 547/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. sp. z o.o. we Wrocławiu na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Sąd I instancji wskazał, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w dniu 8 marca 2010 r. (pocztowe potwierdzenie odbioru k. 31 akt administracyjnych). Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na wydaną w sprawie interpretację, rozpoczął swój bieg w dniu 8 marca 2010 r., a zakończył się z upływem dnia 7 kwietnia 2010 r. Dzień 7 kwietnia 2010 r. był więc ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem, mimo prawidłowego, skarżąca spółka wniosła skargę do Sądu w dniu 13 kwietnia 2010 r., co potwierdzili w pismach z dnia 30 kwietnia 2010 r. zarówno Urząd Pocztowy w W., jak i sam pełnomocnik strony skarżącej. W ocenie Sądu I instancji, powyższe oznaczało, że Spółka wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu, co w konsekwencji wiązało się z jej odrzuceniem.
Skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając w niej naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez ustalenie stanu faktycznego w sposób odmienny od udokumentowanego i odrzucenie skargi mimo jej wniesienia w przewidzianym terminie. Naruszenie miało polegać na przyjęciu, że pełnomocnik skarżącej odebrał korespondencję w dniu 8 marca 2010 r., gdy tymczasem odebrano ją w dniu 15 marca 2010 r., a wcześniej przesyłka była awizowana dwukrotnie – począwszy od 8 marca 2010 r. Podkreślono, że dokumentem, na którym oparł się Sąd był duplikatem zwrotki a nie jej oryginałem. Na duplikacie była podana inna niż na oryginale data odbioru przesyłki. Ponadto w dniu 8 marca 2010 r. pełnomocnik strony przebywał za granicą i jego pracownicy nie odbierali w tym okresie żadnej korespondencji.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W dniu 27 sierpnia 2010 r. do NSA wpłynęło pismo skarżącej Spółki uzupełniające zarzuty skargi kasacyjnej, do którego załączono pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 25 sierpnia 2010 r. W załączonym piśmie wyjaśniono, że przesyłkę sądową odebrano faktycznie w dniu 15 marca 2010 r., a nie jak wskazano błędnie na duplikacie w dniu 8 marca 2010 r. Nieprawidłowe sporządzenie duplikatu powstało na skutek działań pracownika poczty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej, w aktach administracyjnych znajduje się zarówno oryginał (k. 30 akt administracyjnych), jak i duplikat (k. 31 tychże akt) potwierdzenia odbioru odpowiedzi Ministra Finansów w dnia 5 marca 2010 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na oryginale potwierdzenia odbioru datę odbioru przesyłki stanowi dzień 15 marca 2010 r., gdy tymczasem, w duplikacie na dzień odbioru wskazano 8 marca 2010 r. W przypadku, gdy w aktach sprawy znajduje się oryginał pisma, nie ma podstaw aby wyciągać negatywne skutki procesowe dla strony ze znajdującego się również w aktach duplikatu, gdy ogół występujących w sprawie okoliczności przemawia za stanowiskiem, że przesyłka została odebrana 15 marca 2010 r., tj. w dniu wskazanym na oryginale potwierdzenia odbioru.
Tym samym, Sąd I instancji, przyjmując za dzień odbioru przesyłki datę wskazaną na duplikacie, tj. dzień 8 marca 2010 r., nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, co doprowadziło w konsekwencji do wadliwego przyjęcia, że skarga została wniesiona z uchybieniem przewidzianego prawem terminu. Powyższe spowodowało zaś naruszenie, wskazanego w skardze kasacyjnej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Natomiast wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, zawarty w skardze kasacyjnej, nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia. Stosownie bowiem do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów nie orzeczono o zwrocie kosztów sądowych.