Uzasadnienie
1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1615/12, oddalił skargę kasacyjną X. S.A. w R. (dalej: Spółka) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 905/11, którym oddalono skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 31 marca 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.
2. Pismem procesowym z dnia 14 stycznia 2020 r. Spółka wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Od skargi uiściła opłatę w wysokości 8.007 zł (karta 32 akt).
W treści pisma stwierdziła, że wyrok z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1615/12 wydany został z naruszeniem norm prawa krajowego i europejskiego. Wobec tego zażądała jego zmiany "poprzez uchylenie poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt: III SA/Gl 905/11 oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych".
Żądając wznowienia postępowania wskazała na podstawę, o której mowa w art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) W odniesieniu do niej powołała się na opublikowany w dniu 16 grudnia 2019 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) o sygn. akt C-189/18. Zaznaczyła, że stosownie do uchwały NSA z dnia 16 października 2017 r. (sygn. akt I FPS 1/17 - przyp. własny Sądu) podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 P.p.s.a., może być orzeczenie TSUE wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie.
3. Pismem z dnia 14 lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS) poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że: - Spółka pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. wniosła także o wznowienie postępowania, czyniąc adresatem tego żądania "Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach"; - z uwagi na brak precyzji tego pisma, wezwano Spółkę o podanie, czy owo pismo dotyczy wznowienia postępowania przed organem, czy postępowania sądowego zakończonego wyrokiem NSA z dnia 15 listopada 2013 r.
Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. Dyrektor IAS złożył odpowiedź na skargę Spółki o wznowienie postępowania sądowego. W piśmie tym wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego.
Z kolei pismem z dnia 25 marca 2020 r. Dyrektor IAS poinformował, że zgodnie z wyjaśnieniami Spółki, jej żądanie w piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r. dotyczyło wznowienia postępowania podatkowego, wobec czego zostanie załatwione przez organ w trybie art. 240 i następnych ustawy - Ordynacja podatkowa.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania, po zbadaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 280 § 1 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 278 P.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Przewidziany w tym przepisie termin ma charakter prekluzyjny. Jego upływ oznacza więc, że - poza wyjątkami przewidzianymi w art. 278 P.p.s.a. - wniesienie skargi o wznowienie postępowania jest niedopuszczalne, a skarga wniesiona podlega odrzuceniu.
W realiach sprawy skargą, złożoną pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. (nadanym w dniu 15 stycznia 2020 r.), oczekiwano wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2013 r. Oznaczało to, że pięcioletni termin, o jakim mowa w art. 278 P.p.s.a., liczony od uprawomocnienia się wyroku z dnia 15 listopada 2013 r., upłynął w dniu 15 listopada 2018 r. Stwierdzić tym samym należało, że Spółka - reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika - złożyła skargę o wznowienie postępowania po upływie pięcioletniego terminu. Podstawą skargi był przypadek określony w art. 272 § 3 P.p.s.a., tj. okoliczność w postaci wydania wyroku TSUE (a nie te wymienione w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., tj. niemożność działania strony lub brak jej należytej reprezentacji), wobec czego przesłanki wyłączające ograniczenie pięcioletnim terminem w niniejszej sprawie nie zachodziły.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 278 P.p.s.a., postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji.
O określonym w punkcie drugim sentencji zwrocie całego wpisu uiszczonego przez Spółkę od skargi o wznowienie postępowania orzeczono z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ab initio P.p.s.a.