Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 168/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 23 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r.
Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 12 lutego 2010 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Spółki (aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia pisma. W odpowiedzi skarżąca wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia oraz przedłożyła kserokopię odpisu z Rejestru Handlowego z dnia 19 lutego 2007 r., tego samego, który załączyła składając skargę. Zdaniem Sądu I instancji, przedłożony przez Spółkę odpis z RH, ze względu na datę jego wystawienia budzi uzasadnione wątpliwości. Z uwagi na nieaktualność złożonego przez stronę dokumentu, skarga obarczona jest istotnym brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.
To zaś powodowało w ocenie Sądu I instancji, że wniesioną skargę, jako realizującą przesłankę z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), należało odrzucić.
Skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, w której zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi wobec rzekomego braku uzupełnienia aktualnego wypisu z rejestru przedsiębiorców obrazującego zarówno sposób reprezentacji, jak i legitymującego osobę uprawnioną do wniesienia skargi, w sytuacji gdy przedłożony przez Spółkę odpis z RHB z 2007 roku był jak najbardziej aktualnym dokumentem z uwagi na fakt, iż w żaden sposób w spółce nie uległ zmianie zarówno sposób jej reprezentacji, jak i osoba uprawniona do jej reprezentacji, a co miało o tyle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, iż rzekomy brak przedłożenia aktualnego odpisu z RHB był podstawą wydanego w niniejszej sprawie postanowienia o odrzuceniu skargi,
- 2) art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770 ze zm.) poprzez uznanie, iż przedłożony przez Spółkę odpis z RHB nie dowodzi uprawnienia A. K. do reprezentacji strony skarżącej, a tym samym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy w świetle treści tego przepisu wprost wynika, iż dotychczasowe wpisy w rejestrach sądowych zachowują moc do czasu rejestracji zgodnie z ustawą o KRS, a fakt iż wpis strony skarżącej do RHB zachował moc także po dacie 31 grudnia 2003 roku (do kiedy istniał obowiązek złożenia wniosku o wpis do KRS), potwierdza chociażby fakt wydania przez Sad Rejonowy odpisu z RHB w 2007 roku dowodzący, iż strona skarżąca dalej zarejestrowana jest w rejestrze RHB.
W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy, co prawda zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że na mocy art. 9 ust. 2 Przepisów wprowadzających ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym do czasu rejestracji zgodnie z przepisami ustawy o KRS zachowują moc dotychczasowe wpisy w rejestrach sądowych, a więc także wpisy w prowadzonym uprzednio przez sądy rejestrze handlowym. Wskazać również należy, że żadne inne przepisy tej ustawy nie pozbawiają mocy dotychczasowych wpisów z rejestru handlowego, gdyż na mocy jej art. 8, sankcją za przekroczenie terminu do złożenia wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców jest poniesienie opłat sądowych przewidzianych w postępowaniu rejestrowym.
Niemniej jednak nie można zapominać, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że przedłożony przez Spółkę odpis z Rejestru Handlowego datowany jest na 19 lutego 2007 r., podczas gdy skarga została wniesiona blisko 3 lata później, to jest 12 stycznia 2010 r. W tej sytuacji aktualność wpisów w przedstawionym przez skarżącą dokumencie mogła budzić wątpliwości Sądu I instancji. Spółka wezwana do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi winna bowiem złożyć taki wypis, który by nie wywoływał wątpliwości co do jego aktualności.
Natomiast wypis złożony przez skarżącą Spółkę niewątpliwie nie mógł być uznany za aktualny. Gdyby nawet same zapisy w rejestrze pozostawały aktualne, gdyż nie uległy one w tym okresie żadnym zmianom, to Sąd I instancji bez stosownej adnotacji od podmiotu uprawnionego nie jest wyposażony w uprawnienia, które pozwalają samodzielnie określić, czy dany wypis pozostaje aktualny. Spółka winna zatem wystąpić, o ponowne wydanie odpisu z rejestru handlowego. Jeśli zaś miała obawy co do terminowego wywiązania się z tego obowiązku, to mogła złożyć stosowny wniosek do Sądu I instancji o przedłużenie terminu potrzebnego na otrzymanie odpisu. Tego zaś spółka nie uczyniła.Skoro zaś strona nie wypełniła należycie nałożonego na nią obowiązku, to Sąd I instancji uprawniony był do odrzucenia skargi. W tym świetle nie można uznać podniesionych zarzutów kasacyjnych za zasadne.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.