Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1401/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. R. (dalej - "skarżący", "strona") na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 25 października 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Od powyższego orzeczenia skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż decyzja ostateczna wydana w sprawie jawi się jako rażąco sprzeczna ze wskazanymi przepisami, a jej wykonanie postawi skarżącego w sytuacji narażenia na wystąpienie nieodwracalnych skutków. Stwierdził także, że za uwzględnieniem wniosku przemawia również fakt, że skala zobowiązania, którym strona została obciążona, znacznie przekracza dorobek jego całego życia, co stawia go w sytuacji, gdy zostaje wraz z rodziną narażony na wystąpienie nieodwracalnych ujemnych skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej - "p.p.s.a." W myśl art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności mających świadczyć o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Motywując zgłoszony wniosek strona zaznaczyła, że wobec zarzutów podniesionych w skardze, decyzja ostateczna jawi się jako rażąco sprzeczna ze wskazanymi (w zarzutach – przypis) przepisami, a ponadto skala zobowiązania znacznie przekracza dorobek całego życia i naraża jego oraz rodzinę na wystąpienie ujemnych skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stwierdzenia skarżącego nie mogą być uznane za argumentację uzasadniającą przyznanie stronie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku nie przytoczono bowiem żadnych okoliczności, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu ww. przepisu. Samo ogólnikowe stwierdzenie, że zobowiązanie przekracza dorobek życia, bez wyświetlenia sytuacji majątkowej oraz poparcia odpowiednią dokumentacją, nie daje podstaw do przyjęcia, że rzeczywiście wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie jest zasadne. Także przekonanie strony o zasadności zarzutów kasacyjnych, a przez to o nieprawidłowości decyzji, nie może stanowić powodu do przyznania ochrony tymczasowej, której udzielenia nie powiązano z oceną zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, a która to ocena dokonana zostanie dopiero na dalszym etapie sprawy.
Brak sformułowania uzasadnienia przemawiającego za zaistnieniem wymienionych powyżej przesłanek nie pozwala uznać, że przesłanki te w przypadku skarżącego mogły wystąpić, co skutkowało oddaleniem wniosku.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.