Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 342/06, mocą którego odrzucono skargę S. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "F." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2002 r.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie jej braku w zakresie podpisu pełnomocnika, który skargę sporządził, tj. radcy prawnego E. S. Sąd podał, że z uwagi na stwierdzone braki (brak wpisu od skargi i podpisu pod skargą) wezwano pełnomocnika mocą pisma z 15 maja 2006 r. do ich uzupełnienia. Wezwanie pełnomocnik skarżącego odebrał 19 maja 2006 r., jednakże w terminie uzupełnił jedynie brak w zakresie wpisu. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - skargę odrzucono jako nieuzupełnioną w terminie.
W skardze kasacyjnej od przedmiotowego orzeczenia strona reprezentowana przez radcę prawnego E. W. w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że nie uzupełniła braków skargi w terminie, co skutkowało jej odrzuceniem. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa skarga była jedną z dwunastu, które strona wniosła 12 kwietnia 2006 r. za pośrednictwem Izby Skarbowej w Koszalinie. Następnie skarżący podniósł, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, jakoby skarga została wniesiona przez radcę prawnego E. S., tymczasem jego pełnomocnikiem jest Eugeniusz Wicher. Na tej podstawie strona stwierdziła, że nie mogła zostać skutecznie wezwana do uzupełnienia braków skargi, bowiem wezwanie skierowano do niewłaściwego radcy prawnego.
Do skargi kasacyjnej załączono wezwanie z 12 maja 2006 r., z którego treści wynika, że w kilku sprawach skarżącego (I SA/Sz 335 – 340/06) pełnomocnik Eugeniusz Wicher został wezwany do uiszczenia wpisów, natomiast nie wezwano go do podpisania żadnej ze skarg.
Powyższe w ocenie pełnomocnika skutkuje tym, że skarżący nie został prawidłowo pouczony o brakach skargi, a więc odrzucenie jej w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. było niezgodne z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu kwestię nieważności postępowania. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przesłanki nieważności nie zachodzą, Sąd władny jest dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia pod kątem zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej.
W dalszej kolejności należy stwierdzić, że zarzut sformułowany przez autora skargi kasacyjnej jest chybiony. W rzeczy samej Sąd pierwszej instancji omyłkowo w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pełnomocnikiem strony w tej sprawie jest radca prawny E. S., jednakże z akt sprawy niezbicie wynika, że czynności procesowe w toku niniejszej sprawy były podejmowane wobec radcy prawnego E. W. Świadczy o tym treść wezwania z dnia 15 maja 2006 r. (k. 13), a także zwrotne potwierdzenie odbioru wskazujące jako adresata E. W., ul. P. w K. (k. 14). Na potwierdzeniu odbioru wezwania do uzupełnienia braków w zakresie wpisu sądowego oraz podpisu radcy prawnego pod skargą widnieje pieczątka i parafa [...]. W. r, osoby uprawnionej do odbioru przesyłki oraz data 19 maja 2006 r. Z uwagi na powyższe niezrozumiałe i bezpodstawne jest twierdzenie pełnomocnika strony, jakoby doręczenie wezwania było nieskuteczne, tym bardziej że nie kwestionował on poprawności doręczenia tego właśnie pisma: w treści skargi kasacyjnej pełnomocnik strony, powołując się na wezwanie z 12 maja 2006 r., dotyczące spraw o sygnaturach I SA/Sz 335 – 340/06, stwierdza, że w odniesieniu do żadnej ze wskazanych w nim spraw nie było mowy o braku w zakresie podpisu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza ten fakt, jednakże nie ma on żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, toczącej się pod sygnaturą I SA/Sz 342/06, bowiem pismo to jej nie dotyczyło.
Powyższe okoliczności dowodzą, że błąd w nazwisku pełnomocnika strony był li tylko oczywistą omyłką w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a jej wystąpienie nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że pełnomocnik poprawnie wezwany do uzupełnienia braków skargi uzupełnił w terminie tylko jeden z nich, w następstwie czego należało skargę odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. postanowił skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalić.