Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1195/12

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 października 2011 r.
2. 2. Od powyższego orzeczenia strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
3. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd oceniając, czy w sprawie wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne bierze pod uwagę przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.). To bowiem na podstawie tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje przy tym, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04).

Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

We wniosku, zawartym w skardze kasacyjnej, brak jest wskazania przesłanek jak i uzasadnienia. Wobec nie przedstawienia przez autora wniosku okoliczności mających wpływ na powstanie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, Sąd nie miał możliwości dokonać oceny, czy faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo ich powstania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając przedmiotowy wniosek skarżącego za bezzasadny w świetle art. 61 § 3 u.p.p.s.a. w związku z art. 193 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.