Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2005 r., I SA/Lu 219/05 oddalono skargę Krystyny A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 marca 2005 r. (...) w przedmiocie zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r.
Sąd w uzasadnieniu wyroku na wstępie przybliżył stan faktyczny sprawy.
Stwierdził, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Krystyny A. od decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. (...) z dnia 21 grudnia 2004 r., uchylającej w całości, po wznowieniu postępowania decyzję (...) z dnia 11 lipca 2001 r., umarzającą postępowanie w sprawie zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i określającą za ww. okres zobowiązanie podatkowe w kwocie 2.887 zł - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że K. A. zakupiła w Spółce P.W. "E." s.c. Edyta B., Rafał P. w dniu 20 grudnia 1999 r. samochód marki HONDA (...). Zakup udokumentowany został fakturą nr 152/99 na kwotę netto 43.311,67 zł /i podatek VAT - 9.528,57 zł/. Będący przedmiotem transakcji samochód nabyty został przez Spółkę 11 grudnia 1999 r. od "H." sp. z o.o. jako samochód osobowy i jako taki został zarejestrowany decyzją z dnia 15 grudnia 1999 r. Po dokonaniu zmian polegających na wymontowaniu tylnej półki i zamontowaniu przegrody siatkowej oddzielającej część ładunkową od pasażerskiej, potwierdzonych opinią z dnia 16 grudnia 1999 r. przez uprawnionego rzeczoznawcę i zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym, Edyta B.-P. i Rafał P., decyzją wydaną z upoważnienia Starosty Ł. z dnia 17 grudnia 1999 r. samochód został zarejestrowany jako samochód ciężarowy. Decyzją z dnia 21 listopada 2002 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność ww. decyzji w przedmiocie rejestracji samochodu jako samochodu ciężarowego i wydania dowodu rejestracyjnego, uznając E. B.-P. i Rafała P. za producentów w rozumieniu art. 68 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co skutkowało obowiązkiem uzyskania nowego świadectwa homologacji, uwzględniającego dokonane zmiany.
Dalej organ odwoławczy podniósł, że umarzając postępowanie w sprawie ww. decyzją z dnia 11 lipca 2001 r. organ podatkowy pierwszej instancji przyjął, że strona zakupiła samochód osobowy przerobiony na samochód ciężarowy zgodnie z wpisem w dowodzie rejestracyjnym. W związku z powyższym przysługiwało stronie od nabytego samochodu prawo odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze zakupu pojazdu. W związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzji z dnia 21 listopada 2002 r. stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej w przedmiocie rejestracji ww. samochodu marki Honda Civic i wydanego dowodu rejestracyjnego, po wznowieniu postanowieniem z dnia 10 lipca 2004 r. postępowania w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 21 grudnia 2004 r. wydał decyzję uchylającą decyzję z dnia 11 lipca 2001 r. i określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r.
Organ odwoławczy odnosząc się do odwołania skarżącej wskazującego, że powołana w decyzji przesłanka wznowienia, tj. art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej nie zachodzi w sprawie, a decyzja w przedmiocie rejestracji samochodów stanowi jedynie jeden z dowodów w postępowaniu podatkowym, nie podzielił tego stanowiska.
Stwierdził, że uchylenie innej decyzji administracyjnej, która wchodziła w szeroko rozumianą podstawę prawną rozstrzygnięcia w decyzji ostatecznej, musi wywrzeć wpływ na moc tej decyzji. Zgadzając się ze stanowiskiem pełnomocnika strony, że decyzja w przedmiocie rejestracji samochodu stanowi jedynie jeden z dowodów w postępowaniu podatkowym, organ wskazał, że jest to dowód istotny, gdyż na jego mocy we wcześniejszej fazie oceny materiału dowodowego, uznano prawo podatnika do skorzystania z odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze zakupu pojazdu. Stwierdzenie nieważności tej decyzji oznacza, że zmienione zostały wszystkie skutki wywołane tą decyzją od momentu jej wydania, czyli również uznanie spornego samochodu za samochód ciężarowy.
Zaskarżając powyższą decyzję do Sądu pierwszej instancji pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że skarżąca nie była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją SKO z dnia 21 listopada 2002 r. oraz, że decyzja ostateczna w sprawie nie została wydana na podstawie decyzji o rejestracji samochodu, gdyż decyzja ta wchodziła w skład podstawy faktycznej wydania decyzji podatkowej i była jednym z dowodów podlegających ocenie w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie decyzji. Ponadto strona skarżąca podniosła, że uzasadnienie decyzji zawiera sprzeczności uzasadnienia w kwestii podstawy wznowienia, która winna być rozpatrywana wyłącznie pod kątem przesłanki wznowieniowej wskazanej w pkt 5 art. 240.
W kolejnej części uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił argumenty, z powodu których nie uwzględnił skargi, powołując się na treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Przede wszystkim wskazał, że skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i została wydana bez naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem Sądu zgodzić należy się z argumentacją skargi, iż w sprawie niniejszej nie można mówić o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Decyzja o rejestracji przedmiotowego w sprawie samochodu, a uchylona później decyzją Samorządowego Kolegium nie była - w ścisłym rozumieniu przepisu powołanego artykułu - podstawą prawną decyzji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej, podając art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej jako podstawę wznowienia postępowania wskazał, iż za podstawę rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji podatkowej przyjęto wpis w dowodzie rejestracyjnym nabytego samochodu. Według Sądu, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu, nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem dowód ten nie istniał w czasie wydawania decyzji.
Uchylenie tej decyzji przesądzało jednakże o okoliczności nowej, nieznanej organowi, istniejącej w dacie wydania decyzji ostatecznej, gdyż to wówczas organ podatkowy powziął wiedzę o okolicznościach sprawy, których nie brał pod uwagę wydając decyzję z dnia 13 kwietnia 2001 r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że prowadzone postępowanie podatkowe i uzasadnienie zaskarżonej decyzji /oraz ją poprzedzającej/ wskazuje na to, iż Urząd Skarbowy wznowił postępowanie po powzięciu wiedzy o nowych, nie branych dotąd pod uwagę okolicznościach sprawy, co z kolei wypełnia przesłankę do wznowienia postępowania z innego punktu powołanego wyżej art. 240 par. 1, tj. pkt 5, który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję.
W ocenie Sądu, nie można zatem stwierdzić, iż przesłanka do wznowienia postępowania nie istniała. Organ podatkowy wprawdzie błędnie podał jej ustawową podstawę: art. 240 par. 1 pkt 7 zamiast art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, którego treść została /na co zwróciła uwagę także strona w uzasadnieniu skargi, wskazując za sprzeczność w uzasadnieniu decyzji/ faktycznie wypełniona w postępowaniu podatkowym, nie jest to jednak naruszenie prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia organów podatkowych Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zgodna jest z zastosowanymi przez organy podatkowe przepisami prawa materialnego - art. 19 i art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i wydana została bez mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zaś z zachowaniem art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191, art. 200 i art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej nakładających na organ obowiązek działania na podstawie przepisów prawa z zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z wykorzystaniem w tym celu w charakterze dowodu wszystkiego, co nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia i całościowej, logicznej oceny zgromadzonego materiału oraz ujawnienia wniosków z tej oceny w uzasadnieniu decyzji w kontekście ich wpływu na wynik sprawy.
Ponieważ skarżąca Krystyna A. dokonała w rozliczeniu za grudzień 1999 r. obniżenia podatku należnego za ten miesiąc o podatek naliczony przy nabyciu samochodu Honda Civic udokumentowanego fakturą VAT z dnia 20 grudnia 1999 r., organ podatkowy, dla kontroli prawidłowości tego rozliczenia w kontekście art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zobowiązany był ustalić czy określenie w fakturze rodzaju samochodu jako ciężarowego znajdowało potwierdzenie w dowodzie rejestracyjnym i świadectwie homologacji. Zgodnie z wyciągiem ze świadectwa homologacji wystawionego przez "H.", samochód ten jest samochodem osobowym i jako taki został pierwotnie zarejestrowany. Decyzja o jego zarejestrowaniu jako ciężarowego, na podstawie opinii o pozytywnym wyniku badania technicznego, uznana została przez właściwy organ administracji za wydaną z rażącym naruszeniem przepisów prawa o ruchu drogowym, w związku z czym decyzją ostateczną stwierdzona została jej nieważność.
Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu ciężarowego Honda Civic jest tożsame z faktem, iż Przedsiębiorstwo "E." dokonało sprzedaży samochodu osobowego, na rzecz kupującego - Krystyny A. Zarzut, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu przed SKO w zakresie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z up. Starosty Ł. z dnia 17 grudnia 1999 r. nie mógł - w opinii Sądu - podlegać ocenie organów podatkowych, w rozpatrywanej sprawie, a tym samym pozostaje bez znaczenia w sprawie niniejszej.
Ustalenie, że zarówno ze świadectwa homologacji wydanego na ten typ pojazdu, jak i z dowodu rejestracyjnego /decyzji korzystającej z domniemania mocy obowiązującej - art. 73 ust. 1 - Prawo o ruchu drogowym - art. 16 par. 1 Kpa/, wynika wprost, że nabyty samochód był samochodem osobowym, uprawniało zdaniem Sądu do oceny, że określony w fakturze rodzaj samochodu niezgodny był z rzeczywistym stanem faktycznoprawnym. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, gdyż organy wskazały z jakich przyczyn podważyły wiarygodność treści faktury w tym zakresie.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Krystyny A. wniósł o uchylenie powyższego wyroku zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie, iż wskazana w uzasadnieniu orzeczenia Sądu przesłanka wznowienia postępowania tj. art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję ostateczną, o jakich mowa w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji, należą tylko takie okoliczności i dowody, które nie były badane w postępowaniu zwykłym. Z analizy akt postępowania w przedmiocie zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 r. zakończonego decyzją (...) Urzędu Skarbowego wynika, że okoliczność, czy przedmiotowy samochód był samochodem ciężarowym, była przedmiotem oceny organów w tym postępowaniu. Dopuszczony był dowód z opinii biegłego, co do prawidłowości klasyfikacji i w wyniku szeregu dowodów uznano, iż zakupiony przez skarżącą samochód z przeróbkami nie stracił cech samochodu osobowego. Powołując się jedynie na zapisy dowodu rejestracyjnego, który określał rodzaj samochodu, jako ciężarowy, ostatecznie decyzją Urzędu umorzono postępowanie w sprawie.
Oceniając więc zebrane dowody, a w szczególności decyzję administracyjną /dowód rejestracyjny/ organy skarbowe wydały rozstrzygnięcie, uznając rozliczenie skarżącej za zgodne z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Poza więc okolicznością faktyczną, a mianowicie ustalaniem cech technicznych samochodu nabytego przez skarżącą, przedmiotem analizy był także dowód rejestracyjny pojazdu, będący dowodem, który - w świetle uzasadnienia decyzji - zaważył o dokonanej ocenie prawnej w wydanych decyzjach.
Dalej podniesiono w skardze kasacyjnej, że niewątpliwie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 21.11.2002 r. stwierdzająca nieważność decyzji o rejestracji samochodu jest nowym dowodem, jednakże dowód ten nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim dowód ten zaistniał po prawomocnym zakończeniu postępowania podatkowego w przedmiocie zmiany rozliczenia skarżącej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Nie wznawia się postępowania w wyniku pojawienia się nowych istotnych dla sprawy dowodów po wydaniu decyzji ostatecznej. Z treści przepisu jednoznacznie wynika, że postępowanie wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania, tylko nieznane organowi, który wydał decyzję. Takiego warunku dowód, na który powoływały się organy wydające po wznowieniu decyzję, a który Sąd uznał, nie spełnia.
Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych przypadki zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznych muszą wynikać wprost z treści przepisu, mają charakter wyjątkowy, a przepisy stanowiące podstawę do wzruszenia tej decyzji powinny być interpretowane ścieśniająco.
Sąd oddalając skargę nie uwzględnił zdaniem składającego skargę kasacyjną, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż przyczyną wznowienia postępowania był nowy dowód w postaci wydanej decyzji administracyjnej. Potwierdził on jedynie okoliczności ustalone innymi dowodami, a więc nie można twierdzić, iż wydanie tej decyzji przesądziło o okoliczności nowej, nieznanej organowi. Okoliczność, iż samochód skarżącej po dokonanych przeróbkach nie odpowiada wymogom technicznym dla uznania go za samochód ciężarowy, była w sprawie znana.
Brak ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, stanowi co najmniej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym uzasadnia uwzględnienie skargi, stosownie do art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
Po wniesieniu skargi kasacyjnej przedłożono Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 lutego 2006 r. (...), którą uchylono własną decyzję z dnia 21 listopada 2002 r. (...) i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie rejestracji samochodu marki HONDA jako ciężarowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej także "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 par. 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Zgodnie z art. 174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż błędnie w skardze kasacyjnej podniesiono, że wadliwe - zdaniem autora skargi kasacyjnej - przyjęcie, że w niniejszej sprawie miała zastosowanie przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, miało doprowadzić do naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
Stosownie bowiem do art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak z powyższego przepisu wynika naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a przepis art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy do takiej kategorii przepisów prawa, stanowi naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 2 p.p.s.a., a nie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy.
Tym samym nawet stwierdzenie, że Sąd w sprawie tej dopuścił się naruszenia art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie mogłoby stanowić naruszenia zarzucanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., który wskazuje jeden ze środków, jaki Sąd powinien zastosować w przypadku, gdy stwierdzi inne niż uzasadniające wznowienie postępowania naruszenie przepisów postępowania /w postępowaniu administracyjnym/, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Brak natomiast w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., nie pozwala NSA na czynienie oceny prawidłowości zastosowania się Sądu pierwszej instancji do normy tegoż przepisu w powiązaniu z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, z uwagi na wspomnianą już zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./, czyli możliwość odniesienia się na kanwie niniejszej skargi kasacyjnej jedynie do postawionego zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. W formie natomiast wskazanej w skardze kasacyjnej nie mogło dojść do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że rozważanie, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo czy też nieprawidłowo uznał, że art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowić powinien podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, jest bezprzedmiotowe.
Okoliczność uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 16 lutego 2006 r. (...), uprzedniej swojej decyzji z dnia 21 listopada 2002 r. (...), nie ma znaczenia dla oceny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2005 r., ponieważ decyzja ta wydana została już po ogłoszeniu niniejszego wyroku WSA, a wywołuje skutki prawne od momentu jej wejścia do obrotu prawnego. W zaistniałej natomiast sytuacji, jej skutki mogą być rozważane ewentualnie pod względem odpowiedzialności odszkodowawczej.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - orzekł jak w sentencji wyroku.