Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1052/14 M.F. wniosła o wstrzymanie wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2009 r. do grudnia 2010 r.
W motywach wniosku strona podniosła, że egzekucja zobowiązania podatkowego wyrażona w treści decyzji może spowodować dla niej niepowetowaną stratę. Skarżąca wskazała także, że organy podatkowe dokonały zabezpieczeń należności objętych niniejszym postępowaniem na jej nieruchomościach ustanawiając hipoteki oraz dokonując ich zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca poszukuje jedynie ochrony na czas postępowania sądowego, ponieważ w skutek zajęć kont bankowych oraz wierzytelności u kontrahentów zmuszona była zwolnić pracowników, a prowadzenie działalności gospodarczej w takich okolicznościach powodowałoby generowanie dalszych długów. Do wniosku załączyła zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., wykaz majątku skarżącej z dnia 3 grudnia 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Z dyspozycji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny, kontrolujący zasadność wniosku o wstrzymanie, może być, tak jak w tej sprawie, materiałem, który po części został dołączony także do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r. II FZ 417/10). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zawartym w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie ograniczając się do ogólnych wywodów na temat istoty wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zasadnie podniosła, że wszczęcie postępowanie egzekucyjnego może doprowadzić do utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą (co w dalszej kolejności może doprowadzić do jego likwidacji), jak również pozbawienia strony zasadniczych środków trwałych niezbędnych dla prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej.
Wyraźnie zasygnalizowano, na czym miałoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji wobec konkretnego podmiotu, którym jest skarżący, na poparcie powyższych twierdzeń przedstawiła liczne dokumenty.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle powyższych wywodów nawet w przypadku wzruszenia przez sąd administracyjny kontrolowanych decyzji administracyjnych, tego rodzaju skutki byłyby trudne bądź niemożliwe do odwrócenia. Z tego powodu uzasadnione jest uwzględnienie wniosku strony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosowanie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.