Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt I SA/Ke 353/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r. Ponadto Sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że skarga złożona w imieniu strony przez doradcę podatkowego dotknięta była brakami: nie uiszczono należnego od niej wpisu oraz nie przedstawiono pełnomocnictwa. W wyniku wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braków uiszczono należny wpis, jednakże nie złożono pełnomocnictwa bądź jego odpisu.
W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał podstawę prawną obowiązku załączenia do akt sprawy pełnomocnictwa, tj. art. 37 § 1 i 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. Z uwagi na fakt, że nie nastąpiło to w niniejszej sprawie, Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.
W skardze kasacyjnej od przedmiotowego orzeczenia strona reprezentowana przez doradcę podatkowego wniosła na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 2, art. 175 § 1 w zw. z § 3 pkt 1 P.p.s.a. o jego uchylenie, gdyż narusza ono przepis art. 83 § 3 P.p.s.a.
W uzasadnieniu wskazano, że Sąd oparł rozstrzygnięcie na błędnym przekonaniu o niedoręczeniu pełnomocnictwa przez pełnomocnika strony, tymczasem pełnomocnictwo to przesłano do Sądu 23 marca 2005 r. wraz z przesyłką dotyczącą innej strony. Na poparcie tego twierdzenia pełnomocnik przedstawił odpis pisma z 22 marca 2005 r., odpis karty z dziennika poczty wychodzącej oraz odpis dowodu nadania przesyłki w urzędzie pocztowym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach wniósł o jej oddalenie, bowiem w jego ocenie źle powołano podstawy kasacyjne. W szczególności autor skargi kasacyjnej nie wskazał na naruszenie przez Sąd przepisów procesowych, które doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego w sprawie, przez co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wynikającą z art. 183 § 1 P.p.s.a., w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w tej sprawie, gdyż nie istnieje podstawa do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił fakty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 P.p.s.a./. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie zarzutu. W przypadku zarzucenia uchybień przepisom procesowym niezbędne jest również wykazanie, że podniesione uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej może on wziąć pod uwagę tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej ograniczył się do przywołania na jej wstępie przepisów art. 173 § 1 P.p.s.a., art. 174 pkt 2 i art. 175 § 1 w zw. z § 3 pkt 1 P.p.s.a., na podstawie których skarga ta została wniesiona, a ponadto zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 83 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor stwierdził, że Sąd oparł rozstrzygnięcie na błędnie ustalonych faktach, jednakże nie powiązał tego argumentu z żadnymi przepisami P.p.s.a. Należy stwierdzić, że tak sformułowane podstawy kasacyjne uniemożliwiły kontrolę zaskarżonego orzeczenia pod kątem prawidłowości ustaleń faktycznych, które stanęły u podstaw odrzucenia skargi W. M. We wniesionej skardze kasacyjnej nie podniesiono bowiem zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego będących podstawą błędnego w ocenie strony skarżącej ustalenia stanu faktycznego sprawy, czy też bezzasadnego odrzucenia skargi kasacyjnej.
Jak słusznie wskazał autor odpowiedzi na skargę kasacyjną, przepis art. 83 § 3 P.p.s.a. nie był dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotny; Sąd pierwszej instancji nie zajmował się bowiem kwestią skutków oddania pisma w urzędzie pocztowym. Stwierdził wyłącznie, że braki skargi, pomimo wezwania do ich uzupełnienia, nie uległy uzupełnieniu, co skutkowało jej odrzuceniem. Jeśli autor skargi kasacyjnej chciał podważyć fakty, które Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, winien był wskazać te przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, których naruszenie doprowadziło do ich błędnego ustalenia, bądź też przywołać choćby przepis, który bezzasadnie stanął u podstaw odrzucenia skargi.
Z uwagi na brak poprawnie sformułowanych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie był władny do kontroli zaskarżonego orzeczenia pod kątem prawidłowości ustaleń faktycznych, a w konsekwencji był tymi ustaleniami związany. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji postąpił zgodnie z prawem odrzucając skargę Wiesława Miernika, bowiem według ustalonych faktów jej braki nie zostały uzupełnione w terminie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.