Uzasadnienie
Będącym przedmiotem skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 534/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 lipca 2012 r., wydaną wobec strony w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009 r.
Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej również jako P.p.s.a.), bowiem skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, które zostało jej doręczone 15 października 2012 r.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na jego wynik - art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 65 § 1, art. 67 § 1, art. 69, art. 72 § 1, art. 73 § 1 - 4 i art. 74 § 1 oraz art. 144 § 4 P.p.s.a.
Skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu postanowienia nie podano, gdzie nastąpiło doręczenie i w jaki sposób, podniosła też, że nie otrzymała pisma osobiście. Wskazała również, że w zbliżonym czasie występowały problemy z doręczeniami korespondencji skierowanej do skarżącej, czego jednak nie może w obecnej chwili udokumentować.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Ze względu na sposób sformułowania zarzutów zawartych w rozpoznawanym środku zaskarżenia celowe jest przypomnienie pewnych podstawowych zasad dotyczących wymogów skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób.
Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 P.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej.
W skardze kasacyjnej skarżąca z jednej strony podaje podstawę z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a więc w zakresie naruszenia prawa materialnego, ale z drugiej strony zarzuca naruszenie przepisów postępowania i podaje przepisy postępowania, które jej zdaniem WSA naruszył, co wskazuje na to, że w rzeczywistości chodziło o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W zakresie tej podstawy kasacyjnej konieczne jest zarówno wskazanie konkretnych przepisów, jakich w danej sprawie naruszenie skarżąca zarzuca, jak również określenie, na czym mógł polegać istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, autor skargi kasacyjnej winien wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, jego wynik byłby odmienny.
W tak rozumianej podstawie kasacyjnej nie można uznać zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby skarżąca skutecznie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w petitum skargi kasacyjnej.
Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji oparł postanowienie na art. 220 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżąca nie zarzuca jednak, aby to właśnie ten przepis był naruszony przez WSA w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma więc możliwości oceny zaskarżonego postanowienia pod tym kątem.
Wskazane przez skarżącą przepisy dotyczą natomiast: odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w terminie (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) oraz sposobu doręczania pism osobom fizycznym w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 65 § 1, art. 67 § 1, art. 69 P.p.s.a.), a także doręczeń o charakterze zastępczym oraz odmowy przyjęcia pisma (art. 72, art. 73 § 1 - 4 i art. 74 § 1 P.p.s.a.). Ostatnia grupa wymienionych przepisów nie mogła mieć zastosowania w tej sprawie, gdyż jak wynika z akt sprawy skarżąca odebrała wezwanie sądu osobiście pod adresem przez nią podanym (vide duplikat potwierdzenia odbioru - k. 19 in verso akt WSA). Nie miał też zastosowania w tej sprawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bowiem odrzucenie skargi nastąpiło w oparciu o inną podstawę prawną. Strona zarzuciła też naruszenie art. 144 § 4 P.p.s.a. Przepis art. 144 p.p.s.a., który reguluje moment związania sądu wyrokiem, nie zawiera jednak żadnych jednostek redakcyjnych.
W zakresie zatem, w jakim zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3, art. 72, art. 73 § 1-4, art. 74 § 1 i art. 144 § 4 P.p.s.a., zarzut ten nie poddaje się kontroli kasacyjnej w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a.
Uzasadniając zarzuty, skarżąca podniosła, że nie podano, gdzie nastąpiło doręczenie i w jaki sposób, jednak nie wskazała, jak brak wskazania tych elementów w uzasadnieniu postanowienia mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. Co do zasady (vide art. 65 § 1, art. 67 § 1 i art. 69 P.p.s.a.) sądy administracyjne wysyłają korespondencję na adres podany przez strony postępowania w pismach procesowych, głównie za pośrednictwem operatora pocztowego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Osobom fizycznym pisma doręcza się osobiście w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Z akt tej sprawy wynika zaś, że skarżąca odebrała pismo osobiście, jak to już zostało wyżej wskazane, co przeczy twierdzeniom podatniczki, jakoby nie odebrała pisma osobiście. W rezultacie nie mają żadnego znaczenia dla tej sprawy twierdzenia strony, że w zbliżonym czasie występowały problemy z doręczeniami korespondencji skierowanej do niej.
Z okoliczności tej sprawy wynika, że problemy te nie dotyczą tej sprawy, skoro wezwanie stronie doręczono. To, że WSA nie wskazał, gdzie i w jaki sposób doszło do doręczenia, nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania - art. 65 § 1, art. 67 § 1 i art. 69 P.p.s.a., jak również nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, bowiem nie zmienia to faktu, że strona nie uiściła wpisu od skargi.
Mając na uwadze powyżej przedstawione względy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 oraz art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a.