Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lipca 2006 r., I SA/Ol 305/06, mocą którego odrzucono skargę Łucji S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników za zaległości spółki cywilnej.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca była w tej sprawie reprezentowana przez radcę prawnego, który w dniu 1 czerwca 2006 r. uiścił od powyższej skargi wpis w wysokości 100 zł. Sąd przytoczywszy art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwana dalej p.p.s.a. - a także przepis par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ - zwane dalej rozporządzeniem z 16 grudnia 2003 r. - stwierdził, że w niniejszej sprawie należnym był wpis stały w wysokości 500 zł. W ocenie Sądu niniejsza sprawa jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, nieobjętych wpisem stosunkowym. Ponieważ pełnomocnik skarżącej uiścił wpis w niewłaściwej wysokości, skarga wniesiona w tej sprawie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej od przedmiotowego orzeczenia zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 216, art. 231 p.p.s.a. i przepisu par. 1 w zw. z par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że błędne jest stanowisko Sądu, jakoby w tej sprawie należny był wpis stały. Wynika to z faktu, że zaskarżona decyzja dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej, jej tytułu i rozmiaru, a więc dotyczy należności pieniężnej. Skoro więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, wpis od skargi powinien mieć charakter stosunkowy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie miał podstaw by zastosować art. 221 p.p.s.a., bowiem przepis ten dotyczy sytuacji zaniżenia wysokości wpłaconego wpisu stałego bądź wpłacenia go po terminie do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazał na stanowisko doktryny i orzecznictwo, zgodnie z którym osoba trzecia, na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa, nie może kwestionować ani podstawy opodatkowania, ani wysokości podatku. W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osoby trzeciej organ podatkowy bada wystąpienie przesłanek odpowiedzialności konkretnego podmiotu, natomiast zakres odpowiedzialności w znacznej części uzależniony jest od decyzji wydanej wobec pierwotnego dłużnika. Co za tym idzie, przedmiotem zaskarżenia nie są w tej sprawie należności pieniężne.
W dalszej części uzasadnienia organ podatkowy powołał się na treść art. 5 Ordynacji podatkowej, definiującego pojęcie zobowiązania podatkowego. Na jego podstawie stwierdził, że skargi z zakresu zobowiązań podatkowych, wskazane w par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., to skargi, których przedmiot bezpośrednio dotyczy wysokości, terminu, miejsca czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Jak słusznie podano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest decyzja dotycząca ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki cywilnej. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że:
Zgodnie z treścią art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach należny jest wpis stały. Z uwagi na dalece idące uproszczenie zastosowane w powołanym przepisie budzi on poważne wątpliwości interpretacyjne. Należy bowiem stwierdzić, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 par. 2 i 3 p.p.s.a. Co za tym idzie, należy przyjąć, że ustawodawca miał na myśli sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Z powyższego wynika, że nie wszystkie sprawy, które w jakimkolwiek stopniu dotyczą należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. W niniejszej sprawie meritum stanowi to, czy skarżąca spełnia przesłanki odpowiedzialności za zobowiązania spółki cywilnej określone w rozdziale 15 działu 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j.
Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./. Spór nie dotyczy więc ustalenia kwoty samej zaległości podatkowej. Mówiąc w sposób uproszczony, to nie należność pieniężna objęta jest postępowaniem administracyjnym, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej, ale kwestia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu. Na dalszy plan schodzi w takim przypadku sama wysokość należności, strony postępowania sądowoadministracyjnego nie dążą tu do jej weryfikacji. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji miał zbadać legalność przeniesienia odpowiedzialności na Łucję S., a nie poprawność ustalenia wysokości należnej kwoty podatku. Dlatego też w niniejszej sprawie należny wpis winien zostać ustalony w oparciu o przepis par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. na kwotę 500 zł.
W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że chybionym jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 231 w zw. z par. 1 i par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. Ostatni z powołanych przepisów stanowi podstawę odrzucenia skargi wniesionej przez radcę prawnego, jeśli nie został od niej uiszczony wpis stały i to bez wezwania do uiszczenia opłaty. Mając na uwadze opisane powyżej okoliczności należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zasadnie przepis ten zastosował. Jak słusznie bowiem stwierdzono w skardze kasacyjnej, przewiduje on sankcję zarówno w przypadku nieuiszczenia, jak i niewłaściwego uiszczenia opłaty od wniesionego pisma, jeśli pismo to podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie wpis od skargi został uiszczony w zbyt małej kwocie, czyli w sposób nienależyty. Powyższe skutkować musi stwierdzeniem, że została wypełniona dyspozycja art. 221 p.p.s.a.
Co za tym idzie, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił skargę kasacyjną oddalić.
Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie znalazł natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.