Uzasadnienie
1. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez E. S.A. w K. (dalej: skarżąca spółka) jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Gl 2365/10), którym oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 sierpnia 2010 r. (Nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że skarżąca spółka, pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. (uzupełnionym w dniu 28 stycznia 2010 r.) wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień i październik 2003 r. w łącznej kwocie 543.722 zł.
Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia 5 marca 2010 r. (Nr [...]) odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazane powyżej okresy stwierdzając, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki konieczne do powstania nadpłaty, tj. nie nastąpiło nadpłacenie podatku bądź nienależna wpłata podatku od towarów i usług za wymienione miesiące 2003 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 i art. 125 Ordynacji podatkowej.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przyjął, że w sprawie bezsporne jest powstanie nadpłaty w podatku od towarów i usług, w łącznej kwocie 4.498.040 zł, co było następstwem wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji z dnia 20 listopada 2008 r. (Nr [...]), którą uchylono decyzje Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2008 r. (Nr [...]), dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2003 r., a postępowanie w tych sprawach umorzono. Efektem tego był powrót do rozliczeń podatku od towarów i usług przedstawionych przez skarżącą spółkę w deklaracjach podatkowych VAT-7, złożonych przed wszczęciem postępowania podatkowego.
Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że po otrzymaniu decyzji z dnia 20 listopada 2008 r. skarżąca spółka złożyła korekty deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do listopada 2003 r., wykazując w nich kwoty do zwrotu na rachunek bankowy, w wysokościach niższych niż wykazane w pierwotnie złożonych deklaracjach VAT-7 w 2003 r. Wskazał w związku z tym, że w wyniku złożonych w dniu 20 listopada 2008 r. korekt deklaracji ponownie powstały zaległości w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2003 r., a nadpłata w kwocie 4.498.040 zł została w znacznej części zaliczona na poczet wskazanych zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, które wynosiły 3.849.897 zł, zaś pozostałą jej część zwrócono na konto skarżącej spółki. Tak przedstawione okoliczności były bezsporne i znajdowały oparcie w treści art. 76 § 1i art. 77 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej.
Istota sporu – jak zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej – sprowadzała się do odmiennie rozumianej przez organ podatkowy i skarżącą spółkę zasady nienaliczania odsetek za zwłokę, wyrażonej w art. 54 § 1 pkt 7 i § 3 Ordynacji podatkowej, na tle toczących się w latach 2004-2008 postępowań przed organem pierwszej instancji oraz przed organem odwoławczym. W jego ocenie brak było podstaw do zastosowania okresów wyłączeniowych w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, powstałych wskutek złożenia przez spółkę w dniu 20 listopada 2008 r. korekt deklaracji VAT-7 za przedmiotowe miesiące. Podniósł, że skarżąca spółka nie miała obowiązku korygowania deklaracji podatkowych, bowiem wskutek umorzenia postępowania w sprawie, w mocy pozostały deklaracje pierwotne, złożone przed wszczęciem postępowań podatkowych.
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że chybiony był zarzut dotyczący naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez dążenie przez organ podatkowy do maksymalizacji odsetek za okres opóźnienia, albowiem podnoszone przez skarżącą spółkę uchybienia popełniane przez organ podatkowy w trakcie postępowania podatkowego, które były powodem stwierdzenia nieważności i uchylania decyzji podatkowych oraz jego długotrwałości, nie mogły być podstawą do nienaliczania odsetek za zwłokę w sytuacji, gdy zaległości podatkowe powstały wskutek skorygowania przez skarżącą spółkę uprzednio złożonych deklaracji. Podniósł, że odsetki są automatycznym następstwem powstania zaległości podatkowej i regułą jest, że są one naliczane bez względu na okoliczności związane z powstaniem zaległości i wolę stron stosunku prawnopodatkowego, a w przedmiotowej sprawie nie zaszły żadne okoliczności, które umożliwiają nie naliczenie odsetek na mocy art. 54 Ordynacji podatkowej.
3. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych I i II instancji i zarzuciła, że dokonana przez te organy interpretacja art. 54 §1 pkt 7 w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej była nieprawidłowa, ponieważ została przeprowadzona wbrew liberalnemu brzmieniu przepisu, nie odpowiadała podstawowym regułom dokonywania wykładni, a ponadto stała w sprzeczności z elementarnymi zasadami logiki.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę, wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że w rozpoznawanej sprawie zaległości z tytułu nienależnie uzyskanego zwrotu różnicy podatku za sporne miesiące 2003 r. nie powstały na podstawie wydania decyzji określających wysokość tego zwrotu, tylko wynikały ze złożonych przez skarżącą spółkę w dniu 20 listopada 2008 r. korekt deklaracji za te okresy rozliczeniowe. Wskazał, że na poczet tych zaległości liczonych wraz z odsetkami organ podatkowy zaliczył nadpłatę wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 4.498.040 zł, która powstała po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. ostatecznej decyzji z dnia 20 listopada 2008r., mocą której uchylono decyzje Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2008 r., które rozliczały podatek od towarów i usług między innymi za te okresy rozliczeniowe i umorzono postępowanie w sprawie.
Sąd I instancji przyjął, że odmawiając stwierdzenia nadpłaty w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa. W szczególności – jak zaznaczył –prawidłowo dokonały wykładni przepisów materialnych, tj. art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej i ich nie zastosowały uznając, że nie obejmują one swoim zakresem sytuacji, gdy odsetki zostały naliczone z tytułu powstania zaległości podatkowej w wyniku złożenia przez podatnika korekty deklaracji. W ocenie Sądu I instancji słusznie organy podatkowe podkreślały, że powołane wyżej przepisy przeciwdziałają przedłużaniu prowadzonych postępowań i znajdują zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy zdarzenia w nich wymienione zaistniały w toku postępowania podatkowego i takiej sytuacji dotyczył wyrok NSA z dnia 17 lipca 2009 r., II FSK 913/08, powoływany przez skarżącą spółkę.
Ponadto – jak zaznaczył – postępowanie takie musi zakończyć się decyzją "wymiarową", czyli decyzją generującą obowiązek zapłaty podatku i obowiązek naliczania z tego tytułu odsetek. Tymczasem w sprawie wprawdzie było prowadzone postępowanie podatkowe, ale zostało ostatecznie umorzone, czyli w tej sytuacji kwoty zwroty różnicy podatku wynikały już z pierwotnych deklaracji, dlatego w tej sytuacji zwroty dokonane na rachunek bankowy podatnika były należne. Natomiast umorzenie postępowania podatkowego doprowadziło do powstania nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Mimo tego skarżąca spółka już w dniu doręczenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie, złożyła stosowne korekty deklaracji, w których sama wykazała mniejsze kwoty zwrotu różnicy podatku. W ten sposób powstała zaległość podatkowa z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku.
W ocenie Sądu I instancji wykładnia przepisów materialnych dokonana w tej sprawie przez organy podatkowe była prawidłowa i przy zastosowaniu nie tylko wykładni celowościowej, ale też językowej. Tak dokonanej wykładni nie stała na przeszkodzie treść art. 54 § 5 Ordynacji podatkowej obowiązującego od 2007 r. do 2009 r., którą należy brać pod uwagę przy wykładni historycznej. Po pierwsze, przepis ten dotyczył przypadku uregulowanego w art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej a nie w pkt 7. Po drugie, przepis zawarty w pkt 6 wyraźnie wskazywał na decyzję wydaną w sprawie i wyłączenie naliczania odsetek za okres od wszczęcia kontroli podatkowej do dnia wydania tej decyzji, gdy postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli, a przepis § 5 na obowiązek niestosowania tej regulacji w razie skorygowania deklaracji po zakończeniu kontroli podatkowej. Z tego wynika, że protokół kontroli podatkowej musiałby być "pozytywny", a podatnik musiałby skorzystać z prawa korekty po zakończeniu kontroli podatkowej, a przed wszczęciem postępowania podatkowego i wydaniem decyzji "wymiarowej".
Sąd I instancji podkreślił dalej, że w wyniku złożenia korekty deklaracji w przedmiotowej sprawie nie powstały "nowe" zaległości podatkowe. W danym okresie rozliczeniowym z mocy prawa powstaje tylko jedno zobowiązanie podatkowe i jedna zaległość podatkowa. Powtórzył, że w spornych okresach zaległości podatkowe powstały nie w wyniku wydania decyzji określających zobowiązanie podatkowe, ale po zadeklarowaniu przez skarżącą spółkę.
Sądu I instancji nie zgodził się z zarzutem, że wykładnia dokonana przez organy podatkowe stoi w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie powtórzył, że aby można było mówić o nie naliczaniu odsetek odsetki te powinny w pierwszej kolejności być naliczane z tytułu powstania zaległości podatkowej wynikającej z wydanej przez organ podatkowy stosownej decyzji kończącej postępowanie w sprawie po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji.
Nie było podstaw – jak podkreślił Sąd I instancji – do zastosowania sankcji wynikającej z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w postaci zaniechania naliczania odsetek przez określony czas prowadzenia postępowania podatkowego, które zostało umorzone. Wprawdzie uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą (art. 81b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), ale przysługuje w okresie po zakończeniu kontroli podatkowej, a przed wszczęciem postępowania podatkowego (art. 81b § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej). Jeśli skarżąca spółka nigdy nie kwestionowała wyników postępowań wszczętych w 2004 r. i w pełni zgadzała się z ich wnioskami, to mogła skorzystać z prawa do złożenia korekty deklaracji między zakończeniem kontroli podatkowej, a przed wszczęciem postępowania podatkowego.
W podsumowaniu Sąd I instancji podkreślił, że dokonując interpretacji stosownych przepisów prawa materialnego organy podatkowe nie naruszyły konstytucyjnej zasady równości stron wobec prawa. Zasadnie dokonały ścisłej wykładni przepisu art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, jako wyjątku od zasady ciągłego naliczania odsetek z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej.
5. W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka, działając za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego, zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości i wniosła o jego uchylenie i uwzględnienie w całości skargi skarżącej spółki z dnia 30 sierpnia 2010 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie tego nie stwierdzenie naruszenia prawa przez organy podatkowe i nie uwzględnienie skargi. Ponadto wskazał, że podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego jest jednocześnie zarzutem naruszenia przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przepisów prawa, a to art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej spółki argumentował, że zastosowanie art. 54 § 3 i art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej może mieć miejsce wyłącznie po zajściu "dodatkowego" (nowego) zdarzenia, potwierdzającego zaległość podatkową stwierdzoną uprzednio unieważnioną decyzją. Tymi "dodatkowymi" zdarzeniami (będącymi rzeczywistym źródłem zaległości podatkowej) może być zarówno wydanie "nowej" decyzji wymiarowej, jak też złożenie przez podatnika skutecznej korekty deklaracji. Literalne brzmienie ustawy nie stwierdza "prymatu" któregokolwiek z tych zdarzeń, stąd też należy uznać, że każde "zdarzenie (nowe) dodatkowe" stanowi przesłankę zastosowania okresów wyłączeniowych.
Pełnomocnik skarżącej spółki podkreślił, że w sprawie toczyły się dwa postępowania podatkowe: od 2003 r do 2006 r. zakończone stwierdzeniem nieważności decyzji wydanych w wyniku tego postępowania oraz postępowanie od maja 2008 r. do listopada 2008 r. zakończone umorzeniem. Zaznaczył, że skarżąca spółka swoje prawo do "obniżenia" wysokości odsetek wywodzi wyłącznie w odniesieniu do postępowania, które zakończyło się stwierdzeniem nieważności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 6. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną, miał na uwadze następujące okoliczności.
Z uwagi na określone w art. 183 § 1 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi granice rozpoznania sprawy, rozważania w niniejszej sprawie należało ograniczyć co oceny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tle przedstawionego w sprawie stanu faktycznego, który był bezsporny, zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za usprawiedliwiony.
Nie ulega wątpliwości, że gdyby postępowanie w tej sprawie zakończyło się ostatecznie decyzją określającą zobowiązanie podatkowe lub decyzją określającą w innej kwocie podatek do zwrotu, to art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej miałby zastosowanie. Zgodnie bowiem brzmieniem tego przepisu "nie oblicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli ta decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania". Normę w nim zawartą stosuje się przy tym, zgodnie z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej, również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Trzeba odnotować, że stan faktycznym jaki został przyjęty w rozpoznawanej sprawie w części odpowiadał przytoczonej wyżej treści art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Pierwotnie postępowanie podatkowe, wszczęte w 2004 r. i obejmujące istotne dla sprawy miesiące zakończyło się wydaniem przez Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. decyzji z dnia 27 czerwca 2006 r. Poza sporem jest to, że obliczając należne odsetki od zaległości podatkowych zastosowano art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, tj. zastosowano okresy wyłączające obliczenie odsetek za zwłokę.
Przewidziane w tym przepisie ":okresy wyłączeniowe" zastosowano także po stwierdzeniu w dniu 21 maja 2008 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej nieważności decyzji z dnia 27 czerwca 2006 r., w wydanych ponownie decyzjach Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2008 r. Wprawdzie, w wyniku wniesionego odwołania, powyższe decyzje zostały w dniu 20 listopada 2008 r. uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej i postępowanie zostało ostatecznie umorzone, to jednak przy ocenie skutków prawnych złożonej przez skarżącą spółkę tego samego dnia, tj. 20 listopada 2008 r., korekty powodującej powstanie zaległości podatkowych, fakt potwierdzenia we wcześniej podjętych decyzjach okresu wyłączającego obliczenie odsetek za zaległości podatkowych, nie może pozostać obojętny. Istnieje bowiem ścisły związek pomiędzy złożoną korektą o toczącymi się postępowania, który nie może pozostać obojętny przy wykładni – a w konsekwencji także zastosowaniu art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.
Niewątpliwie rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, gdy twierdzi, że po ostatecznym umorzeniu postępowania skarżąca spółka nie miała obowiązku korygowania deklaracji podatkowych i to "na swoją niekorzyść", bowiem wskutek umorzenia postępowania w sprawie, w mocy pozostały deklaracje pierwotne, złożone przed wszczęciem postępowań podatkowych.
Jednakże skarżąca spółka – składając korektę, której wynikiem jest wykazanie zaległości podatkowych – nie może być w realiach rozpoznawanej sprawy traktowana w sposób mniej korzystny, niż w sytuacji, w której wcześniej zapadły w tej samej sprawie decyzje powodujące powstanie takich samych, lub zbliżonych zaległości podatkowych. Istotne jest przy tym to, że decyzje te, na skutek działań skarżącej, zostały jako niezgodne z prawem wyeliminowane z obrotu prawnego.
Innymi słowy, gdyby niepodjęte przez skarżącą działania, w obrocie prawnym pozostałyby decyzje, w których zastosowano art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Tym samym skarżąca, na skutek swoich zgodnych z prawem działań, nie może być traktowana mniej korzystnie w sytuacji, w której niezwłocznie po umorzeniu postępowania złożyła korekty "na swoją niekorzyść", w wyniku których powstały zaległości podatkowe, stwierdzone w uprzednio wydanych decyzjach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za tak przyjętym rozumieniem i zastosowaniem art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej do stanu faktycznego przyjętego w rozpoznawanej sprawie, przemawiają wyrażone w art. 2 oraz w art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP zasady Konstytucji odnoszące się do statusu jednostki oraz do jej relacji z państwem, takie jak zasady państwa prawnego, proporcjonalności czy równości traktowania, które znajdują odniesienie do praw i wolności, jak i do obowiązków – w tym powszechnego ponoszenia ciężarów publicznych. Przepisy Konstytucji mówiące o granicach, w jakich musi się mieścić ograniczenie praw i wolności, wyznaczają też granicę konstytucyjności w nakładaniu ciężarów publicznych, a nie tylko stanowienie ale także realizacja ciężarów publicznych podlega ocenie z punktu widzenia art. 31 i art. 32 Konstytucji (por. wyrok z 20 listopada 2002 r., sygn. K 41/02, OTK ZU nr 6/A/2002, poz. 83).
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i uchylił zaskarżony wyrok oraz – działając na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi– uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 sierpnia 2010 r.
Przepis ten (art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), zezwala na uchylenie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i merytoryczne rozpoznanie skargi strony przez Naczelny Sąd Administracyjny, pod warunkiem nie stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Celem takiego rozwiązania prawnego jest usprawnienie postępowania sądowego, przy jednoczesnym zapewnieniu stronom postępowania prawa do rzetelnego rozpoznania sprawy przez sądy dwóch instancji. Zatem jeżeli sąd I instancji bez istotnych naruszeń przeprowadził procedurę sądowoadministracyjną, a tak było w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do przekazywania mu sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę merytorycznie.
Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej spółki będzie związany przyjętą w rozpoznanej sprawie wykładnią art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i rozważy, czy istnieją w sprawie przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, czy też należy wydać decyzję reformatoryjną. Jeżeli uzna, że postępowanie nie wymaga uzupełnienia, powinien załatwić sprawę, co do jej istoty.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymiw związku z § 6 pkt 7 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 20.874 zł. składają się: wpis od skargi (5.438 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (2.719 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego za udział w postępowaniu w obu instancjach (7200 zł i 5400 zł).