Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2232/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu W. z 15 września 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy wnosząc o rozstrzygnięcie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."):
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy z 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. Nr 177, poz. 1054 z późń. zm.) dalej jako: "u.p.t.u." w zw. z art. 274b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późń. zm.) dalej jako: "O.p." poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów z uwagi na uznanie, że w stanie faktycznym sprawy, postanowienia organów o przedłużeniu terminu zwrotu VAT nie spełniały wymogów określonych ww. przepisami ze względu na brak wskazania na konkretne okoliczności faktyczne uzasadniające przedłużenie terminu i nie wskazanie wątpliwości pozostałych do wyjaśnienia przez organy;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p. oraz art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 124 O.p. i art. 191 O.p. poprzez uznanie, iż organ naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z ww. przepisami Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i art. 274b § 1 O.p., pomimo, że w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez Sąd przepisów procesowych uzasadniających uchylenie postanowienia organu I i II instancji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca spółka nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest wyrok z 2 lipca 2019 r. w sprawie I FSK 908/19, w którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2896/17, którym w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. uchylono postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 26 czerwca 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 27 lutego 2015 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu Skarżącej nadwyżki podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r.
Prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za styczeń 2015 r. spowodowało, iż termin ten nie został w sposób skuteczny przedłużony i - wobec treści art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. - upłynął z dniem 1 marca 2015 r. Tym samym należało przyjąć, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 15 września 2017 r. (jako kolejne rozstrzygnięcie przedłużające termin dokonania Skarżącej zwrotu VAT za styczeń 2015 r., zapadłe i doręczone po upływie tego terminu) naruszało art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy opisane wyżej postanowienie organu pierwszej instancji, wydane zostało zarówno w z uchybieniem ww. prawa materialnego, jak i przepisów procedury, tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do uwzględnienia podniesionych przez organ zarzutów kasacyjnych zarówno tych dotyczących uchybieniom przepisom prawa materialnego, jak i prawa procesowego. W konsekwencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.