Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 259/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług, określił, że interpretacja ta nie może być wykonana i zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej – P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - zwrot kosztów postępowania.
Od powyższego wyroku została przez Ministra Finansów wniesiona skarga kasacyjna. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz o zasądzenie od skarżącej Spółki na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Pismem z dnia 28 stycznia 2011 r. (data wpływu do Sądu: 2 lutego 2011 r.) Minister Finansów, powołując się na art. 60 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a.", oświadczył, że cofa skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 u.p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten, w związku z art. 193 u.p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 486 – 487, wyd. Zakamycze 2005 r.) odpowiednie stosowanie art. 60 u.p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze u.p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (punkt drugi sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.
Nie orzeczono zwrotu kosztów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (punkt trzeci sentencji) w związku z tym, iż umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 u.p.p.s.a.
Zgodnie natomiast z art. 156 § 1 u.p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Art. 156 § 2 stanowi, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do § 3 tego przepisu, jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 259/10, błędnie wpisano datę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów jako "30 października 2009 r.", zamiast "23 października 2009 r.".
W związku z tym, że zaistniała oczywista omyłka pisarska, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1, 2 i 3 u.p.p.s.a., orzekł jak w punkcie czwartym sentencji.